Autobiografieen over maatschappij

Zondag 1 februari 2015: Er was een heleboel ruis gaande op het internet. Meningen konden op weinig respect rekenen en werden vaak als waarheid aangenomen. Bjarne dacht er zo het zijne van. Hij had met enkele mailberichten duidelijk gemaakt dat hij geen toestemming gaf voor het brievenboek zolang die passages die over zijn leven gingen er in zouden…

Hij tilt mijn zware tweedehandse omafiets op alsof het een kinderfiets is en zet hem netjes in mijn fietsenhok. De man heeft een donkere huidskleur. Zijn vriendelijkheid lijkt oprecht en zijn stem is zacht. Hij spreekt Engels. Dankbaar zeg ik 'thank you', maar ik vertrouw geen enkele bouwvakker meer! Voor de fietshokken en de trappenhuizen is een…

De schade aan het boek van Gerrit Achterberg viel gelukkig mee. Het was een mooie gelegenheid geweest om weer eens een aantal van deze gedichten te lezen. Bjarne las in het begin van het boek dat het de tiende druk betrof uitgegeven in 1988. Op bladzijde 203 vond Bjarne het volgende gedicht. Retrospectie Het is misschien niet meer te zeggen,…

Waarom dat oude poppenhuis bij de vuilnis stond was voor Astrid D. een raadsel. De vader en de moeder en drie kinderen zaten aan de keukentafel alsof ze er altijd hadden gezeten, afgestoft en niet versleten door de tijd. Astrid twijfelde, zou ze alleen het gezin meenemen voor onder de kerstboom, of zou ze het hele poppenhuis meenemen en er met behulp…

"Dus als ik het goed begrijp, gaat het erom dat u van afbraak in renovatie bent gezet?" Zijn vraag klinkt wat milder dan hij tot nu toe is geweest. "Ja," zeg ik. Eindelijk begint hij het op te schrijven. Dit is de kern van de zaak die steeds opnieuw openbreekt. Dit is het nog niet herstelde onrecht dat aan mij kleeft, omdat ik in een situatie…

Kennis is macht. Bijna anderhalf jaar heb ik mijn deur gesloten gehouden voor de constante stroom aan bouwvakkers. Ik ben op. Praten helpt niet. Maar deze keer wil ik het onderhoud van de kachel door laten gaan. Er wordt geschermd met hoge kosten. Niet duidelijk voor wie die kosten zijn. Ik neem geen risico, maak een afspraak met het energiebedrijf…

In het voorjaar van 1998 waren de vergaderingen van het Troebel Water Collectief inmiddels berucht. Er kwamen verwarde mensen opdagen die nooit in het atelier waren gezien, zij voerden het hoogste woord en hielden arrogante monologen over de waanzin van de dag. In een psychiatrische ambtenarentaal werden de simpelste feiten ingewikkeld gemaakt. Mensen…

Het was niet de eerste keer dat Bjarne een blauwtje had opgelopen na een intensieve chat op de datingsite, en het was ook nog eens de beruchte blauwe maandag, ooit door een zakenman verzonnen om vliegreizen te promoten. Maar Bjarne liet het hoofd niet zakken omdat hij zich realiseerde dat het geen enkele zin had wanneer ook hij bij de pakken neer zou…

Er waren kleine incidenten totdat Bjarne eindelijk besefte dat zijn eigen domheid hem in de weg zat. In de cocon waarin hij opgesloten zat waren er duidelijk barsten zichtbaar. Zijn ego stond letterlijk op de tocht, door de zoektocht in het heden. T. de psychologe probeerde hem inzicht te verschaffen, waardoor de hoop op verandering reëel werd. Helaas…

In het voorjaar van 1998 waren de vergaderingen van het T.W.C inmiddels berucht. Er kwamen mensen opdagen die nooit in het atelier waren gezien, zij voerden het hoogste woord. In een psychiatrische ambtenarentaal werden de simpelste feiten ingewikkeld gemaakt. Mensen werden met apen vergeleken en apen met mensen. Af en toe was er een hysterische lachbui…

De herfst van 1997 begon met een aantal schildersessies op het atelier van het T.W.C. in Amsterdam West. Roel en Bjarne hadden grote vellen papier opgehangen aan de linkermuur van het atelier en schilderden grote koppen met acrylverf op het papier. Bjarne stak het een en ander op van de schildertechniek van Roel, maar koos er voor zijn eigen weg te…

In de zomer van 1997 leerde Bjarne de andere leden van het Troebel Water Collectief steeds beter kennen. Ze hadden ieder hun eigenaardige rugzakje, vol met troebele gevoelens over het leven met zijn onvolkomenheden. Els was een dominante vrouw. Ze had een kind uit een eerdere relatie en ze liet zich niet de kaas van het brood eten. In sommige opzichten…

Een brief van Emma, emotioneel en weer vol met verwijten. Bjarne las het met weemoed in zijn inborst. Wat bezielde haar, dat ze zo tegen hem tekeer ging. Hij las ook verdriet, frustratie, woede, angst. Met tranen in zijn ogen vernam hij dat Frits inmiddels was overleden en in de tuin bij de appelboom was begraven. Hij voelde het al aankomen, Emma…

