Alle inzendingen

Mijn grootste bron van inspiratie is een grenzeloze afkeer van alle geloven in het algemeen, en van het christelijke geloof in het bijzonder, omdat het christendom, en zeker de rooms-katholieke variant daarvan, onvoorstelbaar veel leed over de wereld heeft gebracht, en nog dagelijks brengt, bijvoorb...

India was mooi; maar niet wat ik ervan verwacht had. Afrika was prachtig maar vreselijk. Zuid-Amerika heeft iets dat wij niet snappen, dit maakte mij bang en terugkeren. Altijd maar weer terug, terug naar het rare Nederland waar ik mij nu eenmaal thuis voel. Zelfs Indonesië, een land waar wij toch ...

Wat gebroken is kan je lijmen Dan heelt het nog misschien Maar het wordt nooit meer zoals vroeger Want de barsten blijf je zien

Er is altijd hulp, al denk je van niet, kruip niet in je schulp als je een persoon ziet waar je mee praten wilt. Er zijn altijd oren die luisteren, er zijn mensen die hóren en niet veroordelen. Je mag zo’n geheim niet bewaren, dat levert zoveel ellende op nu en in latere jaren. D...

Over doorgestreepte tranen en uitgegumde tijd; schrijf ik de dag die vloeit uit mijn dromen, schets ik met verlangen jouw ogen in mijn zicht.

Wolken zijn uit- eengereten. Het woeste kind heeft zijn vaal opaalgeel jasje verslonden. Dit blijft nog uren plakken in de wind. Op straat kakelen kasseien en kabbelen uitgeput tussen de voegen weg. Het mocht niet baten. De stralen zijn gebroken en zonlicht in haar gat gebeten. Die koket...

altijd speelt er wat is er iets dat mij beheerst het lijken spelen maar ze eindigen veel sneller dan ik dacht het laatste spel doet zeer pijn omdat ik niet meer spelen mag spelen is als een refrein in strakke melodie van regels octaafje lager en de spelers worden klein bassen dreunen tone...

Gereisd heb ik langs velden en wegen. Nooit kwam ik een parel tegen. Gevonden is nu de diamant. Ik vond hem in eigen land. Ik trad mijn eigen lichaam binnen. Daar kon ik aan schoonheid winnen. Op wegen van verdriet en smart. Vond ik de parel diep in mijn hart. Ik draag die g...

Excuus maken schijnt in de mode te zijn. Zelfs van onze paus wordt dat verwacht. Hoe komt dat toch. Als je erover nadenkt, lijkt het erop dat onze democratie en vrijheid van meningsuiting zich tegen ons keert. Wij mogen niet meer zeggen wat we denken. Waarom niet eigenlijk? Misschien omdat e...

Opborrelende emoties spinsels vanuit het diepe alsof iets of iemand je er toe riep letter je voor een ieder wat wils Valt het een keer niet in de smaak voor wie toch de moed kent van lezen die behoeft niet echt te vrezen mijn schrijfsels zijn zeer gevarieerd Maar beste mensen, let wel; ...

Lang haar heeft ze. Charmant oogt ze. Ze lacht me vriendelijk toe. Zelf sta ik op de drempel van deze kroeg. Net over twaalven. Op zondag, nota bene. De klokken beieren, ze roepen mensen naar de kerk. Maar mij behelst geen godsdienstlust, maar jajemlust. Jonge jenever, voor hen die niet me...

een jaar en zoveel jaren meer de viervoeters, het gevogelte ze weten het niet en kijken aandachtig rond. ik zie ze enkel vieren in cartoons en animatiefilms zouden ze op die manier gekomen zijn op feestvarken? mogelijkerwijs naarmate de tijd vordert dat het besef het tij zal doen keren...

Witte zwaan Goud omringt En nog steeds in mijn dromen klinkt een lied iemand zingt dat december zal komen Geen verdriet alles blinkt En nog steeds in mijn dromen Klinkt een lied iemand zingt dat december zal komen..

het vliegtuig landt keihard met een schok stokt navenant in mijn schouders zonder enig excuus een onverschillig maar dagdagelijks gebeuren mijn droom rolt als een teerling op de landingsbaan verplicht met gordel aan tot bij de stilstand van het noest gedraai ik sluit mijn o...

