Ik ga zitten in het café. Nog niet eens zo lang geleden, ging ik daar een kop koffie drinken voor de gezelligheid. En voor een gesprek. Dan liet ik mijn mobiel thuis. Dat voelde oké toen. Dat was in de tijd dat je nog een gesprek kon hebben met iemand die zijn mobiel in zijn zak hield . Nu, probeer je een gesprek met iemand, maar die zit met zijn…

Sommige mensen kunnen van die merkwaardige vragen stellen. Mijn ex-buurvrouw "de conversation starter" is zo iemand. Zij verdiende die bijnaam omdat ze ooit een mislukt IKEA bankje in haar voortuin zette met de mededeling dat zij ook (?) bereid was met de "gewone man" een conversation te starten, in het Engels uiteraard en bij wijze van sociaal…

Niets vervelender dan mensen die tegen jou zeggen: "Dat is nou zóóó typisch jij." Dat lijkt op het eerste gezicht een sympathieke opmerking waarbij niets kwaads wordt bedoeld. Toch zit er een laagje achter die opmerking. Een kleinerend laagje in een opmerking, verpakt in een vrolijk nep lachje. In feite is het een opmerking die jou definitief…

"Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker…

De eerste bosbranden in Zuid-Europa waren nog maar net op televisie verschenen of het echte leed meldt zich alweer. Niet de mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt. Niet de brandweerlieden die al dagen tussen rook en vuur staan. Nee. De mensen, die niet op vakantie kunnen. Ik hoorde iemand op de radio zeggen: "Onze hele vakantie is verpest."…

Ik stap een lobby binnen. Kaal beton, verlicht door een paarse gloed die je normaal alleen ziet in een aquarium voor depressieve diepzeevissen. Geen balie, wel een roestvrijstalen blok met een jongen erachter. Knotje. Grote bril. Heet me zonder ironie welkom in zijn 'concept'. Mijn kamer is een exercitie in minimalisme. Alles is grijs. Ontworpen…

Het is de favoriete tegeltjeswijsheid van de man die zijn eigen kinderen alleen herkent van de gezinsfoto op zijn bureau. De man die tijdens het tandenpoetsen alvast zijn e-mails screent, omdat elke verloren seconde een misdraging is jegens het bruto nationaal product. Het is de grootste, meest tragische misvatting sinds de mensheid besloot muntjes…

Vroeger was democratie een tamelijk saai begrip. Je ging één keer in de vier jaar naar een stemlokaal, zette met een rood potlood een kruisje en ging daarna weer gewoon naar huis om je druk te maken over de heg van de buren. Nu begint democratie 's morgens om half acht. Op sociale media. Ik open mijn telefoon en binnen dertig seconden weet ik…

Ik voel soms lichte paniek van die ene vraag die ogenschijnlijk volkomen onschuldig is: "En wat doe jij nu?" Vijf woorden. Meer niet. Toch voelt het alsof iemand onverwachts een belastingcontrole aankondigt tijdens een verjaardag. De vraag wordt meestal gesteld door mensen die je al jaren niet hebt gezien. Mensen die je vroeger nauwelijks kende…

De wachtkamer van de huisarts is voor mij een bijzondere plek. Niet omdat ik er graag kom. Integendeel. Het is een ruimte waarin mensen gezamenlijk proberen ontspannen te kijken, terwijl ze zich in stilte afvragen of het begin van het einde misschien al is begonnen. Ik voel die angstige vibraties al bij binnenkomst. Dat klinkt zweverig, maar ik…

Ik zit op een vliegveld. Dat klinkt spannender dan het is. Een vliegveld is in werkelijkheid een enorme wachtkamer waar mensen met rolkoffers collectief proberen hun teleurstelling te verbergen. Mijn vlucht heeft vertraging. Twee uur. Dat is lang genoeg om geïrriteerd te raken, maar te kort om je leven een andere richting te geven. Dus wacht…

Bij de apotheek sta je nooit echt te wachten, je staat er te oefenen in berusting. Dat weet iedereen die er wel eens langer dan drie minuten heeft gestaan. Het is een plek waar tijd verdampt, verantwoordelijkheid oplost en niemand ooit ergens echt over gaat. Voor me staat een man die zichtbaar probeert te ademen. Dat doet hij op een manier die verraadt…

Afgelopen week bezocht ik een workshop met de titel "Ontmoet je Krachtdier". Een spirituele zoektocht naar het dier dat je begeleidt, versterkt en vermoedelijk ook weet waar je autosleutels liggen. Zoals vaak bij dit soort workshops, was de zaal gevuld met precies dezelfde groep mensen: vrouwen. Alle leeftijden, van “net de overgang in zicht” tot…