Alle inzendingen

Plots klinkt daar dat schoon geluid Mijn arm reikt uit, mijn hand ontvouwt Mijn lichaam spant, mijn aders koud Jij kijkt hoe ik mijn ogen sluit Een laatste keer nog jouw gezicht Dan zijn ze dicht, de jouwe rood Jij kijkt hoe ik daar rustig lig Goddank, ik ben het eerste dood

ik zou wel kunnen genieten van deze zomerse herfst die nog volop bloemen draagt als ik anders was ik zou wel kunnen aanvaarden de moeilijke wegen die ik nu bewandel als ik anders was ik zou wel kunnen blij zijn met de vrienden die ik heb niet zo vol verdriet als ik anders was

wie weet was het niks - twee meter van de vangrail schoen op de snelweg

grijs voldaan proeft hij kalm de laatste herfstregen - hij heeft liefgehad

Ik sta op schuif het gordijn opzij een ster schijnt mij flauwtjes toe Het blauwe uur daarna de zon, de dag, de zaak ik ben nu al gaar Bij de wasbak tref ik mijn gezicht een verse wal is in de maak ik zie een mens, eiwit belicht een onsje wil op liters water Maar ook spiegels zijn gev...

blij kind vervlogen in stofjas van afvaldamp - hier ligt niemand meer

ik dwaal weer te ver af onwetend over wat ik vinden mag maar ik kan echt niet anders dan mijn gevoel beschrijven beleven en geven in stilte raken en geraakt worden zo wil ik leven toch ben ik bang dat ik met al mijn schrijven teveel heb gezegd

een vrijstaand herenhuis met dubbelglazen ramen waardoor de zon moeizaam haar warme stralen schijnt dit huis is kil, wij wonen er nog ‘samen’ mijn lichaam is aanwezig, maar mijn hart verdwijnt ik wil naar buiten en me gaan bekwamen in het weer vrij zijn, niet meer aangelijnd jouw glitterwe...

tegen eb hijst hij de zon hoog fluitend op twee roze schelpen tot hagedissen vissen in het zand brandde nacht geen gaten in geheugen dan bleek de sikkel weg te trekken verdonkeremanen scheen niet elegant gehuld in zeelucht en wat wier dringt het water langs hem heen tonijn schoolt samen om...

de zon is vrolijkheid kleurt al je gedachten ze verjaagt het rotte dat steeds in je bijt je ziet nu alles goud de hemel in het blauw het diepe rood van bloed maakt alle zwart weer goed ze vinden je wel lief en soms een beetje vreemd ze zijn begaan met jou maar zien je nooit als vro...

Ergens te midden het beklemmende woud van z'n geest verdampte de euforie z'n passie Trompetgeschal kondigde voorheen 'n overhaast vertrek tegenstrijdig aan 'n schaduw is het tastbaarst van zo'n weggeblazen herinnering 'n Klaterende golf van gestolde chemie barst middendoor op z...

ver weg maar toch helder hoor ik engelen zingen over het lied van Licht zij hebben weet van aardse tranen telkens als iemand naar het ongrijpbare wordt toegedicht met een tedere lach heffen zij haar op ervaren de pijn van een onuitgesproken gedag toch klinken er ...

Haar verwachtingen waren hoog Dus vroeg zij hem ten dans En ongewild ging hij mee Zij danste op een regenboog Een waas van liefde straalde zij uit Met rode koontjes en glimmende ogen Hij liep op hete kolen En vertelde haar later zijn besluit Haar tranen waren als een wolkbreuk Voor haar...

De landmuis was jong en vastberaden. In het Noorden op het Platteland was geen toekomst. Er waren geen leuke vrouwtjes en er was geen werk. Hoewel hij erg van de natuur hield en er volop Kaas aanwezig was op de boerderij en hij er goede vrienden had ging hij op een dag naar het Zuiden, naar de grote...

Met mate slurpend van m'n dampende kop dichterlijke vrijheid struinde 'k richting uitkijkpost en rolde m'n blik naar die feeërieke monding Compleet ontdaan van elk tijdsbesef trilde 'n slepend timbre de oever op en schraapte de helling af zoekend naar 'n smekend oor Vermoeid en...

