Zaterdag 6 september 2014
Thomas bekeek zijn weerspiegeling in het dubbele glas van het kantoorpand in aanbouw. Hij spande zijn armen kort aan onder zijn strakke T-shirt; het bouwstof maakte de contouren van zijn triceps alleen maar scherper. Op de steiger was hij de man die alles kon tillen. Maar toen hij 's avonds in zijn stille appartement de vulpen tussen zijn eeltige vingers klemde om zijn liefdesvriend Bjarne een brief te schrijven bedacht hij zich dat hij zich beter kon haasten naar de woning van zijn kunstzinnige vriend Bjarne Gosse. Natuurlijk was Bjarne blij met de stoere bouwvakker die zijn geliefde was geworden.
Op de salontafel lag een opengeslagen dichtbundel van Czesław Miłosz, de Poolse Nobelprijswinnaar waar Bjarne die avond met dweperige bewondering over had gesproken. Thomas had de regels stilzwijgend meegelezen terwijl Bjarne in de keuken koffie zette. Weken geleden zou Thomas zijn mond hebben gehouden, bang om de plank volledig mis te slaan in dit intellectuele mijnenveld. Maar de rust van de afgelopen week had iets in hem veranderd.
"En?" vroeg Bjarne, die met twee dampende mokken de woonkamer binnenkwam en lenig op de bank naast de stoere Thomas schoof. Hij keek met een glanzende, nieuwsgierige blik naar het boek in Thomas' handen. "Wat vind je van zijn concept van het 'gevangen denken'?"
Thomas legde de bundel open op zijn schoot. Zijn grote hand bedekte bijna de hele pagina. Hij nam een slok koffie, dacht een moment na en keek Bjarne toen recht in de ogen.
"Ik vind het fascinerend, maar ook een beetje steriel," zei Thomas kalm, zonder een spoor van de oude aarzeling. "Hij beschrijft de intellectueel die zich aanpast aan het systeem om te overleven, alsof het een puur abstract, filosofisch schaakspel is. Maar volgens mij vergeet hij de emotionele verlamming. Het is geen logische keuze; het is pure angst. Hij rationaliseert de angst om zijn menselijkheid te behouden."
Bjarne hield zijn mok halverwege zijn mond stil. De spottende glimlach die hij soms als masker gebruikte, bleef achterwege. Hij zette zijn koffie langzaam neer, leunde achterover tegen de kussens en keek Thomas indringend aan. De stilte die volgde was niet langer drukkend, maar geladen met een diepe, intellectuele spanning.
"De angst om de menselijkheid te verliezen..." herhaalde Bjarne zacht, alsof hij de woorden proefde. Een oprechte glimlach verscheen op zijn gezicht. "Dat is exact de blinde vlek van de analytische geest. We ontleden de structuur van de kooi, maar we vergeten te beschrijven hoe koud de tralies aanvoelen." Hij boog zich naar voren en legde zijn hand op Thomas' knie. "Je kijkt er niet naar als een academicus, Thomas. Je kijkt er dwars doorheen. Dat is zoveel waardevoller."
Thomas voelde een warme golf van opluchting door zijn borstkas gaan. Het examen waar hij altijd zo bang voor was geweest, bleek nooit te hebben bestaan. Zijn eigen, nuchtere blik was precies wat de grappige en sensuele Bjarne zocht.
Geplaatst in de categorie: literatuur
dichter
7
Er zijn nog geen reacties op deze inzending.