Alle inzendingen

Doodsrochel, laatste ademtocht, mijn ding kwijt, voordat ik ga wilde ik dit nog ff zeggen, toonaarden voor elk wat wils, begraven onder een deken van malloten, literaturalisten die reagerend de quintessens misten, niet op een haar na maar een kilometer breed. Gelijk halen, gelijk krijgen, zoveel woo...

Nederlanders malen niet om hun privacy. Het staat in de krant, dus er zal wel iets van waar zijn. Sterker, ik ben een van die Nederlanders die weinig begrijpt van ophef om privacy-aantasting. Wat is het eigenlijk? Vraag het 10 mensen en je krijgt 10 verschillende antwoorden. Het enige wat duidelijk ...

Als het aan minister Cramer ligt, wordt de gloeilamp verboden. Eten, lezen en neuken kan tenslotte ook bij een spaarlamp. De nieuwe generatie schijnt er niet meer uit te zien als een jampot en geeft nog gezellig licht ook. Dat de gloeilamp moet verdwijnen, zal mij een zorg wezen. Spaarlamp, led-l...

De combimagnetron had kuren. Koken deed hij nog prima, maar op het display vervaagden letters en cijfers langzaam tot een soort van Arabisch schrift. Nu kan ik de volgorde van instellen wel dromen, maar voor mijn geliefde zijn ontelbare functies zonder soufleerschermpje een ware crime. Omdat h...

Liefde en kroketten kun je niet opwarmen. Wel kun je ze invriezen, liefde misschien ook wel, dat moet ik beslist eens proberen.

O, God, er is geen God.

Het was al aan het donkeren toen ze het stadje verlieten, de straten waren nat en de lichten van het tegen verkeer hinderde hen bij hun rit. Tijdens het rijden deed de motor staccatoachtige afrembewegingen maken juist alsof deze de hik had. "Wat is er aan de hand" vroeg Liesbeth. "Heb je wel geta...

Als iedereen verdraagzaam is, hoeft er feitelijk ook niets meer verdragen te worden.

Het leven is een opeenvolging van T-splitsingen.

Het is zo’n naargeestig, kil hok, deze toiletruimte in de Hogeschool van Zwolle. Vier vaalblauwe, afgebladderde deurtjes, de onderkanten tot dertig centimeter boven de grond vrijlatend. Drie vrouwen staan geduldig te wachten, alle deurtjeslotjes geven rood. Voor mij staat een struise, jonge ...

In de metro leest iedereen. Meestal comic books, manga.

Destijds was ik in Canada op familiebezoek. Op een middag zou er een 'house sale' zijn. Zo heette dat, als ik me goed herinner. Wat is een house sale? Dan stelt een dame haar huis beschikbaar voor een twintigtal vriendinnen, buren en kennissen en zo. Het hele clubje verwacht op een namiddag een...

Eerder toevallig kwamen we terecht in Oradour-sur-Glane. Het werd in een plaatselijke brochure omschreven als een openlucht monument,dat bezocht kon worden vanuit Sardent met een ezelskar. Wij hadden er nog nooit van gehoord en reden op eigen kracht naar Oradour. Intussen hadden we de brochure w...

Ze liepen hand in hand te kuieren door de straten van dit kleine stadje op zoek naar iets dat in hun pas verworven huisje paste. Ze liepen van het ene naar het andere curiositeitenwinkeltje op zoek naar, ja wat eigenlijk? Het moest origineel zijn en een verleden hebben, zeg maar een verhaal kunnen...

Alle ware en diepgevoelde muziek, zowel kerkelijke als profane, reist naar hoogten waar kunst en religie elkaar altijd kunnen ontmoeten.

De meest belangrijke dingen van het leven zijn geen dingen.

Ik heb me voorgenomen geen dikkere boeken te schrijven dan ik wil lezen, en ik wil geen boek lezen dikker dan tweehonderd bladzijden.

Elk gedicht moet bestaan uit versregels die gedichten zijn.

Toch eens even opzoeken in de receptenrubriek van mijn dierbare collega-columnist Bazbo. Ik had net gehoord dat ze bij een paar voedselbanken nu ook gratis condooms gaan uitdelen. Persoonlijk vind ik die dingen niet te vreten. Al laat je ze drie uur sudderen in een pan met dikke bodem: het blijven e...

EEN WIJDE BLIK VERRUIMT HET DENKEN

De herinnering is een kerkhof, waarop meer kruisen dan bloemen staan.

Als wetenschapper kun je maar beter geen achternaam hebben die begint met een Z.

Het begon altijd met koffie en gebak, soms een tweede bakkie, de perverseling ging voor nummer drie, wist dat na het bakkie leut de echte drank op tafel kwam, de traditionele kring werd verlaten en stoelen schuivend de kamer anders zouden indelen. De jarige had inmiddels zijn of haar tijd gehad, vis...

Goede voornemens zijn niet meer dan wissels die de mensen trekken op een bank waar ze geen rekening hebben.

Mijn leven is nogal saai, want ik reis zelden of nooit met de trein, ik fiets naar mijn werk en voor de wekelijkse boodschappen kan ik heel aardig slagen bij de Aldi of bij Lidl. Ik geef toe dat mijn wereldbeeld daardoor enigszins beperkt is, maar gelukkig ontmoet ik daardoor wel regelmatig veel vri...

Het Huwelijk uit 1910 verbeeld door Laura van den Hengel Op 17 mei is op het Nederlandstalige cultuurweblog 'All art is quite useless van Rond1900.nl de tekst geplaatst van het gedicht uit 1910 van Willem Elsschot (pseudoniem van Alfons De Ridder: 1882-1960) dat de neutrale titel Het Huwelijk dr...

Wat je bent zie je niet, wat je ziet is je schaduw.

"Ik ben gereformeerd en oordeel alleen op christelijke grondslag, maar als ik die recensent van jullie voor de wielen krijg, dan rijd ik hem dood." De man had zich, heel direct samen met zijn echtgenote extreem geërgerd, en, zoals hij clichématig beweerde "velen met mij" waren hartgrondig deze...

In SMS en e-mailcommunicatie is het beletselteken aan een niet te stuiten opmars bezig. Waren deze drie puntjes aan het eind van een zin voorheen vooral bvoorbehouden aan de happy eindes van sprookjesverhalen, tegenwoordig druppelen de puntjes als confetti tussen al dan niet samenhangende zinnen doo...

Hij geeft toe dat ieder vraagstuk twee kanten heeft: zijn kant en de verkeerde.