Plee everie dee

Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis.

De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen te lijf gaan of gierend van de lach in - en uit cabrio’s springen.
Mr. Marvis spiegelt ons een wereld voor waarin het deze eeuwig jonge hedonisten aan niets ontbreekt en waar het frivole levensgevoel vanaf spat. Zo zou je ook wel door het bestaan willen stuiteren, lente in Toscane, zomer aan de Riviera en ‘s winters chillen in de laatste sneeuwrijke Alpen resorts.
Het overal dooretterende individualisme waarin je bent wat je lijkt en wat je hebt.

Zorgeloze kwajongens en dat allemaal door zo’n lullige oprekbare broek in suikerzoete pasteltinten waarin ik nog niet dood gevonden zou willen worden.
Mr. Marvis zegt dat de wereld een speeltuin is waarin je onbekommerd jezelf moet kunnen zijn en dan het liefst zonder vrouwen in de buurt en in een broek van Mr. Marvis.
Dus zit je vast in je onnozele kantoortuin met uitzicht op die eeuwige collega aan de andere kant van jullie aan elkaar geschoven bureaus?
Eigen schuld dikke bult, maar je had ook net als de jongens van Mr. Marvis kunnen Freewheelen in de grote buitenwereld.
Pakken wat je pakken kan. Geen oorlog, asielzoeker, onbetaalbare starterswoning, of voedselbank in de buurt.

Mr. Marvis zelf, kuiert af en toe langs de onderbetaalde buitenlandse meisjes in zijn naaiateliers, maakt een ongepast grapje, controleert de orderstatus, en zit een uurtje later aan een late zakenlunch op een terrasje aan de baai van Nice.

Mr. Marvis, waar blijft de reclamecodecommissie afdeling beeldvervuiling.
Graag!

mr marvis

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 2 stemmen 22