Monsters.

Opgejut en vernederd door haar narcistische moeder, pleegde haar zoon zelfmoord. Dit schrijft een moeder op facebook. Ik kan me niet voorstellen dat ze niet tussenbeide kwam en schrijf terug: ik heb mijn zoon niet met zijn narcistische oma om laten gaan.
Zij: dan heb jij de juiste keuze gemaakt.
Ik: dankjewel, maar dit is te wrang om jou verschrikkelijke leed.
Zij: hartje.
Letterlijk met mijn hoofd in mijn handen zit ik nog een tijdje aan mijn laptop in een bijna lege bibliotheek.

Ook mijn narcistische moeder wilde stoken tussen mijn kind en mij. Vlak na zijn geboorte pakte zij mijn slapende baby uit zijn bedje alsof het haar kind was. Woedend en zette ik haar radicaal ons huis uit. Mijn toen echtgenoot zat er bevroren bij. Vader sjokte als een verloren jongen achter zijn vrouw naar buiten. En zij werd slachtoffer.

Na de scheiding wilde ze dat mijn zoontje haar 'mama' en mij bij mijn voornaam noemde. Ze wilde werk uit mijn handen nemen. Suggereerde dat ik eigenlijk geen kind kon krijgen en dat hij mijn broertje zou zijn. De bijna magische zuigkracht die van haar uitging, gecombineerd met opeen geperste lippen en een boze blik, dwong me het absurde te geloven.

In korte tijd had ik veel veranderingen doorgemaakt. In 1990 kwam ik tot geloof, in 1991 gedoopt, in 1992 getrouwd, kreeg in 1993 een kind, gevolgd door een scheiding in 1995 met als gevolg opnieuw in de bijstand. Moeder kwam weer wat meer in beeld. Ze lachte toen ik het nieuws vertelde. Niet hard, maar wel zichtbaar. Raar.

Dus paste moeder soms op mijn zoontje. Na een van die bezoekjes aan opa en oma wilde hij niet terug naar huis. Moeder deed alle moeite om hem vrijwillig de drempel over te krijgen, maar de dreumes schreeuwde, vocht en weigerde pertinent! Opa stond er ongelukkig bij. En ik was ervan overtuigd dat ik ernstig faalde als moeder.

Toen we weer samen waren, was er niets meer met mijn zoontje aan de hand. Zijn mama was zijn alles en hij mijn alles. Om de waarheid maar eens rond uit te spreken: ik had een grondige hekel aan dat mens dat mijn moeder moest voorstellen. Deze woede zorgde voor een gezonde scheiding tussen haar en mij. Ze mocht niet meer zonder mijn toezicht alleen zijn met mijn zoontje.

De ex-schoonfamilie en een hele kerk viel over me heen, het kon mij niets schelen dat ik, in hun ogen, de slechte moeder werd die haar kind zijn oma onthield. Dat is de prijs die je betaalt als je met een narcist vecht. Maar de prijs die je betaalt voor loyaliteit met dit soort monsters, is een verwoest leven. Of de dood.

narcisme gaslichting

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 2 stemmen 6