Hartenkreten over kinderen

Merkwaardig gesitueerd - naast de snelweg die mijn woning flankeert en waarover het verkeer in dubbele rijen dag en nacht voortraast in tegengestelde richtingen - bevindt zich daar de kleine, besloten speeltuin. De speeltuin ligt naast een gebouw - dat een mij onbekende zorginstelling herbergt - in een kleine, afgesloten enclave, in een kleine tuin…

Ik groeide op in de vierkante kamer op de eerste verdieping van het chique, pontificale huis, gesitueerd in de doktoren- en specialistenbuurt rond het Tilburgse St.Elisabeth Ziekenhuis. Gabie's moeder en die van mij waren ongeveer rond dezelfde tijd bevallen en in later jaren vernam ik hoe mijn buurmeisje met lang, zwart haar ter wereld was gekomen…

'Reeds een kind laat zich kennen door zijn daden, door wat het doet, zie je of het eerlijk en oprecht is.' Spr. 20:11. Hoe ze naar mij keek. 'Hoe ze naar mij afkeek'. Haar priemende, observerende, doelgerichte blik. Ze trok mijn ziel uit mijn lichaam en vermoordde mijn karakter. Opzettelijk. Ze trapte mijn ziel kapot voordat ik kon weten wie…

In die jaren circuleerde nog altijd Het Nieuwsblad van het Zuiden door onze stad de krant met de forse oplage die vrijwel huis aan huis bezorgd werd. Mijn eerste, wonderlijke kennismaking met de taal die ik later lief kreeg moet hebben plaatsgevonden toen ik die indrukwekkende zwarte letter G met haar krullende staart aan de onderzijde voor het eerst…

De reacties zijn genadeloos. Ze zijn van de ouders van kinderen die uit huis werden geplaatst door Jeugdzorg. Verdrietige, goede en terecht boze moeders die achterbleven met lege handen. Het priemt door mijn merg en al mijn beenderen. Ik kan deze verhalen niet verdragen omdat ik wel gekregen heb wat zij moesten missen en ik kan er evenmin afstand van…

Op een terrein in het zuiden van onze stad - in de nabijheid van het gebouw waarin de Willem II school (waarvan de voorgevel gestut wordt door klassiek aandoende pilaren) is gehuisvest: de school die me zes gelukkige of zo u wilt ongelukkige levensjaren heeft bezorgd; om kort te gaan, in de genoemde contreien en nabijheid - is nu een berg opgeworpen…

In de vage, schimmige schemering van mijn bewustzijn staat me nog altijd bij hoe het was in die vroegste tijd. Er was een kleed met bonte motieven en mama speelde daarop met mij met tinnen soldaatjes. Uit de muurkast haalde ze de bonte wol waarmee ze het lopertje geborduurd had. Al mijn poppen, die ik in de fauteuil geposteerd had, kregen een…

Vaders encyclopedie, zijn trotse en dierbare bezit - een pronkstuk en bewijsstuk van de cultuur, wetenschappen en filosofische verworvenheden die hij zozeer vereerde als de verovering op barbarij en onmenselijkheid - stond in mijn ouderlijk huis als vanouds op de plank die ondersteund werd door de loodgrijze ijzeren krullen. Als vijfjarige bladerde…

In die jaren kwam van tijd tot tijd de voddenman in onze straat met zijn wagen en dan was het feest want wij, kinderen nog, kregen dan steevast een speelgoedje in ruil voor de geleverde vodden. We bezaten niet veel en waren tevreden met weinig en graag zou ik terugkeren naar die jaren van onschuld....…

Onze stadsbussen en onze interlokale bussen zetten als vanouds koers naar het naburige dorp Dongen. Ze passeren op dit traject de oude speeltuin, een oord van plezier en een oase voor de kinderen van West, die daar welhaast onvermoed en stil met haar kleurige toestellen - de glijbaan, de draaimolen en de andere attracties - tussen het geboomte, de hoge…