Langs het slingerende tuinpad gaan ongelijke passen licht gedempt door de herfst welke al zacht begint te vallen zijn adem maakt zelfs het eerste roodborstje warm zodat geregen pinda's ongebrand smaken als peanuts wazig is zijn blik maar het huis kan hij nog steeds vinden, blinde...

Het moet nu herfst zijn mijn nachtrust is er terug tot ziens muggetjes!

als een firmament vol sterren mij niet meer kan bekoren of ik van verre de stilte niet kan horen dan sta ik stil en kijk omhoog en zoek ik mijlenver in de zwarte hemelboog naar die ene ster die mij kan vertellen dat eenvoud 't raadsel vindt maar niet kan voorspellen hoe het leven zic...

Met open armen ontsluiten de geliefden hun geborgenheid achter gesloten deuren en een bloempje voor het raam. Gordijnen zijn niet nodig een boek is overbodig nu zijn ze eindelijk saam.

De trein rolt op de zwarte bol der aarde o, angst-versnelling van mijn hartstocht in de afgrond naar God. De gloeiende veeg van mijn vinger, fosforisch op de blauwe glaswand van een nacht; het grauw geraas van een levenslot aan de duistere bocht van een dennenbos waar God mij wacht. O, gij d...

Als ooit jouw aanraking geen beroering wekt dan ergernis of niets, als ooit de dagen zich weer sluiten in de aaneengeregen rij van opsomming zonder apotheose* als de dood zich in ons heeft gemengd en vreugdeloos met ons aan tafel zit waar alleen nog de verveelde conversatie van de vorken kli...

Soms zit het in een kind verweven Pas op het paaltje lieve schat… Evenwel groeien ze er of overheen Gebiologeerd en pats op z’n gat… Dan wel blijvend zichzelf het blok aan been Schoppend naar iets tussen de spaken… Rest hen niets anders er mee te leren leven Vliegt fiets onder kont en...

’t Is weer eens zover: diep in de nacht, maar slapen is er niet bij. Griezelig stil is het buiten, alsof ik alleen op de wereld ben. O, proberen, dat doe ik. Eerst wentel ik me naar links, daar waar het hart zit; dat schijnt tot voortreffelijke resultaten te leiden, heb ik weleens gelezen. Vruch...

ik dagdroom voort tot het geschreven woord de zinnen spreekt die ik wil horen pas dan stoort werkelijkheid met zijn geluid het broos moment waarin de andere wereld wordt verkend en eist realiteit zij kluistert mijn gedachten ik spartel nog wat na de droom laat op zich wachten ...

Soms schrik ik van mijn eigen woorden; ze hangen als koorden te zweven boven een gedachten-arena zonder net. En ik ben degene die de koorden zonder angst of beven bezet...

Ze liggen er, als tastbaar bewijs van weer een dag zonder ruggengraat, samen met de alcoholische versnapering, glas is leeg, de nacht komt laat. Ik rook voor de zoveelste keer mijn laatste, bereik voor wat eens was de bodem van mijn glas, over blijft verbrand eigen as. Compact Drum met Rizzla Roo...

wie ik was wat jij bent in een droom was jij de vrouw ben ik jouw man zo intens zachter dan zacht waren wij elkander droomden wij hard

zij is niet meer maar wel zichtbaar dat doet zeer was hier nog lang niet klaar huil ik keer op keer zij praat niet als ik het uitschreeuw van binnen mijn handen raken zo dichtbij wil haar wekken, met mijn eigen leven toedekken hoe kan dit nu zo roerloos ze is toch mooi nog...

Europa kent veel schitterende steden, Maar mooier nog dan Rome of Berlijn Schijnt sedert jaar en dag Parijs te zijn: Van deze wereldstad is er geen tweede. En om de aanblik nog meer te verfraaien Zet men de Lichtstad steeds in lichterlaaie.

Een varken dacht onlangs te Rheine: Al zou 'k in het slachthuis verdwijnen Dan lijkt dat op zich Normaal voor een big Maar 'k hoop toch dat ik nog zal zwijnen