Alle inzendingen

als ik er strakjes niet meer ben zegt zij terwijl ik luister dan zal ik jouw kerstster zijn die licht geeft in 't duister

Ik wil uw premier worden.

als in de grote oorlog de eerste kerstsneeuw de velden donzig wit maakt komt het menselijke tot leven vrede op aarde komt weer uit de stal mensen ontmoeten mensen in het witte niemandsland warmte in de prille doodsheid van totale vernietiging de geest van vrede sommigen horen nog st...

Met dank aan Bert van Schie Vier koningen waren het, vér hier vandaan op weg naar een sterre die stil had gestaan. Ze pakten wat spullen en gingen op reis: de weg was wel lang maar ze waren heel wijs. De ster bleef een knipperend oog in het duister en leidde hen dwars door het mensengeflu...

Alleen dwazen zijn altijd zeker en beslist.

Zwijgend verlaten de mensen je graf Nemen deze zinloze dood mee naar huis Je liep toevallig langs de doodsvuisten wetend er is hier iets niet pluis… De klap liet je duizelen in zwarte angst en voelde het leven kreunen van pijn Lachend slaan en stompen de geweldenaren je tot bloedens toe b...

Ik weet de kleur waar hij het liefst op loopt Ik weet de kleur die hij bij voorkeur draagt Maar lopen is niet hetzelfde als slapen en dragen niet hetzelfde als wakker worden. Ik heb hem dus gevraagd: in welke kleur wil jij het liefste slapen, in welke kleur wil jij het liefste wakker worden...

woorden wachten in een doolhof van donker zinkende gerechtigheid het roesten van je gelaat tekent het zwerven langs smalle kieren en verbannen hoeken je aders beitelen al zo lang de stilte in de morgen en in je zwart-witte ogen sterft de dichter een verborgen dood nu je le...

ik zag je gaan in mistig weer maar in je ogen viel al sneeuw ik voelde kou in je vertrekken ijsbloemde een lach met smeltendgekke bekken je zag de kerst in glinsterende ballen het groen werd rood in fraaie afrekengetallen in de boom hangt nu je lach en slingert warmte ...

Over tijd - Twee woorden die je pas beseft Op het moment dat het je treft Over tijd - De angst en de verslagenheid En 't zelfverwijt Over tijd.

De tot aan zijn dood toe verdedigde stelling van prof. Jan Tinbergen (1903-1994): "Het is in het belang van de grote industrielanden zelf om tenminste het door de Verenigde Naties aanvaarde normcijfer van 0,7 procent BNP ontwikkelingshulp te bieden aan arme landen", is nog steeds geldig.

hij kraakt zijn lied niet meer van versgebrand ik draai nog één keer de doorleefde knop rond, snuif het aroma in herinnering van kransen met amandelkoekjes en keer de zandloper alles wordt uiteindelijk antiek

gooi het roer om storm op tien uur keer terug naar de haven teveel avontuur leg het touw vast dok snel aan laat ons opschieten voordat we vergaan schepen sturen mensen in nood storm op tien uur brengt de dood meer vol misere de zon wil niet onder begint te huilen verstopt in het...

Naast Rode Kruis en Rode Halve Maan Helpt ook de Rode Ruit in noodgevallen, Al weet ik sinds een kijkje op de Wallen Zelf al geruime tijd van het bestaan: Daar zat een vrouw achter een rode ruit; Die zag er heel erg hulpverlenend uit.

Uit de diepste diepte probeer ik zachtjes omhoog te kruipen. Probeer ik onzeker mijn handen uit te steken om zo liefde te ontvangen. Kijk in mijn ogen en ontmoet de liefdevolle ziel. Je hebt beminnelijk mijn hart bewogen, toch is er iets dat niet beviel. Graag wil ik beminnen, vanuit het diepst...

voor een kind is de horizon onbereikbaar gouden korenvelden ruisende halmen eerst blauwgroen dan goudgeel deinend in de wind met rode en blauwe stippen de einder is nu bereikbaar het goud verdwenen strak zijn de gazons bloemen binnen de perken windmolens vlakbij mijn wereld is klein ge...

jantje gaat op reis hij wil heel ver weg neemt gijs, het beertje onder de armpjes mee zo denkt hij nu ga ik een keertje op zijn rode sokjes stapt hij over de stoep en roept naar fietje ga met me mee we gaan naar de kerstman die rijdt op een grote slee het is wel ver lopen zegt het ...