Tja, dat kan gebeuren en al was het niet al te lang: kleindochter en belt: Oma, wil je lachen, nou dat wil ik altijd wel en ze zegt: we waren dakloos! Huh? Wat heb je gedaan dan, nou ehhh, we gingen de honden uitlaten en de deur viel dicht. Tjonge wat dom zeg! Ze lacht en zegt ja best wel eigenlijk en dan stel ik de vraag: had je je mobiel wel bij je…

Zo herinner ik me eveneens de lieflijke Volendammer pop die we cadeau kregen bij de¨Lassie¨ rijst en die een kanten mutsje droeg en een zwarte wollen rok met daaronder een kleurige, gestreepte onderrok. De pop vormt een icoon uit mijn verre, onvergetelijke jeugdjaren evenals de kleine plastic velocipède, het fietsje dat we aantroffen in de grote kartonnen…

Het huis van tante en oom en van de beide nichtjes lag aan de Parallelweg en inderdaad evenwijdig aan het spoor.. Daar ging ik logeren. De vertrekken van het huis waren ruim maar ze ademden een zekere sombere atmosfeer. In de kelder stonden de weckflessen en daar was ook de schommel In de vroege morgen. in het divanbed,meende ik te horen dat oom Leo…

Tegen het eind van november, wanneer de avondhemel donkerblauwe tinten aanneemt, kwamen Sinterklaas en zijn trouwe knecht Zwarte Piet in het land en dan kwam ik bij oma. In de achterkamer van haar grote huis koesterde zij vele fraaie tropische planten die hun oranje en roze bloei uitbundig ten toon spreidden. En als de onderwijzeres, die zij eens…

Het regende die dag en oma was uit gegaan zoals ze vaker deed. Vanuit het hoge raam op de eerste etage aan de straatzijde keek ik naar haar gestalte, gekleed in de winterjas en bekroond door de zwarte hoed na die langzaam uit het zicht verdween. Op die dag heeft ze de rollies meegebracht, althans ik gaf het speelgoed dat vandaag de dag nog altijd…

En zo ging ik erop uit met mijn jeugdvriend Paul W. Hij woonde in een van de arbeidershuizen aan de andere zijde van het gangpad dat onze woningen scheidde. Aan de uiteinden daarvan bevonden zich de ronde stenen poorten. Het betekende een enorme schok ook voor buurtbewoners toen Pauls vader plotseling omviel als een oude boom bestemd voor de kap. Met…

Wat waren we bezig ooit, om de kinderen te laten fietsen…eerst een driewielertje, daarna een echte met zijwieltjes en oh toen die er eenmaal af mochten liep je je het ongans om naast het kind te zorgen dat ie ooit misschien wel mee zou kunnen rijden met de Tour! Blaren liep je op, maar je deed het! Zo hoorde het toch? Hoe anders is het nu, nog maar…

De lage, witte woningen aan de Jan van Rijzewijkstraat, vermoedelijk eens, na de Wereldbrand, gebouwd onder de Marshallhulp zijn sinds jaar en dag afgebroken. Vandaag de dag neemt Restaurant Het Ketelhuis hun plaats in. Maar de oude fabrieksschoorsteen is er nog. In een Maycrete-woning woonde mijn jeugdvriendje M. Samen knikkerden we in de…

De pop die ik eens had gezien in de etalage van de speelgoedwinkel aan de Heuvelstraat en waarnaar mijn grote verlangen en belangstelling uitgingen, trof ik tot mijn verrassing na een doorwaakte en spannende nacht aan op de Sinterklaastafel naast het boek van Assepoester en de Legosteentjes Ik gaf de pop de naam Bella en kreeg haar zeer lief.…

In het armelijke milieu van onze jeugd was niet veel mogelijk. In de tweedehands kleding die we van een nicht ontvingen konden we ons niet vertonen en maakten we geen goede beurt op school te midden van de elegant en modieus geklede schoonheden die onze klasgenootjes waren. Niettemin had onze rijke familie besloten ons ook eens te verwennen. We mochten…

