Alle inzendingen, met trefwoord ode

Neen, ik wil geen ode geven, ook geef ik geen applaus, want dit behoort verdiend te worden en dat is alleen het geval bij mooie en lieve zaken, dus nee, geen ode, geen applaus en al helemaal geen staande ovatie. Allemaal vallen ze over elkaar heen als het gaat om discrimineren, om welk geslacht het dan ook moge gaan! Op scholen is het een onderwerp…

Samen met een keur aan amateur- en professionele kunstenaars zetten op 19 juni jl. mijn Partner in Poems, hierna P. in P. genoemd, en ondergetekende af naar Geldermalsen. In deze prachtplaats waren zij en ik voor een Ode aan de Linge uitgenodigd. Vele kunstdisciplines en hun vertegenwoordigers, lees: uitvoerders, waren hier aanwezig om hun kunsten te…

Ode aan Joe Frazier De oude man liep de boksscholen af opzoek naar nieuw talent. Op gegeven moment kwam hij in een dump terecht waar een jonge donkere man aan het trainen was. De oude man herkende meteen het talent. Joe was ontdekt. Joe was een ander pad aan het bewandelen dan zijn vrienden. In plaats van gangsta te worden die allen een vroege dood…

Rust en eenvoud. Simplistisch, minimalistisch en (gezond) naïef. .."geef mij maar een hengel. En een stukje kostgrond. De rest heb ik niet nodig. Als ik maar lekker eet".. Fier en trots. Tot zich zelf gekeerd. Koppig en recht door zee, zoals het een echte boogschutter betaamt. .."ze bekijken maar wat zij doen. Als ik maar weet wat ik doe…

(Hardop goed articulerend lezen svp.) MIJN ODE AAN DE TAAL EN BEELD: ‘Waar kan ik heen als de stinkende dik koppige breed bek-kige blinde fanaten mijn handen aan flarden schieten, zodat mijn pennen en penselen verloren gehavend in een dor muf geslagen doodlopend armoedig steegje achterblijft? Waar moeten al mijn dierbare duizenden woorden…

ik ken je niet, maar ik zou je Odeth willen noemen je wordt gedragen door velen vaandelend hoog noemen zij jouw namen gaan voorbij aan de pijn die jij onmiskenbaar lijdt ik voel slechts Odeth die mijn bestaan niet belet zij is de stille kracht die mijn leven verzacht…

Oh hemels orgaan rechtop staand in stijf gelid uw paarse helm glanzend in een kraag van gevoeligheid veelal misbruikt voor beledigingen naar uw hoeder omdat ze de pik op hem hebben hem klootzak noemen of voor lul laten staan O machtig zwellichaam ik zuig u mee in mijn liefde mijn lippen trekt u zich niet terug naar af gelijk…

Wat zat gij daar te staren naar die blomme en die bie; waarvan, waarin, waaronder ik het nut niet hoore noch zie? Gij steekt er uwe neuze in en als het kon uw' tonge gij bent bijna gestoken maar dat laat gij onbezongen daarom, daaruit, daarover, met de helften van één hert, ik denk niet dat een bie u de weg tot menig blomme verspert…

Land van kroket en kaas van bistroos, boerenkool en sjuu met ossenhaas, waar muren eten geven, waar pils zo flets en klein is, waar gastronomen sneven, en Trijntje aan de wijn is. O Vaderland! O Nederland! O nee, nee, nee, nee, Nederland! Nee. Land waar het hele volk de taal van Sjeekspier blaat, thuis, in de trem, op straat: Guts…

Jouw oude ziel draagt jonge ogen. Je lippen klaar die soms spreken zonder mededogen maar zo vol van maneschijn, ben jij het nog niet gewaar. Je pakt woorden in om te kunnen zogen waar mijn oog welliswaar op viel. Maar het is je ziel ja jouw ziel... Een kamer en suite een piano prevelt Ludwigs Maneschijn. De avond is beneveld…

dood ben je natuurlijk niet want we zijn je niet vergeten maar toch dat lichaam die sterke stem die luide lach die warme handen dat wordt hier toch maar stil…

Meppen is mijn lust en mijn leven slaande hou ik me staande in dit onvolprezen land hier een tik daar een klap al is het enkel voor de grap ja, meppen is mijn lust en mijn leven Meppen doet de adrenaline stromen geweld als gewild artikel op de schaal mag het een ietsje meer zijn? hier een wesp daar een vlieg it is war es ist Krieg ja, meppen…

Broodnodig snoof hij zinlozer dan ooit de lucht voor zijn langste vlucht…

2 bedden op 1 kamer, grote en kleine zus, en voordat ze gaan slapen nog een knuffel en een kus Het is een wonder dat het zo zijn mag aan het einde van weer een drukke dag "Ik had dit", "nee dat wilde ik"! De oudste weer eens verdrietig en de kleinste in haar schik want als grote zus geef je je zusje vaak haar zin, anders krijg je ruzie…

Wie belicht nú simpelweg de lelie, lis en roos de boterbloem, de bosframboos de heide, groen en gras de vlinderstruik, het struikgewas Wie bezingt nú simpelweg de vlinder, vlieg en mier de watervlo, de regenpier de lijster, spreeuw en kraai de roepie-roepie, vlaamse gaai Wie omlijst nú simpelweg het wonder, land…

Zoals jij voor me staat Vergeet ik je woorden en Zie ik je dansen en Golven uiteenspatten Zoals je kijkt Hunker ik Vraag ik je Voel je mij Zoals je ligt Droom ik je Laat ik je Vergeet je me Zodra je wakker wordt Ben ik weg En je danst op zonnestralen.…

