Zondag 23 november 2014: De afgelopen zeven dagen waren voorbijgegaan in een roes van intellectuele ontkenning. Bjarne had zichzelf wijsgemaakt dat Thomas’ vertrek een noodzakelijk onderdeel was van het alchemistische proces—de tijdelijke scheiding om tot een hogere synthese te komen. Maar vanochtend, precies een week na die gelaagde, wrange afscheidskus die nog altijd als een fantoomsubstantie op zijn lippen brandde, stortte dat mentale bouwwerk in.
Bjarne realiseerde zich dat zijn drang om de wolf in Thomas te temmen, niet voortkwam
uit liefde voor transformatie, maar uit angst voor Thomas’ rauwe, ongrijpbare mannelijkheid.
De waarschuwingen van Emma Petronella over de grens tussen transformatie en vergiftiging sloegen nu op hemzelf. Hij had niet Thomas’ lichaam vergiftigd met de soep, maar hun relatie met zijn dwingende intellect. Hij had de dappere onbevangen Thomas geflikt wat Emma met haar erudiete ego hem destijds ook had geflikt. Pure vernedering op grond van ondankbare feiten.
Thomas was geen project dat perfectionering behoefde. In zijn poging om de jager te domesticeren, had Bjarne de man van wie hij hield juist rechtstreeks in de armen van de Oostenrijkse bergen—en Suzanne—gejaagd.

Het bracht onzekerheid en vertwijfeling bij Bjarne die voortaan zonder Thomas door het leven moest gaan.
Bjarne keek naar zijn eigen handen op de koude tafel. Het patroon herhaalde zich; de geschiedenis van Emma had zich via hem gewraakt op de man die hij eigenlijk had willen beschermen. De intellectuele vesting waarin hij zich altijd zo veilig had gewaand, bood geen enkele beschutting meer tegen de ijzige realiteit dat hij nu werkelijk alleen was. Emma was al jaren dood in haar graf en Thomas was veilig bij Suzanne in Oostenrijk.

alleen verdriet vergissing

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10