Wie heeft de klok geluid, wachter in ’t heidekruid, woei door de najaarslucht, zingend gerucht? Fluistren de blaren nog, - zeg het mij, zeg het toch, woei hier muziek voorbij, eindeloos vrij? Zong hier een steen tot ons, diep uit het klokkenbrons, heb ik het goed gehoord, klonk hier...

het gras rijmt wit in zacht oranje ochtendlicht ogen spiegelen winter

mijn woorden waren zacht verleidden tot vertrouwen je had dat wel verwacht wilde het zo houden ik gaf je bloemen beelden erotiek die je diep raakte je nam mijn gulle hand die je ego liet ontwaken ik gaf je terug waar je niet meer in geloofde liet je zien waar je jarenlang op hoopt...

Westland het Schieland Gantelland van ouds sling’rend door duin naar zee de kreken maar ingedijkt van lieverlee tuinen vruchtbaar klei met zand Vele eeuwen zorgden voor de fijne kweek roemrijk appetijt’lijk de kroppen sla bloemen bollen tomaten van de Inca gebed om zegen oogst liefst e...

Wat kunnen mensen toch ingewikkeld in elkaar zitten. Ik heb een lieve vriendin hoor, maar ik vind dat ze zich wel eens laat beïnvloeden door anderen. Ik had een leuke sinterklaasavond met haar en nog twee andere vrouwen. Erg gezellig en ik bedacht me dat ik alle reden had om dankbaar te zijn dat...

Ik keek diep in je ogen Jij verdronk in die van mij De vonken die overvlogen Raakten ons allebei Een klik, een verlangen Zó close en zó oprecht Door gevoelens gevangen Nu samen in gevecht Aantrekken en loslaten Wanhopig wat te doen? Blijven we verder praten Over de regels...

Toen ik nog maar pas op de wereld was wist ik niet wat liefde was Ik wist niet wat of hoe Er kwam enkel liefde naar me toe Ik hoefde niets te vragen Ik werd op handen gedragen Hoe groter de weeld open gaat Hoe kleiner je in de wereld staat Waar de mensen en dingen veranderd zijn W...

nauwelijks voelbaar is de aanraking van jouw huid met die van mij gelijk een lichte bries die mijn naakte lichaam streelt op een zoele zomeravond nog net voelbaar zacht zo zacht… jouw huid tegen die van mij

wat doet de driftkop als-ie kwaad wordt omdat hij zich kapot ergert vanwege frikkerig zeiken over puntjes komma's zijn ontroering leidde tot beroering hij ontplofte eerst zag men rookpluimen uit de neusgaten stoomwolken uit de oren toen vonkten toetsen er kwam vlammend tekst de ...

's avonds raast de wind langs krimpende daken kaarsen weren duisternis en ver open ramen ik dompel me onder in onzegbare woorden verzamel letters en assen en oude paragrafen ik veer op uit de sluimer het tikken sterft weg herinneringen en liefde ooit samen oprecht de kam...

na die nacht waren de sterren veranderd evenals de zon de maan en de planeten jij schiep het tomeloze zweven naar een ster achter een ster het gieten van licht verdampen van waterstof wolken van methaan waar doorheen het heden trager reist in dichtheid bijna stolt zich om massa stulp...

het is zeldzaam stil vannacht ik adem op niveau om de rust niet weg te hoesten noch te rochelen geen alarmfase één meer niet nog een keer door de tunnel naar de verkeerde kant happen

kind voorbij de vloedlijn ingegraven, wacht de storm loop van golven bij wind stil weer, hijzelf betrekt geen stelling, hij foerageert tussen duin en schuimrand zeevlam verteert helmgras verkilt hem. hij blindganger, hoort de vloed. hij keert en keert, rent. voor zijn voet blijft wat v...