Alle inzendingen

uit de cirkel van minuut tel ik langzaam de seconden af ze vallen ongebruikt in het graf van de verleden tijd maar in het wenden-keren rijgen zij herinnering in kleur en geur ontstaan de beelden alsof dat heden niet verloren lijkt ik zie me staan laat jaren langs me ga...

Iedereen heeft wel een zwart schaap in zijn kastje.

ze plukt de dekens af alsof ze nestwarmte vergaart haar brekende ogen reizen zachtjes naar het licht haar schaduw draagt de zeis

zeg het aan niemand dat morgen dit blad onbeschreven zal zijn de dood komt immers mijn handen binden aan ‘t hoefgetrappel in de nacht waar zweepslagende doden stormen over natte straten en lichamen verraden, naamloos geketend aan de zwarte adem van de stad zeg het aan nie...

op de luchthaven wordt voor ons gewaakt speciale afspraken zijn daarbij gemaakt Surinamers die ambten mee naar binnen dragen mogen passeren zonder onderzoek of vragen de controles lijken daarmee opgeschoven een minister werd snel toch even uitgekleed onbekookt gecheckt op niemand wie't weet...

het is de laatse keer als ik traag voortga over de ijzeren brug voel heel sterk verdoofde blikken in mijn verstijfde rug het lukt mij niet om terug zien mijn lijf verbiedt te keren mijn hoop wil alleen op toekomst teren naarmate ik verder schrijd spant de licht gebogen brug ...

Ik ben een zeer benijdenswaardig man, Want ik ben geheel objectief beschouwd Al tijden met een wereldvrouw getrouwd En daar heb je helaas maar weinig van. Dus is het voor de rest heel onbeleefd Als men slechts oog voor wereldvrouwen heeft.

het is een mysterie voor me het spel gaat door voor de gebruikelijke beloning en extra uitgaven vertrouwelijke informatie zie ik in het dagboek staan dit is mijn onderzoek het gaat verder niemand aan ik contoleer alle vensters graaf in de modder je komt het allemaal tegen bij...

In het land van zongerijpte sinaasappelen schijnt het zonnetje nu wel uitbundig warm ontstijgt er tussen de groene bladeren vocht in nevelen heel vluchtig Fel oranjeroodgekleurde dakpannen op huizen met muren veelal wit gekalkt behouden binnen de nachtelijke koelte daar in glinstering zon...

De eerste duif vliegt met een strootje De pimpelmees zoekt naar een nest Vannacht riep de kievit voor het eerst Ook de heggemus heeft weinig rust En ik, ik heb mijn vrouw heel teer gekust Want het wordt lente

Ik ken je niet, jij mij evenmin en toch is het of er een band is. Ik ken je niet heb je nooit gezien en toch is het of we verbonden zijn. Ik ken je niet maar wie kent elkaar wel want zeg eens eerlijk bent je ook zo snel om de deur uit te lopen. Ik ken je niet maar dat maakt niets...

Het spelen met woorden, als lopende akkoorden met luisteren, horen niets en niemand storen. Wanneer men zich aan het geschrevene stoort, het opgeschreven woord duidelijk is, dat men niet hoort hoe het akkoord klinkt.

hangend tussen de schouders dient haar hoofd als uithangbord om iets te verkopen of asgrauwe bleekscheten te vertonen? het blijkt een belse ongesteldheid te zijn vol van schielijke darmdemonen zo een na trappist of zure wijn een die de vorige dag verlengt tot aan de kots nog voor het...

