Alle inzendingen over algemeen

Ik had op een vierpersoons bank een plekje bij het raam gekozen, in de rijrichting. Dat is een optimistische positie. Je kunt zien wat er aankomt en je blik is voortdurend op de toekomst gericht. Het valt me op dat mensen die tegen de rijrichting in zitten een wat droefgeestige indruk maken. Waarschijnlijk omdat ze alles in een flits aan zich voorbij…

Het was heel lang geleden dat ik met de trein geweest was. Elke coupé stond toen nog blauw van de rook en de asbakjes klepperden dat het een lieve lust was. Als de deur van het toilet openging, raakten reizigers met een staanplaats niet zelden buiten bewustzijn en niemand had nog van Wifi gehoord. In de wagons werden ook dieren vervoerd, er lag stro…

Lang geleden, kreeg ik voor mijn 15e verjaardag van mijn broer John een gitaar. Hij speelde zelf al aardig liedjes van Bob Dylan en Donovan, we waren allebei linkshandig maar in die tijd was het nog lastig om iemand te vinden die ons linkshandig kon leren spelen en muziekles zat er niet automatisch in. John had een drumstel en speelde af en toe…

Ik kijk naar Henk. Henk is een man die normaal gesproken nog geen deuk in een pakje zachte boter durft te slaan. Een man die zich bij de kassa van de groenteboer uitgebreid verontschuldigt als hij per ongeluk met een euroteken in zijn ogen naar een bloemkool kijkt. Henk is evenwichtig. Henk is de rust zelve. ​En dan gebeurt het. ​Iemand geeft Henk…

Terugkerend van de Westermarkt via de mij vertrouwde route - die een vaste routine werd na lange jaren en die een vaste plaats heeft verworven in mijn brein en erin gegraveerd is als een inscriptie in een voorhistorische munt - trof ik op een zitplaats naast die van mij een tas aan van lichtbruin glanzend leer met raadselachtige inhoud. Ik had vanzelfsprekend…

Ik zit in de trein. In de stiltecoupé. Een plek die ooit was bedoeld als een reservaat voor de rede, een laatste bunker tegen het lawaai van de wereld. Op het raam zit een sticker. Een poppetje met een vinger voor zijn mond. Het is een symbool uit een ver verleden, zoals een hiëroglief in een piramide. Niemand begrijpt het meer. ​Naast me zit een…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man. Middelbare leeftijd…

Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you! ​Vastgegespt. ​Het is een kinderwagen…

Nee joh, ik sta niet vooraan te trappelen als het gaat om: het eerste woord te zeggen, al zal ik niet schromen te antwoorden, maar ik sta niet te popelen om als eerste m’n mening te geven, mits erom gevraagd wordt dan. Nee, ik sta niet in de startblokken als het gaat om: haantje de voorste te zijn als het gaat om: iets op te starten, tenzij men me…

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

Deel 2 van de nieuwe ID kaart Als gezegd vorige week, toen we met pasfoto’s en wel naar de toren gingen, waar het ook nog eens hartstikke druk was en we dus een uur binnen zijn geweest, werd er gezegd dat: het nieuwe bewijs met een week klaar zou zijn. Ach, dat maakte ons niet zoveel uit, immers was ons oude kaartje “ houdbaar “ tot mei, dus we zaten…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Wanneer we op vrijdag de deur uitgaan weten we natuurlijk niet wat de dag ons verder brengen zal, maar dat je genoeg meemaakt onderweg: zoveel is wel duidelijk! We zijn op vijf minuten afstand van ons huis als we bij het stoplicht van de metro staan, tja die rijdt hier natuurlijk overal en bovengronds moeten er dan wel lichten en bomen aan te pas komen…

Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…” En weg ben je. Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Beste lezers van mijn inzendingen Ondanks alles zal ik snel nieuwe teksten indienen Veel dank voor uw belangstelling Ineke Broeckx…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…

Een aantal personen leest mijn bijdragen aan de site regelmatig. Helaas kan ik pas na 3 maart nieuwe teksten indienen door omstandigheden. Met veel dank voor de belangstelling, Ineke Broeckx…

Column door Kees (observaties) Ze bestaan echt. Althans, ze worden voortdurend genoemd. “Spelersvrouwen.” Een woord dat klinkt als een accessoire. Iets wat je erbij krijgt. Zoals een bidon, een warming-up jasje of een sponsordeal met een louche horlogemerk. Spelersvrouwen. Het is geen mensaanduiding, het is een categorie. Het woord heeft iets…

Column van Kees (observaties) Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten…

We zeggen het zo snel: als iemand niet lekker is, ik bel je van de week, om vervolgens niets te horen… We zeggen het zo snel, als iemand ziek is, ik kom je van de week even opzoeken, om vervolgens te twijfelen of je bel het nog wel doet? We zeggen het zo snel, als iemand een geliefde verliest: “we houden contact, ik zie je binnenkort” om vervolgens…

Ze heeft bericht gekregen dat ze fiber kan krijgen. Fiber? Wat betekent dat? Het klinkt als een enge ziekte. Ze kijkt op Google en leest dat fiber de Engelse term voor glasvezel is. Waarom staat er dan niet glasvezel, dan weet ze meteen wat ermee bedoeld wordt! Al die Engelse woorden en begrippen, ze wordt er compleet gestoord van. Ze leest dat glasvezel…

Dat bijten deed hij sinds zijn kindertijd. Vingertoppen afgrazen en tot bloedens toe kapot vreten. Dat was een vorm van tijdverdrijf? Pure spanning mijnheer. Over wat er ging komen. Kon er mijn zenuwen mee in bedwang houden. En ook maar nauwelijks. Er moest een fiets aan te pas komen. Die vrijheid van de tochten die ik maakte op de fiets. Alle weertypen…

De herfstmaanden van 1995 stonden in het teken van de hardnekkige depressie van Emma Petronella. Door een lekkage in de kelder van haar riante leefzaal was de houten vloer onder water komen te staan. Ze bleef er stoïcijns onder, Emma liet het water dagen staan zonder zich om de gevolgen te bekommeren. Er ontstond een noodsituatie. Schrijver Jan Boter…

‘Hoi telefoon.’ ‘Hallo.’ ‘Wat kennen we elkaar al lang, hè?’ ‘Zeker, al jaren en jaren.’ ‘Wat hebben we samen veel meegemaakt. Al die lieve, ontroerende, emotionele, moeilijke, makkelijke, zakelijke, lange, korte gesprekken met zoveel mensen.’ ‘Ja, te veel om op te noemen.’ ‘Ik weet nog, lang geleden, toen was je een mooi, zwart toestel…

Ze is jarig. Vandaag is ze negen jaar geworden. Vanmorgen heeft ze haar ouders al heel vroeg wakker gemaakt. Ze heeft nauwelijks geslapen en kan niet wachten tot ze haar cadeautjes krijgt. Al weken van tevoren heeft ze gezegd dat ze maar één cadeautje hoefde te hebben. Een prachtig zilveren ringetje met een blauw steentje. Haar vriendinnetje heeft zo…

De leerlingen hebben een schoolreisje gehad. Ze waren naar een speeltuin geweest en hadden spelletjes gedaan op een open plek in het bos. De week daarop moesten ze er een opstel over schrijven, met als titel 'Het schoolreisje'. De leerlingen gingen ijverig aan de slag. De meester zou de drie leukste opstellen voorlezen. Jantje keek eerst een beetje…