Uit koers

De angst die zij niet lijken te voelen, geven ze aan mij. Vooral op de fiets.

Ik zie steeds vaker jonge mensen al fietsend op hun telefoon kijken. Niet rustig onderweg, met één hand aan het stuur en af en toe een blik op het scherm. Nee, ze fietsen alsof ze onderweg zijn naar een afspraak met de zwaartekracht.

Laatst zag ik twee jongens op een fatbike, samen goed voor een snelheid waar mijn fiets niet eens van durft te dromen. Ze keken allebei op hun schermpje. Ik hield mijn adem in. Ze maakten een selfie en raakten steeds verder uit koers.

Mijn eigen fiets is een tamelijk oudje, ooit voor mijn verjaardag gekregen van man. Hij rijdt prima. Daar ligt het niet aan. Toch zit ik de laatste tijd minder ontspannen op mijn zadel. Mensen steken hun hand niet meer uit voordat ze afslaan. En hoe harder iemand voorbij zoeft, hoe minder goed ik kan inschatten wat die van plan is.

Je kunt dit niet hardop zeggen zonder dat er iemand begint te gapen.

Mijn zoon bezorgt pizza's op een elektrische fiets. Urenlang fietst hij door zijn woonplaats. Hij leert de wijken goed kennen en heeft steeds minder vaak Google Maps nodig.
Toen vroeg ik hem of hij onderweg ook weleens op zijn telefoon kijkt.

Tegenwoordig zit ik op mijn fiets niet alleen meer op het verkeer te letten. Ik let ook op wie er níét op het verkeer let.

Ik begon me af te vragen of ik niet wat overgevoelig aan het worden was. Tot ik gisteren las dat een bus tegen een tram was gereden. De tram waarin ik regelmatig zit als ik niet fiets.

Misschien moet ik toch maar een helm.

fiets tram helm

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9