De liefde maakt me dronken, en afhankelijk word ik van mijn verlangen naar jou. Bacchus schenkt mij geen klare wijn, en zijn zoete vruchten werden zeker veel te vroeg geplukt. Beneveld geef ik mij over aan de geneugten die de nacht mij brengen zal. De druiven zijn mij niet te zuur, en deze nacht zal ik duur betalen.…

De ruisende golven, brengen met zich mee, de met bloesemen bedolven, wiegend op de speelse stroom, gedwee. Een bed vol met vlammende rozen, obscuur een schim bedekkend, zijn randen likkend, liefkozen, steeds meer nageslacht verwekkend. Een mysterieuze gloed strijkt dan toch neer, op het parelmoeren, maanreflecterende wateroppervlak,…

Mathilde, gij beheerst mijn alledag! onbereikbaar, want nu ge zijt getrouwd moet ik falen. Doch wat mijn hart vermag is hopen, zodat het zich toch verstout - gedroomd heb ik van uw mooie ogen van nachten dat wij elkander beminden hoe vaak heb ik mezelve gewogen, vrezend: u zoudt mij te licht bevinden ‘k schreef sonnetten die míj wel bekoorden…

ik kende nooit je naam, slechts je liedjes die onopvallend hun weg steeds zochten naar de kinderlandjes, de gebiedjes waar volwassenen niet komen mochten de samenzwering van het grote kind dat strijdt tegen het ooit volwassen zijn en tegelijk, als een vlieger in de wind ouder stijgt aan een steeds langere lijn ik dacht dat ik je al vergeten…

O, dat ik ooit nog eens een vers met o beginnen mocht, dat het dan ongezocht een ode werd waarin zeg maar een dode dichteres tot leven kwam ofwel een warm lief lijf tot marmer werd waardoor voor wie daarvoor gevoelig is een adem ging als was het leven nu voorgoed betrapt. Maar nee, wat bij mij ingaat moet bezinken, verdicht zich tot een…

De eerste zonnestralen Die mijn gezicht verwarmen Wil ik binnenhalen En heftig omarmen Zij verwarmen mijn huid Zij verwarmen mijn geest Zij geven geen geluid Maar zeggen mij het meest Een nieuw begin, een nieuwe dag Maar ook een dubbel gevoel De zon schijnt en geeft een lach Zonder zon is 'n dag kil en koel Wanneer de zon er niet…

Nocturne na vijf glazen vind ik het genoeg mijn nachtelijke roeping wacht thuis na de te luide kout in de kroeg klinkt hier slechts het vertrouwde gedruis van een anachronistisch dichter die zijn levenslot tracht te duiden ik faal, buiten wordt het al lichter geen loutering om te verluiden ik ga naar het slapeloze bed en vraag dan aan…

De muzen baden in je glorie, als jij de dichtkunst weer aanheft en muziek je lichaam laat doorstromen. Orde en rust zijn aan jou te danken in dit godvervloekte oord, waar zelfs Zeus zijn weg niet meer kan vinden. Mijn vriend ik zie je weer in Delphi, waar je dromen weer tot leven wekt en mijn toekomst orakelen zal.…

Daar waar zij betoverend voorbijging daar vindt men dikwijls vele, vele uren in hartslag en gevoelstemperaturen een flinke maar begrijpelijke stijging En vrouwen vloeken, zuchten en verzuren die zien in haar terecht een scheidingsdreiging want sterk is de mannelijke neiging om kwijlend en in trance naar haar te gluren En de jongens op de…

De mooiste en tevens de ontroerendste gedichtjes zijn door hem op papier gezet. De woorden kregen bijna gezichtjes, 't was warempel bijna net of 't over je eigen leven ging. Ieder kon zich erin vinden, vond ze mooi en dat zijn ze ook. Je hebt de wereld wat gegeven, je nalatenschap is groot. Zou er ooit nog iemand komen die jou evenaren…

De ziener staart met dode ogen langs de lange horizon. De einders lijken weidser als hij ze met zijn blik beschrijft. Zijn blijven is zijn reizen, zijn reizen is een blijven. De ziener ziet alleen als hij niet kijkt De ziener zit stokstijf en lispelt met droge lippen werelden en gods verlaten schepping en werelden aaneen. En ik, ik drink…

Over de heuvels over de heide Zie ik mijn machtige strijdster rijden Ze vecht met reden Ze vecht voor vrede Tegen kwaad, ongeluk en haat Loof Mathilde, wie het kwaad vergeldt Lof, lof, Ik hou van mijn Mechteld…

De mooiste en tevens de ontroerendste gedichtjes zijn door hem op papier gezet. De woorden kregen bijna gezichtjes, 't was warempel bijna net of 't over je eigen leven ging. Ieder kon zich erin vinden, vond ze mooi en dat zijn ze ook. Je hebt de mensheid wat gegeven, je nalatenschap is groot. Zou er ooit nog iemand komen die jou evenaren…

Vriendschap in haar vertrouwde ogen Een oase gevonden in blauwe lucht De laatste herfst nog niet vervlogen Passie in haar zilte zucht Haar zinnen, de eeuwige jeugd Op de tast, hand in hand Aan de sterrenbeelden voorbij Schelpjes zoeken op het strand Spiegelbeeld, het oude zeer Een vreemde vriend in mij Maar ook zakenman, en kleine jan…