Buiten het spel

Volgens mij is Jaimy afgevallen. Ik kijk hem na. Voorheen zat zijn shirt strakker om zijn heupen.
Grappig, Lucas heeft zijn haar geknipt. Hij lijkt zo wel een beetje op die acteur… kom, hoe heet hij ook alweer?
Zoon loopt naar de bank. Die rotgriep, hij hoest nog steeds. Balen. Ik zwaai naar hem, niet te lang, anders krijg ik straks commentaar.

"Maar dan hebben we het te pakken, Guido. Het is angst, wat jou in de weg zit, angst voor blessures."
Ik vang een gesprek op tussen de trainer en een speler van de tegenpartij. De trainer kijkt dramatisch, heft zijn handen op.

Een atypische voetbaltrainer: een combinatie van een CEO en een makelaar.

Op het veld beweegt het spel.

Volgens mij heeft deze Guido een zonnebankje gepakt. Wat een bruine benen.
Er klinkt gejuich.

Ik kijk naar zijn verslagen gezicht. Ik heb het met hem te doen. Hoe ouder de jongens, hoe heftiger het er soms aan toe gaat op het veld. Vanochtend, op de fiets hiernaartoe, scheurde er een idioot in een Mercedes langs het sportpark, zeker 40 km te hard. Misschien zat hij wel te appen. Het maakte me woest en bang tegelijk.

Deze voetbalcoach, met autoriteit in zijn stem, kan de vinger er wel opleggen. Maar dan? Hoe gaat hij Guido verder helpen?

Die man bij het doel, zou dat de vader van Milan zijn? Of zijn opa? Ze lijken zo op elkaar.

"Man, man, wat een kloteballen, jongens!" schreeuwt de vlagger.
Je staat daar ook maar mooi negentig minuten met zo'n vlag.

Nu zie ik het: die scheidsrechter, dat is toch de vader van Bart? Laatst kwam ik hem nog tegen bij de Bruna, samen met zijn vrouw.

Er wordt iets geroepen.

En wat als we nou eens niet stil gingen staan, maar langzaam bleven lopen om het veld? Minder koude voeten, en je ziet het spel steeds vanuit een ander perspectief.

Hé, een vliegtuig. Spreeuwen ernaast. Mooi gezicht.

Had ik nou maar mijn zonnebril bij me.

"Hoi, hoi!" De moeder van Milan. "Hoeveel staat het?"
Ik kijk op het veld.

Geen idee.

voetbal

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 12