Alle inzendingen

Waarom zou de evolutie onthouden blijven wat de mens gelukt is? Ik hoop erop, het is mijn droom: een rijdend levend wezen.

Bijna tastbaar is mijn verlangen naar het land de klanken uit mijn jeugd het land van klaprozen korenbloemen en glooiend landschap het land van textiel de arbeid en de natuur het land waar jij en vader leefden mijn land ons land Twente waarvan ik 't volkslied in mijn diepste drom...

Hoe lieflijk zijn de voetjes van de verpleegstertjes die zonder kloppen de kamertjes binnenkomen. Hoe lieflijk zijn de voetjes van de poetsvrouw die tussen twee dweilen in een lieflijk woordje brengt. Hoe lieflijk zijn de handen van de vroedvrouw die als allereerste het kindje in moed...

En dan te bedenken dat ik eigenlijk bang in het donker ben, sprak de man die de negerin beminde.

Of het al niet erg genoeg is, heb je mensen, om de paar jaar kraaien ze om het hardst: ik ben aan een nieuwe uitdaging toe. Alsof, als ze daarop ingingen, het beste in hen waar we al zo lang op zaten te wachten vanzelf naar boven kwam dan. En alsof, was dat al het geval, dat voor iemand...

Stad, langs uw blinkend water liep ik voort, ik zag uw markten in het morgenlicht, ik heb van u gedronken en gedicht en 't stromen in uw aderen gehoord. De toren met het trillend vergezicht, een schrale trambel, die de morgen stoort,- ik daal en wandel langs het water voort het ruime land ...

Net wil ik een hap nemen als mijn telefoon begint te krijsen. Door de schrikreactie valt het stukje pannenkoek van mijn vork. Met wat resten suiker erop dwarrelt het naar beneden waarna het met een klein plonsje in mijn glas bier belandt. Geeft niet. Het is zo’n magnetronpannenkoek uit de superma...

ik vlinderde om mijn dans heen, met een vluchtigheid een vlugheid die hoort bij de snelheid van 't licht terwijl een wachtende af- en aanwezigheid werd gelijk aan waar 't licht mij bracht en terwijl de afwezigheid zich inlijfde met verlangen zo wortelde de aanwezigheid zich in dromen en h...

het donkere hout heeft afgedaan de wortelnoten glans waar kinderhanden smetten op barokke rondingen is weer een nieuwe vangst in kringloops grote netten in glas brengt licht de luchtigheid die kaatst in chroom en spiegelruit pas kleur ontmoet in het zwarte leer waarmee de bank...

Weet u, ik heb zo langzamerhand mijn buik vol van een bepaalde schrijver op deze site. U vraagt zich af wie ik op de korrel heb ? Het is een nieuwkomer, net een half jaar aanwezig met het belachelijke pseudoniem Fred, volgens mij heet ie gewoon Frits Mulder. In het begin vermeldde hij nog zijn email...

rust heerst in mij de bladeren zijn gevallen net als gedachten een plek vinden en de strijd in mijn gemoed allengs verzachten rust heerst in mij ik kan weer geven de ander zien en horen de eenvoud van intens contact kan mij weer bekoren ja,,het lijkt niet groots of van g...

Wat zullen we eens bij de koffie nemen? Een moorkop, jodenkoek of negerzoen? Of brengt dit vreemdelingenlegioen ons misschien ongewild in de problemen? De Zwarte Pieten zijn weer in het land; dat gaat ten koste van ’t gezond verstand.

Ik zuig mijn longen vol Ik kijk en consumeer de zee De duinen drukken op mijn rug Nooit meer wil ik terug Mijn stappen sporen in het zand Iedere stap iets minder zwaar Het koude water groet mijn voet Het wordt donker, het is vloed Niet één keer kijk ik achterom Want achter mij valt ni...

Gescheiden als traan van het zout of lach van de mond als verzadigd van vet of de eerste kerstdag van tweede als tweezits van driezits of binnen van buiten als spijt en vergeving of kerk en de staat als kinderen van de rekening of ogen van het licht als bovenkaak van...

zee spoelt ongeschreven zinnen weg laat verzonken voeten achter opkomende vloed brengt nieuwe woordenstroom ik omarm de nu nog ongekende dromen tomeloze kracht overspoelt me plots de energie van de oceaan heel even van mij

ik wou dat deze prachtige nazomer kon blijven duren tot de vroege lente voor een keertje de koude kille winter overslaan ik wou dat die laatste vergeten appel aan de boom bleef hangen tot de volgende lentebloesems geen handschoenen of dikke winterjas een pull is meer dan genoeg ...

