Zondag 12 oktober 2014
Zondag 12 oktober 2014 bracht de rust die naadloos aansloot op de avond ervoor. De melancholieke regen had plaatsgemaakt voor een waterige herfstzon die door de ramen van het appartement scheen en stofdeeltjes liet dansen in de lucht. De platenspeler zweeg, maar de lichte toon van Remco Campert hing nog merkbaar in de kamer.
Thomas werd als eerste wakker. Met een beker zwarte koffie in zijn hand stond hij in zijn spijkerbroek bij het keukenraam te kijken naar de ontwakende stad. Bjarne kwam niet veel later met slaperige ogen achter hem staan, sloeg zijn armen om Thomas’ brede middel en legde zijn kin op diens schouder.
"Nog steeds zo licht in je hoofd?" vroeg Bjarne met een schorre ochtendstem.
Thomas glimlachte en nam een slok koffie. "Ja. Het werkt na. Ik dacht net aan een andere regel van hem, over hoe de ochtend begint. Campert schreef ooit: 'Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef.' Dat is precies wat deze zondag is."
Bjarne drukte een kus op de warme huid van Thomas' schouder. De zware poëzie van de weken hiervoor was even helemaal vergeten; deze zondag draaide om de eenvoud van het parlando-leven. Een opengevouwen krant, de geur van geroosterd brood, en de wetenschap dat ze daar samen stonden.
Bjarne was verliefd op zijn stoere man en Thomas was verliefd op Bjarne, maar hij had Bjarne met het hart op zijn tong verteld dat hij uiteindelijk voor een vrouw zou kiezen wanneer hij er een tegenkwam waarvoor hij dezelfde gevoelens had als die hij nu voor Bjarne voelde.
Bjarne was geschrokken, maar tegelijkertijd besefte hij hoe belangrijk de eerlijkheid van Thomas was.
De harde eerlijkheid van Thomas wierp een subtiele, maar voelbare schaduw over de zonovergoten zondagochtend. Het was de ultieme paradox van hun relatie: de man die gisteravond nog de 'open ruimtes' van Remco Campert prees omdat ze lucht gaven, creëerde nu met diezelfde levendige directheid een beklemmende realiteit. Thomas metselde niet met cement, hij sprak simpelweg zijn waarheid, ongefilterd en pijnlijk helder.
Bjarne hield zijn armen om Thomas’ middel gespannen, maar de omhelzing voelde plotseling anders; alsof hij een zandloper probeerde vast te houden waarvan de korrels langzaam wegliepen. Thomas bleef warm en fysiek aanwezig, zijn hart klopte nog steeds in datzelfde rustige ritme tegen Bjarnes borst, maar de toekomst had zojuist een scherpe grens gekregen. Het besef dat deze liefde een houdbaarheidsdatum had—afhankelijk van een toevallige ontmoeting die Thomas ooit zou hebben—trof Bjarne in zijn maag.
“Dank je dat je het zegt," fluisterde Bjarne tegen Thomas, zijn stem nog zachter dan voorheen. Hij meende het, hoe pijnlijk het ook was. Liever deze rauwe, oprechte Thomas dan een leugen verpakt in mooie poëzie.
Thomas draaide zich langzaam om in Bjarnes armen, zette zijn koffiebeker op het aanrecht en keek Bjarne recht in de ogen. Er lag geen spijt in zijn blik, wel een diep, bijna melancholiek respect voor wat ze nu deelden. "Ik wil je geen sprookjes verkopen, Bjarne," zei hij nuchter, terwijl hij met zijn grote hand Bjarnes kaaklijn volgde. "Maar ik ben nu hier. Met jou."
Het was de ultieme Campert-gedachte in de praktijk gebracht: het leven accepteren zoals het is—soms prachtig, en soms een beetje behelpen.
Bjarne liet zijn hand van Thomas’ middel glijden en liep terug naar de salontafel. Het kleurrijke pocketboekje van Remco Campert lag er nog precies zo bij als de avond ervoor. Hij pakte het op, bladerde er mechanisch doorheen, maar de lichte, spreektaalachtige zinnen die Thomas zo prees, boden hem plotseling geen houvast meer. Campert was te comfortabel voor de storm die nu heel zachtjes in Bjarnes borst opstak.
Zijn blik dwaalde af naar de boekenkast, waar de dikke, intimiderende stapels van de weken hiervoor stonden. Zijn vingers zochten instinctief naar een andere dichter. Geen parlando, geen spijkerbroek aan de keukentafel, maar de man die hij twee weken geleden nog las: Kees Ouwens.
Geplaatst in de categorie: emoties
ouwens
3
Er zijn nog geen reacties op deze inzending.