Alle inzendingen van Anneke Haasnoot

Ik liep de kamer binnen waarin ze lag. Beschaafd als altijd en tot in de puntjes verzorgd. De kist was spierwit en bekleed met zijde. Om haar heen stonden van hoog naar laag opgestelde zuilen, waarop de mooiste boeketten lagen die ik ooit had gezien. Vijf witte, hartvormige heliumballonnen waren bevestigd aan het hoofdeind van de kist. Achter de laatste…

In Woodenshoe Country woonden vreemde mensen, tenminste, dat zou zij vast gezegd hebben als ze van het bestaan ervan geweten had. Het volk was er over het algemeen nogal bleek, hoewel er ook aardig wat lichtgetinte en donkergekleurde mensen rondliepen. Het was niet zo heel moeilijk om te voorspellen dat er op den duur een goudkleurig ras zou ontstaan…

Er is een kleur die al jaren favoriet is bij vrouwen en kleine meisjes en die wordt geboycot door jongens en mannen. Sla een willekeurige speelgoedfolder open en u heeft het bewijs. Het begint vaak al bij de geboorte. Kraamvisite krijgt lichtblauwe en witte muisjes op beschuit als het een jongetje is en roze en witte muisjes, als er een meisje is geboren…

Het is een vreselijk woord. Het is een woord dat vernedert, diep, diep vernedert. Het is een woord dat ik steeds meer hoor in de stad waar ik woon en daarmee in de buurt waar ik woon. Ik snap nog steeds niet waarom mensen het gebruiken. Het is mij ook wel eens nageroepen. Dat was tijdens een dagje Den Haag. Ik keek niet uit bij het oversteken en…

Het is winter en het is koud. Erg koud. Het vriest dat het kraakt. In Nederland valt het nog wel mee met min elf maar in Bulgarije, Polen en de Oekraïne is het zwaar met min twintig tot min dertig. Er zijn al heel wat doden gevallen. Voornamelijk zwervers en hoogbejaarden. Mensen met bevriezingsverschijnselen bereiken soms maar net op tijd het ziekenhuis…

Toen ze hem voor het eerst zag- hij stond in het tuincentrum mooi te zijn- werd ze overvallen door nooit eerder gekende gevoelens. Ze moest en zou hem hebben. Ze hoorden bij elkaar. Het was dat zekere weten wat je overvalt wanneer je een soulmate of de ware liefde ontmoet. Ze was wanhopig toen haar levensgezel liet merken dat hij niet bepaald gelukkig…

Het is niet altijd een zegen om helder horend te zijn en gesprekken aan de andere kant van een ruimte op te kunnen vangen. Tel daarbij ook nog een paar ogen op dat niets ontgaat en je beleeft nog eens wat. Zoals die keer in een van de kleinere zalen. Twee dames stonden stil voor een storm-op-zee-gezicht. Het deed een van hen blijkbaar aan iets denken…

We hadden om half een afgesproken bij Metrostation Centrum. We waren beiden op tijd. Rustig wandelden we naar het winkelcomplex, waar voor het eerst een kerstmarkt zou worden gehouden. Die van vorig jaar, in Keulen, stond mij nog helder voor de geest. Ik wilde eerst even naar een bloemenwinkel om een boeket voor haar zestigjarige trouwdag te bestellen…

We zaten maar met zijn drieën bij De Multi-Vlaai. De namaakhaard brandde nog niet en ook de kaarsjes op de tafeltjes waren nog niet aangestoken. Het was er nog wat kil zo rond de klok van tien. Ik nam het voor lief, omdat mijn suikerspiegel om zoetigheid en een hete Cappuchino Large schreeuwde gewoon. Ik gaf vrijwel altijd gehoor aan die drang. Hij…

In de zaal hing een grote. Toch had mijn oma er al een. Die was rechthoekig en ik gok zo’n 30 x 15 cm. Maar de grote, ronde spion in de computerzaal van de universiteit, had een doorsnede van wel 80 cm. Nu heb ik weinig ruimtelijk inzicht, dus ik sla maar een slag. Door het aloude spionnetje, oftewel vensterspiegeltje aan de buitenkant van het raam…