Vervlogen tijd Vervlogen gedachten Wetten der logica Waar niemand meer op zal gaan wachten Verwrongen beelden Kris kas door elkaar Wat is nog werkelijkheid? Wat is nog waar? Wie is nog zichzelf? Is die hij was en doet zoals hij deed Hij is dement Hij is het, die het niet weet

MIJN handen zijn zo heet - mijn ogen branden zo moe diep in mijn hoofd, ik weet niets meer, ik ben zo moe. Er zijn stemmen op straat, wind en hemellicht - om me is droog gepraat, mijn gehoor zwicht. En er is niets in mij over dan het arme hongrig' verlang - ik heb het zo lang, ...

ik droomde mijn ontstaan en keek naar binnen alles werd oneindig kleiner opgesplitst ik keek naar buiten van mij af werd alles groter oneindig het centrum van het heelal en de weg naar de kern waren zojuist ontdekt mijn mooiste nacht was weer voorbij waar was jij?

het hart van de rozen klopt de knoppen lokken de lente komt verpozen maart roert een wolk van sneeuwvlokken achter zijn staart de winter smelt weg weldra mis ik de open haard ik doe niet wat ik wil wacht maar op april kunnen we samen plannen beramen samen onze eigen zin ik denk aan je ...

vrouw; volumineus qua omvang en stemgeluid, mag ik uw aandacht?

het Chinese meisje verleerde het dansen in zijdestoffen kilte haar rijst op de planken de uitputting verweeft haar pedalen van katoen om het leven te stikken in lappen van jaren nu rest haar dansen naar de pijpen der bazen door het oog van de n...

Vraag mij niet wat ik moet eten; wel te verstaan en dan het ontbreken van de dis. Zonder geestelijk voedsel wordt dat zeker een gemis. Vraag dan niet wat ik moet weten; tussen sterven en vergeten ligt de strijd van herbeleven en de tijd om te vergeven. Zo volmondig toegehapt en dan ui...

de kinderen komen en brengen mij straks naar huis, zou het? weet zij veel

De maartse buien benemen koud en grillig lente de adem

verder terug in de tijd speelde er een wens al ontbrak het aan de mogelijkheid om tot uitvoer te komen. een geitje op het balkon in het hartje van Amsterdam? hetgeen mijn moeder voor ogen had is heden een tuin van welbehagen. waterlelies in bloei sieren de vijver. na de moestuin ...

vaak loop ik achter mijn gedachten aan alsof dat de wereld is waarin ik leef het is niet als een geestelijk bestaan daarvoor zijn mijn hersenen , voor zover aanwezig, te veel op dreef ja, wel is het zo dat ik door al dat denken er soms uitzie als een geest verbleekt turend achter...

Wij, dat wil zeggen Ger met mij en Anne met Peter op stap. Niks bijzonders aan, doen we gewoonlijk op vrijdagavond, we zijn een hecht clubje. Ger en ik horen bij elkaar, net zoals Anne en Peter. Niks mis mee, dat voelt vertrouwd. Net zo vertrouwd als onze tent, tent “Morgenster”. Ger en ik d...

in haar wezen staat geschreven dat zij de ware brengster is van het enig echte leven voor wie weet hoe te vragen naar de sleutel van haar hart verblind door haar schoonheid niet aan de verweerde buitenkant maar uit een beproefd innerlijk aanbidt hij dat lieftallig schepsel met heel zijn o...

Iemand speelt gitaar. Niks bijzonders? Jawel, hij kan niet spelen. Hoe bedoel je? Kijk, hij heeft maar één arm. Wat een geluk dat hij met één arm: een hele kunst. Ja, maar het klinkt niet. Dat zeg jij. Toch, vergeleken met mijn spel. Speel jij dan gitaar? Nee, maar ik heb wel tw...

bloedkoralen letters uitgevlakt tegen de mozaïeken wanden door gesloten verten over rillingen in steen gaan diep uitgekerfde vingers ze krassen kringen van geween maar vinden slechts verdwijnen in die nacht toen ook de maan verscheen

als een steen die jij in de vijver gooit naar beneden zinkt en kringen maakt rimpels op het water steeds wijder uit elkaar hoor je dan wat ze aan het zeggen zijn roepend mompelend stil of weet alleen de eeuwigheid waarom we lawaai maken om te zwijgen roepend mompelend stil

Mijn PC begint kuren te vertonen. Niet vreemd na zes jaar en ik mag nog van geluk spreken dat het kreng nooit gecrasht is. Toch ben ik toe aan een nieuwe en nu moet het er maar eens van komen. Vooral omdat de “computercourant” in mijn bus valt. Computercourant! Hoe hoog heb je het dan in je...