Alle inzendingen van Niek Kalberg

Zoals Francois ‘Le Flattuleur’ Benoit, wiens chronische winderigheid het peloton tot razernij dreef. Bekend is het drama van ‘29. De koers eindigt op de top van de Mont Brie. De kopgroep mag aanzetten voor de etappewinst. Francois kruipt naar voren en tilt zijn derrière van het zadel, waarop de andere renners zich uit pure wanhoop in het ravijn storten…

‘Ik zie hier nog een klein streepje.’ 
De man voor juwelier Wilting, ik schat de heer Wilting in eigen persoon, draait zich om met een blik alsof ik hem onverwacht bij de ballen heb gegrepen.
 Met een glimlach, die ik zelf als ontwapenend zou omschrijven, kijk ik hem aan. 
Geintje. In een split second schakelt hij van verbazing naar begrip en pakt…

Zoals Claude Canard, die in 1919 achterstevoren de Camembert op fietste en daarmee het bergklassement in zijn voordeel beslechtte. Tijdens de afdaling was hij ook de eerste renner van zijn generatie die met zijn blote handen haarspeldbochten recht boog. Zoals Pierre Pinot die in de Tour van ‘32 al sprintend de finishlijn in Roquefort over het hoofd…

Bij Pete Hegseth droop het kwijl langs zijn mondhoeken. Er lag een moordzuchtige glans in die felle prikoogjes. JD Vance probeerde zich gegeneerd tussen het publiek te verbergen en Marco Rubio deed zijn beste pokerface. En het feestvarken? De tachtigjarige jubilaris zat op het puntje van zijn stoel en keek verlekkerd toe hoe het bloed in de kooi in…

Ik haat Mr. Marvis. Maar dan ook álles van Mr. Marvis. Het wereldbeeld ons opgedrongen door Mr. Marvis, de terreur op tv en in de krantenbijlages met Mr. Marvis en vooral de modellen van Mr. Marvis. De ultieme leeghoofdigheid die afstraalt van deze flierefluitende nietsnutten met als belangrijkste bezigheden uit speedboten duiken, elkaar met sneeuwballen…

‘Nog twee weken.’ De haringman heeft de mouwen van zijn trui opgestroopt. Hij leunt over de toog. Op zijn beide onderarmen staan ankers getatoeëerd. Er ligt een waas van donker haar overheen, de jaren hebben het blauw voor een deel weg gebleekt. Ik zie hem plotseling voor me als jong scheepsmaatje op een logger. Van links naar rechts gestuurd…

‘Heb je soms pauze’, vraag ik, als de flappen van het windscherm achter me dichtslaan. De haringman zit op een krukje achter zijn snijplank. Zijn hoofd komt net boven de toonbank uit. Het is zijn vrouw die de klanten helpt. Ze zegt nooit veel. In haar houding ligt de welwillende afstand die vrouwen soms in acht nemen nadat ze hun echtgenoot een…

‘Dus jij mag wél op het feest komen.’ Als ik aansluit in de rij is de haringman druk in gesprek met een meisje van een jaar of 20. Eén van de studentes waar het onze stad van wemelt. Het blonde haar strak in een hockeystaartje, paarlen knopjes in de oren, gezonde blosjes en duidelijk verlegen met de aandacht die in de volle kraam op haar gericht is…

Van het groepje twee banken rechts van me kan ik alleen de man op de hoek zien zitten. Hij heeft een dun snorretje. De anderen gaan schuil achter hun rugleuning. Aan het gesprek te horen wordt hij vergezeld door drie vrouwen. Het zijn collega’s. De toon heeft een zweem van intimiteit maar is toch afstandelijk. Men kent elkaar, maar niet uitbundig…

Obersturmführer Markuszower is uit de kast gekomen. Een hele vieze kelderkast met oud vocht en schimmel op de muren. Met Hanta knaagdieren die langs de wokepotten met bedorven ingemaakte goede wil krioelen. Eenmaal buiten befehlt hij het land om ternauwernood gevluchte slachtoffers van de Israëlische genocide met alle geweld – nee, met máximaal geweld…

Waar ik in de trein nog wel even aan moet wennen zijn de andere reizigers. De man die op de bank tegenover me zat, leek sprekend op een jonge, maar nu wijlen, Donald Sutherland. U kent hem vast als de schurk uit The Hunger Games. Dezelfde lichtblauwe priemende ogen, dunne lippen en een kort grijs baardje. Sinds zijn rol in de film ‘Don’t look now‘…

Ik had op een vierpersoons bank een plekje bij het raam gekozen, in de rijrichting. Dat is een optimistische positie. Je kunt zien wat er aankomt en je blik is voortdurend op de toekomst gericht. Het valt me op dat mensen die tegen de rijrichting in zitten een wat droefgeestige indruk maken. Waarschijnlijk omdat ze alles in een flits aan zich voorbij…

Het was heel lang geleden dat ik met de trein geweest was. Elke coupé stond toen nog blauw van de rook en de asbakjes klepperden dat het een lieve lust was. Als de deur van het toilet openging, raakten reizigers met een staanplaats niet zelden buiten bewustzijn en niemand had nog van Wifi gehoord. In de wagons werden ook dieren vervoerd, er lag stro…

DigiD, klinkt als rapper Djiggy Djé of de rooie kater Dikkie D. Gezellig, toegankelijk en aaibaar.. Regelt voor 17 miljoen landgenoten zo’n beetje alles wat qua persoonlijke info en financiën van belang is. Je hele hebben en houen! Belastingdienst, Mijn Overheid, ziekenhuizen, pensioenfonds, politie, openbaar minsterie etc… Even intikken, nog een…

DigiD, klinkt als rapper Djigge Djé of de rooie kater Dikkie D. Gezellig, toegankelijk, aaibaar, lekker onderuit. Regelt voor 17 miljoen landgenoten zo’n beetje alles wat qua persoonlijke info en financiën van belang is. Je hele hebben en houen! Belastingdienst, Mijn Overheid, ziekenhuizen, pensioenfonds, politie, openbaar minsterie etc… Even intikken…

Donald Trump is geen pathologische leugenaar. In werkelijkheid is hij een romancier, schept werelden, complotten, vijanden en fictieve overwinningen, met een spanningsboog die in elke alinea strakgespannen staat. En daartoe heeft hij een compleet nieuwe manier gevonden om ons zijn illusies te tonen; De realiteit van alledag. Zie zijn optreden…

Hoera dat tientje extra eigen risico gaat niet door. Blaas de trompetten, koop gebak, kus Stalbrand Buma en buig voor deze sigaar uit eigen doos. Het is de aloude truc; even bang maken, reuring afwachten, vervolgens de keutel intrekken en het volk ligt weer te kwispelen aan je voeten. Maar ondertussen wel de zorgpremie met datzelfde tientje verhogen…