Nog steeds geïntrigeerd

Op YouTube bekijk ik de filmpjes van Hanneke Groenteman in gesprek met Connie Palmen uit De Plantage, het culturele tv-programma uit de jaren tachtig. Allebei 70-plussers inmiddels.

Ik klik op een ander filmpje en zie La Palmen in gesprek met Paul Witteman. Ruim dertig jaar terug.
Haar stem klinkt hoger, rustig formulerend: een mengeling van vastberadenheid, lichte zelfspot, een ondeugende blik. Haar jeugdigheid en innemende lach doen de rest. Al waren er toen ook genoeg mensen die haar niet mochten.

Ik las De wetten voor het eerst toen ik midden twintig was. De vriendschap en I.M. volgden. Ik las ze alle drie vaker dan één keer. Vooral De wetten en De vriendschap zijn voor mij bijzondere boeken. Palmen verweefde haar filosofische inzichten in het verhaal, bijna achteloos. Terwijl je haar verhaal las, kwamen er zinnen voorbij die klonken als kleine waarheden, of verbanden die ik zelf nog niet eerder had gelegd.

Witteman glimlacht, zachtaardig, zodat het je bijna ontgaat dat hij haar een scherpe vraag stelt. „En al die andere schrijvers dan? Die ook een goed boek hebben geschreven? Waarom zijn zij niet bekend geworden?”

Palmen: „Ik ken ze niet.” Ze neemt nog een trek van haar sigaret en grijnst.

In de jaren daarna ben ik andere schrijvers gaan waarderen, met andere manieren van vertellen. De stelligheid van Palmen begon me meer tegen te staan.

Is die zekerheid gewoon wie ze is, of is ze die intussen ook een beetje gaan spelen?
Ze noemt zichzelf een absoluut iemand. „Ik vind het niet erg om vijanden te hebben.”

Connie Palmen is inmiddels zeventig en ze flikt het 'm: ze heeft weer een boek gepubliceerd. De kritieken zijn niet mals. Toch blijft ze me intrigeren.

connie palmen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 18