Het is de tijd van de al te prille, pas verworven en al te snel weer uitdovende liefdes en van daaropvolgende liefdesverdriet, de tijd van feesten en beesten, van vossen en blokken, het is de studententijd waarnaar zo is uitgezien. Bij de bushalte staan groepen jongeren. De blue jeans overheersen. De meisjes dragen spelden in de sierlijke lokken.…

Het deed zich voor in de jaren van mijn vroegste jeugd toen ik de luier nog droeg en - zoals behoort en gebruikelijk is voor primaten - daarom ook voor mensenkinderen de moederborst prefereerde en zocht. Aan mijn wieg stond mijn oma die haar eerste kleinkind zeer had verwelkomd en die mij teder in haar armen sloot en in haar armen zocht ik instinctief…

Het moet zich voorgedaan hebben in die vroege jaren toen ik nog een kleuter was en de kleuterschool bezocht. Mijn zozeer geliefde pop, Rosa genaamd, moet iets gemankeerd hebben en dus nam mama me mee naar de poppendokter aan het Korvelplein. Daar moet ik die poppetjes gezien hebben, die kleine, onschuldige, naakte poppetjes die zo begeerlijk en…

In die tijd van onze jeugd en wel na de kerstdagen als de kerstboom weer de deur uit was en de zesde januari was aangebroken, trokken wij, kinderen nog, verkleed en geschminkt langs de deuren als de Driekoningen. We droegen papieren lampionnen en we zongen een voor de gelegenheid vervaardigd, toepasselijk lied: ¨Driekoningen, driekoningen geef me…

Onlangs, rondkijkend bij Tuincentrum "GroenRijk" zag ik dat men daar tot op de huidige dag pim-pam-pet-spellen verkoopt Het doosje met het opschrift "pim-pam-pet" stond daar bescheiden en welhaast onopvallend opgesteld tussen speelgoed, spelletjes en overige artikelen. En met een reuzensprong van mijn geest, bewustzijn en verbeelding dook…

Naast ons, de meisjes van Broeckx, groeide nooit een jongen op.... Wij maakten niet van dichtbij kennis met zijn kinderspel, met zijn autootjes en vliegtuigjes en met al de spulletjes en de fantasieën waarvan een jonge jongen zozeer houdt en waarvan hij droomt... Onze moeder had het kinderspeelgoed van ons vierjarige broertje, dat uit huis geplaatst…

We schreven negentiendrieënzeventig. Ik had de leeftijd van twintig jaar bereikt. Het leek vrienden die over mij waakten gunstig als ik eens bij wijze van proefneming de veilige omgeving, de beschutte cocon van mijn ouderlijk huis zou verlaten om de gewenste zelfstandigheid te ervaren en te verwerven die een grotere mate van onafhankelijkheid en…

De straten zijn welhaast in een cirkel gegroepeerd rond het oude plein dat belegd is met grijze, bolle keien en waaraan de kleine kerk en de gymzaal grenzen. Van jongs af aan leerden wij hun namen kennen: "Fatimastraat", "Leenherenstraat", "Hertogstraat" "Valkenierstraat". Daar woonden de vriendinnen van de lagere school: Ria, Corrie, Lilian…

Met de schoolklas hadden we eens, in een ver jaar van onze jeugd, "Bosbad Hoeven" bezocht, een paradijs voor de kinderen, die we eens waren. Een eveneens nog zeer kinderlijke tekening van mijn hand in een schetsboek dat nog altijd in mijn bezit is, toont de fragiele, kwetsbare en stakerige beentjes en armpjes van mijn medescholieren. Men zou ze met…

Mijn oom, de broer van mijn vader, genaamd Gérard, die wij de bijnaam "Der Grosse Vertreter" hadden toebedeeld en wel omdat hij als vertegenwoordiger in schoolartikelen met de auto de scholen in onze provincie afging (vanuit de restaurants die hij frequenteerde bezorgde hij mij trouw de suikerzakjes die ik in een album met blauwe kaft plakte) was…