Ik ik ben ik en dat heeft zo zijn reden ik ben zo geboren, zo gemaakt ik zou met niemand willen ruilen want ik ben best tevreden dus blijf ik wie ik ben dat heb ik zojuist besloten ik zou met niemand willen ruilen want mijn vel past als gegoten

Ik minacht een bestaan waarin iemand zich vastklampt aan de armzalige onbeduidendheden die horen bij gemakzucht en eigenbelang.

De dood wordt ook een dagje ouder.

Ze heten Jan, en Klaas, en Ko, Hun burgernaam maakt hen verlegen, Die glimt en geurt u muffig tegen Gelijk een appel uit het stro. Geboorte, trouw en overlijden Zien ’t plechtige familiestuk. Dan stellen zij het weer terzijde, Blij met hun alledaags geluk. En merkt de buurt iets in hun...

o, mijn herfstkind nu ik je kraaiend vind in een bed van goud gevallen blad voor een verloren zomer strooi jij spinnetjes uit je blonde haar en ieder afscheid is er een voor altijd onze liefde is een zwaluw over de Sahara en elke streling is een herinnering in een schaduw naar mee...

Als je niet wordt als het kind staand op de brug in de wind en je vergeet hoe het leven toen was eens aan de rand van de plas als je niet wordt als dat kind dat je ooit was, teerbemind, mis je het beste wat je ooit bezat weet je niet meer wat je had als je niet wordt als een kind dat zoek...

Altijd de ander te zijn, net niet te zijn de ene, een goede reden is er niet het lot, een wrede speling. Misschien is het ook onbegrip of onbekendheid, je was te nieuw, hij had je toch lief maar tijd vloeide door en liep weg. Heb je gewacht of wist je dat de wereld nog lang niet klaar...

Een uitgemergelde figuur sleept zich door de woestijn, een bewegende sculptuur van Giacometti, zoekend naar genade en een koele teug water, maar aan de einder wacht azijn, een zweepslag en het oordeel van een kronkelende made. Het lied van nog ongeboren kinderen, onaangeraakt door licht, bege...

even was hij weg gegaan gevallen en dan terug gestuiterd, ongewenst als hij was daar aan de andere zijde waar zijn licht te fel nog gaten brandde in het behang blijven moest hij nog een halve eeuw en 1 jaar zoeken naar het doel waarvoor hij werd toegevoegd aan het zieltogend bestaan ...

Houden, als kind, van zachte lijnen, van felle kleur: ultramarijnen, oranje en rood, gelijk een zon; van warme gelen, rijp als koren van sluiers blauw, wolkenverloren van helder wit; sneeuwwater; bron. Twee eeuwen later, dieper houden van warme tinten, donker gouden gebarsten oker, schroei...

ik ben dichter van het eerste uur nog sterker, van het eerste kwartier of twintig minuten dus niet een noeste werker of gedreven poëten dier nee, ik zit en handel en de woorden, zo die komen, gaan met mij aan de wandel het is niet de romantiek die u verwacht van langhaar en snor,...

thea kon t niet laten om te zeiken op andermans deels vrouwelijk falen haar stokpaardjes doubleerden palen daar mocht van haar geen lijn van wijken een stip kon nooit een komma blijken dat zou leestekens achter halen ze bleef daar keer op keer op malen dacht nota bene juf te lijken door ...

om een steen der wijzen op te duiken kleedt men zich uit, gaat te water wordt nat, niet koud want te kort het verblijf en de zon schijnt vol men houdt vast en duikt op in één hand geklemd, waar het voor is gedaan, hard en rond als de omgeving twijfelt vingers knijpen hard, het ...

Ik sta op de oever van het kanaal Wie merkt mijn kwaal? Ik gooi scherven in het water. Als ik later verhaal dat ik aan het water stond blijkt mijn mond verstomd. Alleen stukjes glas spuw ik in 't rond.

zij sneed voor mij de boterhammen in ruitjes ik ging gekleed in tweedehands truitjes nu snijd ik voor haar het vlees in stukken en voel de tijd aan mijn hart rukken zo ver weg waren nog die jaren zo ver weg leken nog de gebreken 'zo ver weg' leek zo ver weg 'zo ver weg' ...

weet niets van poëzie maar laat mijn bloemen bloeien in het wild lezers die het kaf van koren willen scheiden bewandelen nooit de holle weg treden paden die door anderen zijn uitgezet zien niet het onkruid dat ik ploeg na jarenlang gezwoeg zal het de lente geven die tot...