Het was jammer dat Bjarne Gosse geen tijd meer had om gedichten te schrijven. Er broeiden allerlei mooie zinnen in zijn hoofd. Hij moest voor het herexamen slagen. Terwijl hij naar zijn schrift staarde begonnen zijn gedachten te dwalen. Hij had al een tijdje niets van de arme Gerard Vroeg gehoord. De laatste keer dat Bjarne hem zag had hij de was…

Ik twijfel hoe ik mijn blog zal noemen. ‘Ende versaegt niet’ had ik bedacht. ‘Hallo’ reageert Woemi, ‘we leven wel in de eenentwintigste eeuw’. Zelfs Van Dale kent het niet vertelt ze me na enig googelen. ‘Dy January’ klinkt zo hopeloos. Zeker nu ik me de tweede alweer meld bij de Deka. Het idee zonder bier te zitten maakt me net zo angstig als twee…

Er hing een bijzondere wolk in de lucht die maar langzaam in beweging kwam, maar die ook geen regendruppels liet vallen. Het viel Bjarne op omdat er verder geen wolken waren te zien, behalve die ene wolk, die maar niet in beweging kwam. Een wolk die op een dier leek. Een kameel met twee bulten. Alhoewel Bjarne de daden van Arthur veroordeelde vond…

Even snel als de uitbundige regen was gekomen, was die weer verdwenen om ruimte te maken voor een twijfelende avondzon hoog aan het zomerse hemelfront boven de oude stad. De frivole geruchten over de beeldschone Emma P. waren er wel geweest, maar de jeugdige Bjarne dacht dat het onzinnige flauwekul was. Het was duidelijk iets wat hij moest verwerken…

Hoezeer ik ook worstelde met de schuldgevoelens die de jaloerse Emma mij probeerde aan te praten, ik was er achter gekomen dat ik mijn hart op de juiste plaats had. Mijn gevoelens voor Kees Broodakker waren oprecht. En ik kon merken dat mijn humeur er onder leed wanneer hij lange tijd niets van zich liet horen. Het was Peter Halm niet ongemerkt gebleven…

Er waren altijd weer mensen die je als schrijver lieten nadenken of het eigenlijk wel relevant was wat je deed als Bjarne. Ik proefde daar soms de voordelen van, maar veel vaker deed het mij vervelen. Want wie kon er in de gedachten van een schrijver kijken en hoe haalde iemand zich het in zijn of haar hoofd om voor een ander te gaan bepalen wat relevant…

Uit een gevoel van spanning en nieuwsgierigheid had ik de app van Tinder gedownload op mijn mobiel. Die spanning had me moeten alarmeren, maar dat deed het pas later. Je kunt een kort profiel van jezelf aanmaken, inclusief foto, het allerbelangrijkste op die ordinaire vleeskeuringssite. Zo kun je ook kiezen in welke leeftijdscategorie je geïnteresseerd…

Toen ik uit de kast was gekomen om de sensuele kanten van mijn homoseksuele genegenheid te ontdekken, kwam ik een aantal keren in contact via het internet met jonge mannen die moesten hosselen omdat ze uit een arm Pools gezin kwamen en van de seizoensarbeid in de Nederlandse rozenteelt geen luxe leven konden leiden. Het leek een trend op de datingsite…

Terwijl de journalistiek en het schrijversgilde zich bogen over een nieuw fenomeen in de Nederlandse politiek, de inzet van trollen om de publieke opinie te beïnvloeden, moest ik het moederziel alleen zien te klaren met de trol die mij met geveinsde liefde had bedrogen met zijn nep account en bedrieglijk aantrekkelijke foto's. Waarschijnlijk zag…

In het buurthuis in Amsterdam is Bjarne uitgenodigd: “Welkom Bjarne, ga zitten en neem een slok water, we doen dit interview in het kader van schrijvers uit de buurt.” Bjarne heeft een slok water genomen en slikt en begint te spreken: “Uit de buurt of in de buurt.” De interviewer kijkt Bjarne aan en begint te vragen: “Schrijvers die in de buurt…

Ze was inmiddels gestorven aan een enge ziekte, zoals wel meer mensen in die tijd, maar toen ik haar leerde kennen was ze nog kerngezond en studeerde ze in Utrecht. Het was op een vrijdagavond, redelijke temperatuur in het voorjaar, we zouden uitgaan in de binnenstad. Ze had een hoed op, want ze was artistiek, we kwamen op straat een groepje jongeren…

Paul blowde. Veel. Samen met een paar andere stoere jongens na schooltijd. Schuilen onder het afdak van het oude schoolgebouw dat uitkeek op de grote kerk. De meeste blowers waren blanke jongens, zonen van middenstandsouders. Paul was anders. Half Indisch, het lange haar loshangend over de schouders en zoon van een immigrant. Hij had een vage blik in…

Zesendertig uur na Kelly zit ik op mijn top van ziektegradatie. Nu nog vijf dagen lang een hel door, daar waar een tikkende klok tergend langzaam loopt. Elke dag leek een jaar, elk uur een week, elke minuut een dag en elke seconde een uur. Non-stop speelt er een liedje door mijn kop, soms huilende soms smekende neuriede ik het mee:    Thirtysix hours…