Schoon beginnen

Nee. Interessant hoe de schrik in je lichaam springt en je hersenen het met alle kracht ontkennen. Na de eerste angst en chaos ging ik meteen wandelen. Ja, waarom ik niet, dacht ik en zag mijn vader voor me.

Ik liep naar boven en werd overvallen door iets wat ik niet zag aankomen. Wat precies hetzelfde is als iets onverwachts dat je plotseling overkomt. Boven hing geen wc-blok met roze en blauwe kleuren die als ecoline op het witte porselein spoten. Wat een absurde uitvinding. Wie bedenkt zoiets? Ik trapte erin: 4 + 2 gratis. Boven hing een traditioneler blokje in de pot.

Mijn zoon had die ochtend niet uitgekozen om over zijn financiën te beginnen, maar het diende zich aan. Ik belde en liep met mijn telefoon in de hand heen en weer om te bemiddelen tussen hem en de instantie. Een prettige afleiding.

De volgende ochtend zat ik bij de huisarts. Ze verwees me door. Thuis maakte ik een afspraak.

Een paar dagen na het eerste gesprek ontving ik de mail. Ik zag het in de gym en maakte mijn rondje af. Thuis logde ik direct in. Met kloppend hart opende ik mijn dossier: ingreep over vijf weken. Vast een goed teken. Nu kon ik het parkeren. Mijn telefoon ging. Een vrouwenstem vertelde me over de vacature en ik stuitte direct op een misverstand.

Ze liepen hand in hand: de afwachting van de ingreep en de sollicitatie die van begin af aan wonderlijk rommelig verliep. Ondanks mijn intuïtie negeerde ik de rode vlaggen.

Nog drie weken. Bij de apotheek kreeg ik een zak in mijn handen geduwd.
“Goed lezen, de voorbereiding begint al eerder.” Ik verstopte de zak ongelezen achterin een kast.

Wit brood, witte rijst, enkele tot snot gekookte groenten. Heldere dranken. Ik las de voorschriften net op tijd. Man en zoon bestelden handenwrijvend bij de Mac.

De dag voor de ingreep. “De eerste slok gaat nog,” was me verteld. Dit zou wel het laatste zijn waar ik tegenop zag. Kom op zeg.

Het zag eruit als behangerslijm. Mangosmaak verstopt in een goedje dat proefde alsof je een fles Dreft naar binnen goot. Bij de tweede zak dacht ik aan ontstopper of iets waar je je verfkwasten mee schoonmaakt. De bananensmaak was als een vlag op een modderschuit. Het ontroerde me hoe mensen hierover hadden nagedacht.

Mijn buik zwol op als een ballon. Mijn hart bonsde. De laatste slokken nam ik te snel. Ik rilde van walging. Mijn zoon grijnsde naar me.

Ik dacht aan Patty Brard en waande mezelf in een resort in Thailand. Was dat niet ooit een tv-programma? Ik dacht zelfs aan Henk Hof en aan een fontein, al was dit maar even.

Daar ging ik weer. Ondertussen maande ik man en zoon te overleggen over hun wc-bezoek. Na een turbulente nacht en ochtend viel de stilte in. Mijn hoofd was leeg. Je darmen en hersenen zouden met elkaar verbonden zijn. Zou dat ermee te maken hebben?

Nog een half uur te gaan.
“Komt u maar.” Met geroutineerde vriendelijkheid ging de verpleegkundige me voor.
“Bovenkleding aan, onderkleding uit. Je mag je sokken aanhouden.” Daar lag ik op een bed met een lakentje over mijn heupen. Ze schoof het gordijn opzij en bracht een infuus aan op mijn hand. Aan de andere kant lag een man in dezelfde houding. Lijdzame blik.

Lachend kwamen er twee verpleegkundigen de kamer op en draaiden een bed met iemand die nog onder zeil was in de hoek.
Een man op leeftijd kwam met een stok binnenlopen, zilverwitte haren, gekleed in pak. Het gaf hem iets statigs. Een vrouw met een prethoofd achter hem.

“Bovenkleding aanlaten, broek en onderbroek uit, in bed gaan liggen met het laken over u heen,” commandeerde de verpleegkundige.
De oude man keek ontredderd om zich heen, toen naar mij.
“Het gordijn kan dicht, opa,” zei de vrouw en voegde de daad bij het woord.
Nog geen twee minuten later kwam de verpleegkundige terug.
“Ligt u al?” vroeg ze.
“Mijn opa is 95,” sprak de vrouw. “Dus hij heeft iets meer tijd nodig.”

Voor ik het wist zoefde ik zelf over de lange gangen. Allervriendelijkste gezichten stelden zich aan me voor en bogen zich over me heen.

Verdwaasd knikte ik even later bij het positieve bericht. Alles zag er goed uit. Er was een klein poliepje verwijderd.
De sollicitatie was uiteindelijk nergens op uitgelopen.

’s Avonds zat ik thuis op de bank naar een oude aflevering van Friends te kijken. Mijn hoofd voelde nog niet op oude scherpte. Ik pakte een zak kroepoek en at hem helemaal leeg. Gedver. Dat doe ik anders nooit. Ik keek op mijn telefoon en las een appje: “Wel lekker alles doorgespoeld, kun je schoon beginnen.”

gezondheid ingreep ziekenhuis

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3