Kolonisatie door de mensheid van andere planeten is onvermijdelijk. Het is alleen te hopen dat de politieke wil en de financiële en technische mogelijkheden pas aanwezig zullen zijn als we geleerd hebben om niet alle natuur onder asfalt te stoppen.

voorbij de wind waaide mijn gedachte buiten bereik van mijn hart en in het nu ademde ik winter waar lente was beloofd ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen zo breekbaar als het dunne glas van een kerstbal die schitterend wacht op zijn moment van stralen ligt de toekomst in mijn nog warm...

zinnen willen vloeien in rijmend verband gummend en stoeiend komt iets tot stand conclusie… menselijk brein laat zich niet forceren zij geeft het sein wel, of niet presteren

Kom bij mij, dicht bij mij... vergeet de wereld om je heen! Dit moment is ons gegeven - de tijd is slechts geleend- om eenmaal te beleven, dat wat je nimmer meer vergeet! De wereld zal in bloei staan! Blijf! Blijf zolang je kunt... Het leven heeft haar bloei getoond, de droom is ongesc...

Zie de mensen, talloos, gaan over pleinen, over straten. Niemand met hun lot begaan, geen om mee te praten. Zie de mensen, talrijk, prijken, in betonnen glaspaleizen. Niemand die hun kroon beziet, niemand die hen parels biedt. Zie de mensen eenzaam sterven, gehuld in schone bloemenprach...

broos verligt ze traag pakt het kindje stralend aan weet haar cirkel rond

ik herinner mij september hoe ik tranen verstopte en zelfs de verstuivende regen zijn louterende afspraak helemaal niet nakwam verder ging in etmalen die er niet meer toe deden dagen die nimmer de mijne leken te zijn soms wil de nacht mij wenken en reis ik dromerig langs de maan ...

Metronomisch kabbelde je interesse maar wat voort 't klotste, schuimde en betastte m'n lippen spoelde tevergeefs tegen m'n kade aan tot eb opkwam en ik begon te missen wat zo'n ritme verdoven kan Schor smeekte m'n verstand maar die golven bleven botsen en woorden ongehoord zo ...

ik heb een etalage met gezichten die niet leven ogen staren en hun monden doen niet van zich spreken ik ken ze uit hun woorden op papier tranen en verdriet zie je in hun trekken niet als ik hen lees beginnen ze te leven ze weven dan herinnering in het antwoord dat ze geven ik wil...

Duizend dichters en nog geen VERS gesneden brood. Duizend dichters en nog geen RIJM op mijn ruiten. Duizend dichters geen gat GEDICHT in mijn regengoot. Duizend dichters en eindelijk een dicht-STUK.

Overal zie je ze voorbij komen, de mooie vrouwen. In tijdschriften, op reclameposters, maar vooral in de videoclips van tegenwoordig. Het liefste nog met zo weinig mogelijk om het lijf. Een streling voor het mannelijk oog natuurlijk, maar waarom wordt er toch zo weinig aandacht besteed aan wat het v...

daar was de dichter afgereisd als combattant in de competitie wie vertolkt beste poëzie smijt 't hart maar uit de kuil smikkel kruip lummel druil niet lollekes liefst uit de bollekes teksten moeten wel luiden listig publiek zal duiden hoe vertolkingen klinken wees van den flinke gooi...

Als een tochtvlaag scheerde zij aan mij voorbij eer ik wist, wat zij mij te doen aanried huiverend stond ik op een duinslag nabij de zee, die landinwaarts dreigde te springen, die trachtte mij te verzwelgen met een weids gebaar ik, die niet goed wist, wie zij was, wat zij deed niet alleen de z...

de vroegboom voor het raam bijt blaadjes af het laatste geel van sacherijn klampt zich aan het zwieren vast dit jaargetij heeft pech had ‘ie maar wat eerder moeten zijn want al het andere gewas dacht dat het alweer lente was