De volgende ochtend, zondag 8 februari 2015, werd Bjarne wakker met een zwaar hoofd en de bittere smaak van te veel zwarte koffie. De regen van de vorige avond was overgegaan in een grijze, mistige deken die over de stad hing. Hij weigerde toe te geven aan de frustratie van de mislukte digitale zoektocht. Als Emma P. hem iets had geleerd, dan was het wel dat obsessies zich niet laten stoppen door een inactief e-mailadres.
Vastbesloten om de doos met oude brieven en dagboeken van Emma te openen—zoals de Amsterdamse uitgever had geëist—trok hij een zware, stoffige verhuisdoos onder zijn bed vandaan. Dit was de 'catacombe' van zijn mislukte liefdesleven. Hij sneed het tape door, bereid om geconfronteerd te worden met de zoete, pijnlijke herinneringen aan haar.
Hij zocht door vergeelde bioscoopkaartjes, handgeschreven liefdesbriefjes en gedroogde bloembladeren die uit elkaar vielen zodra hij ze aanraakte. Maar helemaal onderin de doos, klem gezeten tussen een dichtbundel van Slauerhoff en een stapel oude collegeaantekeningen, trof hij iets aan wat daar absoluut niet hoorde.
Het was een handgeschreven brief in een crèmekleurige envelop. Het poststempel dateerde uit september 2009.
Toen Bjarne de brief openvouwde en de handtekening onderaan de pagina bekeek, stokte zijn adem, om direct daarna over te gaan in een luide, bijna hysterische lach die door de stille kamer galmde. Het was een schril contrast met de melancholie van de vorige avond.
Gerard Vroeg.
De man die hij de hele zaterdagavond als een wanhopige cyberdetective had gezocht op het wereldwijde web, de 'dichterlijke geestverwant' wiens digitale sporen volledig waren weggerot, had hem zes jaar geleden gewoon een fysieke brief gestuurd.
Bjarne kon zijn ogen niet geloven en las de regels hardop voor, terwijl de pure hilariteit van de situatie bezit van hem nam. De brief was helemaal geen diepzinnig poëtisch traktaat. Het was een gortdroge, ietwat geïrriteerde reactie op een ingezonden gedicht dat Bjarne destijds als student naar het literaire forum had gestuurd. Vroeg gaf hem daarin ongezouten feedback op zijn 'overmatige gebruik van metaforen' en sloot af met de legendarische woorden: “Beste Bjarne, minder bloemen, meer snoeiwerk. Vriendelijke groet, Gerard Vroeg.”
Bjarne liet zich achterover op het tapijt vallen, de brief stevig in zijn hand. Het fantoom had een gezicht gekregen, en het was het gezicht van een criticus die hem jaren geleden al had gewaarschuwd voor de botanische obsessie waar hij nu zijn debuutbundel mee probeerde te scoren. Het lot had een bizar gevoel voor humor.

brief zondagochtend 2015

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6