Huisvredebreuk is het niet.

Hij tilt mijn zware tweedehandse omafiets op alsof het een kinderfiets is en zet hem netjes in mijn fietsenhok. De man heeft een donkere huidskleur. Zijn vriendelijkheid lijkt oprecht en zijn stem is zacht. Hij spreekt Engels. Dankbaar zeg ik 'thank you', maar ik vertrouw geen enkele bouwvakker meer!

Voor de fietshokken en de trappenhuizen is een smal gat gegraven. De tegels liggen losjes te wachten op terugplaatsing. Ik sluit de deur van mijn fietsenhok af en stap er zwijgend overheen naar de trap. Normaal zou ik iets vriendelijks zeggen. Ondanks dat deze bouwvakkers zich niet gedragen zoals ik ze ken, zeg ik niets. Ik zit potdicht.

Een jaar was het rustig. Er kwamen zelfs geen brieven meer van de woningbouw. Ik neem aan dat ze inmiddels weten wat ik van hen vind. Moordenaars. Dat heb ik de politie verteld. Ze hebben nooit één excuus aangeboden voor wat ze weten dat ze mij hebben aangedaan. De vertrouwde verlammende angst neemt weer bezit van mijn onderrug.

Want vind ik straks weer plakkaten met meldingen op mijn pand geplakt. 'Pand' is de voordeur van mijn huurhuis. Voor hen een bouwkeet. Huisvredebreuk is het niet als ze voor acht uur aanhoudend bonzen en bellen en na acht uur hetzelfde gepaard met intimiderend schreeuwen. Ze sturen hun instructies hoe ik mijn huis moet inrichten voor hun gemak. Groeten niet als ze worden gegroet in de wandelgangen. Mannen met helmpjes, oranje vestjes, klemborden en professionele gezichten op onweer.

Als de goden de hitte alsmaar hoger opvoeren komt om half zeven in de ochtend het werk al tot leven met luid gekletter. Er wordt heftig getimmerd. Ik ben ook vroeg uit de veren om een fiets- en wandeltocht te maken in de nu al zwoele ochtend. Als ik iets voor zeven uur bij mijn fietsenhok sta, ben ik er vast van overtuigd brutale bouwvakkers tegen te komen. En kijk verbaasd om me heen. De straat is leeg.

Iets wat beschamend maar ook opgelucht, vraag ik me af of dit traumabinding is. Twee stappen verder zie ik het. Aan de voorkant van het gebouwencomplex staat een man in oranje vest met helm naast de ijzeren hekken die hij zojuist heeft neer gekwakt naar boven te kijken waar hij zo'n twintig tot veertig huishoudens ruw uit de slaap heeft gerukt.

narcisme bouwvak

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 18