Lefgozer

Het is zaterdag ochtend. Een zonovergoten dag. De twee jonge vrouwen, slank, knap, schaars gekleed - want het is heet - zitten inmiddels tien meter verderop. Negeren is vaak voldoende om pestkoppen te laten opstappen. In deze situatie was dit niet mogelijk.

Want de eerste jongedame ging op anderhalve meter afstand naast mij zitten in het lege studie-lab van de bibliotheek. Waarop de tweede tussen de eerste dame en mij plaatsnam en mij uitdagend aankeek. Quasi onschuldig, maar triomfantelijk blikt de ander langs haar heen. Naar mij.

Woede stuwt in mij op en ik begin direct mijn boeltje te pakken. Steek mijn gepensioneerde derrière ongegeneerd in haar arrogante aura. Leg mijn zit matrasje op een haar na op haar laptop. Zij vertrekt geen spier. Ik ook niet en richt me op mijn eigen zaken.

Het zijn de types die het ook leuk vinden om de wc bezet te houden op drukke tijden. Ik heb het helemaal gehad met deze spelletjes. Bons luid als een beveiliger op de deur, roep streng dat er mensen staan te wachten en hoop dat ik de plank niet mis sla. Ik wil geen normale vrouwen tijdens hun toilet bezoek in verlegenheid brengen. Ik ben geen narcist!

Met krachtige overtuiging heb ik onlangs twee apothekers terechtgewezen op het schaamteloos luid afroepen van medicijnen en het gebruik ervan. Ik heb geen behoefte om te weten of te laten weten wat en hoe mijn buurvrouw en ik pillen toegediend krijgen. 'Nog eenmaal en ik doe een politiemelding van intimidatie', zei ik. Het maakte zeker indruk.

Deze kordate aanpak heb ik van mijn narcist geërfd. Ze kieperde eens een volle asbak op de grijze, nog lang dikke haardos van mijn opa. 'Oh guttoguttogut', sputterde mijn vader. Meer had ie sowieso niet te vertellen in ons huis, maar hij leek de aanpak van zijn vrouw stiekem wel leuk te vinden. Ik ook.

'Din'n redt zich wah', zei vader over mij. Ik was net zo rechtstreeks als zijn vrouw. Wanneer hij bij mij op bezoek kwam wist ik door wie hij gestuurd werd en vroeg direct 'wat hej pa, kom moar vur'n dag', terwijl hij, uit zichzelf met goede intenties, eerst een gemoedelijk praatje wilde maken.

Jarenlang heb ik mijn kracht onderdrukt omdat ik niet op haar wilde lijken. Dat wilde niemand in ons gezin. 'Ie bint net as ma', is het scheldwoord bij ons thuis.

Ik heb nooit geleerd om gevoelens en emoties te reguleren. Wist niet dat zoiets mocht! Wachtte altijd tot iemand mij kwam redden. Terwijl de hulpverlening de verantwoordelijkheid vruchteloos bij mij zocht. Tot ik kennis kreeg van de schade die je oploopt in omgang met een narcist. Ik was vijfenzestig.

Het deert mij niet of ik op haar lijk. Of moet ik lijken op de melkboer? Ik ben een geboren lefgozer en vertrek met zekere tred uit de nagenoeg lege bibliotheek. De zon in.

narcisme openbare gelegenheden familie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8