De hele week had Thomas gelezen in het boek met de gedichten van de dichter Kaváfis. Het had zijn liefde voor de tedere Bjarne intenser en diepzinniger gemaakt. Alsof hij nu in staat was om de elegante Bjarne nog meer liefde te geven op een aardse maar toch geestdriftige manier.
Ook Bjarne verheugde zich erop om zijn stoere man en nieuwbakken literatuurkenner Thomas weer te zien zodat ze samen over de gedichten konden praten.
Het duurde niet lang voordat het gesprek inderdaad over de befaamde dichter ging. Thomas had het gekregen boek weer bij zich.
"Dit is het mooiste cadeau dat je me had kunnen geven, Bjarne," zei Thomas met een zachte stem. "Kaváfis heeft me deze week echt betoverd."
Bjarne glimlachte, zichtbaar opgelucht dat zijn keuze in de smaak was gevallen. "Ik wist dat zijn woorden jou zouden raken. Toen ik de gedichten las, moest ik meteen aan jouw passie voor literatuur denken. Maar heeft het je ook iets nieuws gebracht?"
"Het heeft alles veranderd," antwoordde Thomas oprecht. Hij schoof zijn stoel iets dichter naar Bjarne toe. "Zijn regels over liefde en verlangen zijn zo aards en krachtig. Door dit boek te lezen, besef ik pas echt hoe diep mijn gevoelens voor jou gaan. Het is alsof hij woorden geeft aan wat ik al die tijd al voor je voel."
Bjarne keek hem verrast en ontroerd aan. Hij legde zijn hand op die van Thomas. "Dat is de kracht van een goede dichter. Maar vertel eens, welk gedicht sprong er voor jou het meeste uit?"
Thomas bladerde naar een specifieke pagina. "Het gedicht Zover ik kan. Kaváfis schrijft dat als je je leven niet kunt inrichten zoals je wilt, je het tenminste niet moet verlagen door te veel contact met de buitenwereld en al het oppervlakkige gedoe."
Bjarne knikte langzaam, denkend over de woorden na. "Dus het gaat over trouw blijven aan jezelf? Aan je eigen innerlijke wereld?"
"Precies," zei Thomas, terwijl hij Bjarne intens aankeek. "En voor mij betekent die innerlijke wereld ons. In een wereld die soms zo luid en oordelend kan zijn, herinnert Kaváfis me eraan dat wat wij samen hebben, puur en beschermd moet blijven. Onze liefde hoeft niet luidruchtig te zijn om diep te zijn."
Er viel een betekenisvolle stilte tussen hen. Bjarne kneep zachtjes in Thomas' hand. "Ik snap wat je bedoelt. Zijn woorden gaan niet over vluchtige romantiek, maar over de moed om te kiezen voor wat echt waarde heeft. Voor de diepte, in plaats van de oppervlakte."
"Ja," fluisterde Thomas. "En die diepte vind ik bij jou."
Thomas sloeg het boek zachtjes dicht en stond op. "Laten we comfortabel gaan zitten," zei hij, terwijl hij naar de keuken liep en een fles rode wijn ontkurkte.
Bjarne nam een slok, keek naar het gesloten boek op de salontafel en zei: "Die diepte waar je het net over had... Het is soms best een uitdaging om die rust te bewaren in het dagelijks leven."
Thomas legde zijn arm om Bjarnes schouder en trok hem wat dichter tegen zich aan. "Dat is waar, maar zolang we dit moment samen hebben, voelt de rest van de wereld heel ver weg. De wijn, dit boek, en jij hier bij mij... dat is mijn veilige haven."
Bjarne leunde met zijn hoofd tegen Thomas' borstkas en luisterde naar zijn rustige hartslag. "Kaváfis had gelijk," fluisterde hij, terwijl hij zijn glas ophief voor een zachte toost. "Sommige dingen zijn te waardevol om met de buitenwereld te delen."
Geplaatst in de categorie: literatuur
kavafis
7
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!