Twee stammen staan als achterblijvers in een boslandschap dat verder leeft, hun vormen gestript tot pure aanwezigheid. Ze dragen een stille eenzaamheid die niet om aandacht vraagt, maar als een zachte echo in het bos blijft hangen. En juist doordat ze gestorven zijn, vallen ze des te meer op: twee statige lichamen die zich niet verbergen, maar met hun…

De Noordoostpolder spreidt zich uit als een vlakke bladzijde, een open boek waarin de mens zijn tekens heeft achtergelaten. Waar ooit de zee haar golven liet rollen, staan nu de hoge wachters van de wind. Molens, die hun wieken spreiden als vleugels boven het land. Zij draaien niet slechts om energie op te wekken, maar om een gesprek te voeren met de…

Op de grens, halverwege de jaren '80 van de vorige eeuw, volgde ik een opleiding op een school die inmiddels ter ziele is gegaan. In een vat met louter positieve herinneringen, al heb ik daar een jaar moeten overdoen, zijn er twee zaken die er gunstiger uitspringen. Los van klas, leraren/leraressen en lokatie: het vak Recht en het vak Engels. Recht…

Het hooggebergte laat zich moeilijk bedwingen. Het kost de nodige zweetdruppels en tranen om een bergtop te beklimmen. Zeker als je een bergtop wil bereiken die net iets boven je kunnen ligt. Alpinisme is dan ook niet zonder risico’s. Bereid je daarom ook goed voor. Maar als je dan eindelijk de top van de berg bereikt hebt dan is daar het enorme…

'Hemelwaterinfiltratiegebied' stond er op een bord aan de ingang van een nieuwbouwwijk in Linne. Zo'n bord waar normaal op staat 'spelende kinderen' u weet wel. Erboven een plaatje van een wolkje waar druppels uitvielen, een huisje en naast het huisje een stuk grond met een kuil erin. Dat zo'n moeilijk woord zo eenvoudig te tekenen is. Een…