De volgende vrijdag, 13 februari 2015, was de mist eindelijk opgetrokken, maar de lucht boven de stad had de kleur van nat beton. Bjarne had de hele week de legendarische woorden van Gerard Vroeg door zijn hoofd horen spoken. Minder bloemen, meer snoeiwerk. Het had hem dwingender achter zijn bureau gezet dan de deadlines van de Amsterdamse uitgever ooit hadden gekund. Hij had hele strofes uit zijn manuscript geschrapt, alsof hij met een heggenschaar door zijn eigen ziel ging. Veel gedichten waar niet de moeite waard geweest om aan het papier toe te vertrouwen, andere gedichten waren niet actueel meer en hadden hun waarde door de tijdgeest verloren.

Maar de honger naar antwoorden was niet gestild. Integendeel.

Rond een uur of acht 's avonds schoof hij de lege pizzadoos aan de kant en keek naar de tweede verhuisdoos die midden in zijn woonkamer stond. Waar de eerste doos de 'catacombe' van zijn mislukte liefdesleven was geweest, was dit exemplaar de administratieve en creatieve nalatenschap van zijn studententijd. Dit was de doos die hij na zijn afstuderen haastig had dichtgeplakt en sindsdien nooit meer had aangeraakt.
Met het stanleymes in de hand knielde hij erbij neer. Als de eerste doos hem een brief van de onvindbare Gerard Vroeg had opgeleverd, wat lag er dan in hemelsnaam hierin te wachten?
Hij sneed het tape door en sloeg de flappen open. De geur van oud papier en verschoten inkt steeg op. Ditmaal vond hij geen gedroogde bloemen, maar een ordeloze chaos van:
Bjarne liet de zware map op zijn schoot rusten en bladerde door de eerste paar pagina's. Zijn eigen handschrift uit 1983 was slordiger, haastiger, alsof hij destijds dacht dat zijn gedachten te snel gingen voor de pen.
En er waren overal hartjes getekend met de naam Emma P. eronder.
Bjarne hield zijn adem in en staarde naar de vergeelde pagina. De schok sloeg koud op zijn borst.
Het was zijn handschrift, zonder twijfel. Maar de datum die hij destijds plichtsgetrouw bovenaan de pagina had genoteerd, loog niet: Oktober 1983.
Een vreemde duizeligheid overviel hem terwijl hij daar op het tapijt zat, omringd door de restanten van een leven dat al meer dan dertig jaar achter hem lag. In 2015 voelde 1983 als een ander tijdperk—een tijd van analoge eenzaamheid, cassettebandjes en typemachines. Hij bladerde met trillende vingers verder. Tussen de haastig genoteerde definities van structuralisme en literaire tradities door, was het collegeblok getransformeerd in een obsessief monument.
Overal stonden ze. Soms klein en haastig in de kantlijn gekrabbeld, soms paginagroot en met dikke blauwe inkt ingekleurd: hartjes met de naam Emma P. eronder.
Sommige pagina's bevatten amper nog collegeaantekeningen. Ze waren volledig overgenomen door flarden van onafgemaakte verzen, koortsachtige liefdesverklaringen en diepgewortelde twijfels. Emma P. was destijds niet zomaar een romance geweest; ze was de spil waar zijn hele creatieve en emotionele universum om draaide. De brief van Gerard Vroeg uit september 2009—die hij een week eerder had gevonden—kreeg plotseling een heel andere lading. Vroeg had hem destijds niet bekritiseerd om een recent studentengedicht, maar om werk dat blijkbaar al decennia oude wortels had.
Helemaal achterin het collegeblok, half losgescheurd van de ringband, stuitte hij op een handgeschreven lijst. Het was een inventarisatie van titels voor een dichtbundel die hij nooit had uitgebracht, met in de kantlijn één enkele, dwingende opmerking in zijn eigen jonge handschrift: “Zij bezit de sleutel van de tuin. Vraag haar naar het snoeiwerk.”

collegeblok verleden 2015

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14