Alle inzendingen

Het is nooit meer zaterdag, nooit meer zondag nooit meer: gewoon ik geef je onbevangen een hand onbevangen, ja wel een zoen ik heb, had leven lief, liever dan. Ik denk: waarom zijn merels gelijk mussen adelaars zijn er nog bomen met loof, ergens kastanjes, huttentutten kinderen leven en lus...

De vrouw is te beschouwen als het beproefde basisontwerp van de mens; de man als turbo-versie hiervan: geeft wat meer vermogen maar ook meer kuren en is eerder af.

poëzie haar zang tonen dragen verre verten toomloos temperament haar letters houden ’t niet binnen schreeuwen het uit schreien zouten over schermen resoneren voor eeuw’g op ’s mensen huid zelfs dan nog is zij ingesnoerd haar zegging springt buiten zinnen hangend aan haar mouwe...

Ooit is die Berend (naar men althans aannam) in plaats van met z’n scheepje naar Zuidlaren heel sneaky naar Amerika gevaren al werd nooit aangetoond dat hij daar aankwam. Naar Berend’s lot wordt thans niet meer gegist: tien stukjes Bot, dat is ‘m zeer beslist !

(Tuschinski theater, 31-10-05) Het licht werd zachter. Op het balkon kwam de hoogste gast binnen. Paul Witteman verscheen achter het spreekgestoelte. Ik had hem al zien zitten en zag nu zijn lege plek in de lounge. “Majesteit, excellentie, burgemeester…” De dagboek-ontmoeting tussen Anne en...

Wanneer men preekt tot mij over ontspoorde vete’s die ogenschijnlijk met gemak zich uit in oorlogen van het ergste soort verschiet ik om dit wereldse in beelden tot mij gebracht in zorgvuldig verpakt leed zelden van de vele bommen op mens en kinderen Neen, ik shockeer pas echt ...

De beste voetballer van de eenentwintigste eeuw speelt en traint elke dag ver boven de eeuwige sneeuw. Daar hoort mijn kampioen gangvoetbal nu engelen zingen – en hij was nog wel voor Feijenoord.

Ze voelde zich een gans miskende diva, zodat ze zich aan pessimisme wijdde. Ze droeg een lange jurk van schaduwzijde en consumeerde vele depressiva. De vrouw, gezeten in een bruin café, bekende, dat ze in d'r doodsverlangen d'r leefkuil door een moordkuil had vervangen. Een schalkse vent d...

Hun brein is schoon ontdaan van laatste resten menselijkheid maar reeds kleeft onschuldig bloed aan hun handen als belediging voor elke God Een moordenaar blijft eeuwig een moordenaar ook al denkt hij een martelaar te worden

Water kan niet kouder worden dan net voor de plotse geboorte van de zuiver orakelende regelmatige ijskristallen Zo kent de geest noch het geoefend intellect mijn diepste angstketenen voor mijn lichaam het ze vertelt Ik kan verre reizen maken met vreemde woorden spelen maar de vruchten ...

Niemand kende haar eigenlijk. Echt niemand. Mensen dachten dat ze haar kenden maar ze deed zich anders voor als dat ze was. Ze deed zich voor als iemand die ze maar met moeite kon zijn. Een aardig, lief, behulpzaam en trouw meisje. Maar wat deed het er toe! Ze deed zich gewoon zo voor en iedereen...

mister sandman bring me a dream zingt de sax iedereen klapt rond centloze hoed hij speelt nogmaals mister sandman bring me a dream droomloze hoed klapt de sax

Ik was te jong en jij te oud maar God, wat was je lief je handen zilveren sleutels en niemand zag de dief Ik was een meisje, jij een man ik werd een vrouw, jij bijna opa en dan de jonge, zoete liefde die pas veel later kwam Ik ben een vrouw, jij bent niet meer maar ik zoek nog steeds jo...

wolken kwetterende spreeuwen vervuld van felle onrust zwermen in het late zonlicht een vreemde kilte ruist door de bomen met lange schaduwen herfststormen komen razen en jagen door dorre bladerkronen luchten vol woest weemoedige muziek zoete geur van afbraak op mistige ochtenden...

Ik ben altijd bang als ze naar me kijken. Dan voel ik die drang om weg te kijken. Mijn handen zweten en mijn vingers trillen. Het is gewoon bezeten hoe ik sta te rillen. Altijd maar alleen. Eerst vergelijken, en dan weer meteen mensen ontwijken. Door ieder mens komt angst tot leve...

dag kleine boef wordt wakker, sluimer onbevangen als die eerste dag vaar zeilend door het leven verover harten met jouw lach dag kleine aap ga lekker slapen en droom van nu af aan door ons gekend voor jou, van mij een t'rusten knuf wees welkom meis fijn dat je bent

Een oorlog meer of minder, daar kijkt niemand meer van op Maar nu en dan is er iets in ’t nieuws, dat maalt dan in je kop. “De kinderen zijn onschuldig”: dat heeft niet lang geduurd Zij werden reeds als kindsoldaat naar fronten toegestuurd Geloven, ideologieën, ook symbolen zijn gebruikt...

Glanzend geluk taant in verweerbare schijn kleine perikelen ondermijnen het broze geluk de stilte klaagt in onhoorbaar denken, angst verduistert het licht in oprechtheid van woorden… Bekoring opgedroogd als doornige rozenstruiken verwelkt door onopneembaar vallend vocht het ...

De betasting is zijig zacht je huid parelt in het maanlicht de schemering biedt in diepe stilte slechts een fluistering van de wind… Als jouw liefde zich open plooit in zachte strelen van je tong een warme hand zich ten rusten legt bereiken vleugels van verlangen m’n hart...

Zwijgende mensen Over de straat...: 't Is of ze peinzen... Wellicht komt er een lief gelaat In hun gedachten rijzen. En ritselend reuz'len Over de weg Verdroogde blaren...; Daar komt iets van hun dood gezeg Over mijn jeugd gevaren... 't Is Allerzielen...: Over die blaân Langs dode k...

zij was een keurig mèske van weleer toen nog op de hoek Thorbeckelaan ze stond daar maar zo alleen te staan druilend in de regen dat doet hartezeer dus vroeg hij haar achterop de fiets naar ’t tentje aan de Laan van Poot spreken van wat haar zo verdroot dat wilde hij - verder helegaar ni...

passchendaele golvende korenvelden doorvlekt met rode bloemen vrede geurend over akkers verten trillend in zomerse rust eens was deze aarde verscheurd verdorven en vermoord lagen hier resten van mannen schreeuwden gewonden in stinkende bloedrode modder onder fluitend staal en de dodel...

Wie `t Bargoens van de natuur verstaat haar fluisteren in het verdroogde waarmee ze lome ossen voedt -in zengende lucht met scherven paradijs- vleugen die zich de moesson lokken de eerste ingehouden zucht waarin geregen misten, riekt nog voor ze gronden weekt en zwijgen kan als zij verhaalt ...

Veilig in jouw armen geborgen en zo fijn onzekerheid vervliegt als wij zo samen zijn Rustend op je schouder ruik ik je heerlijke geur mijn hart staat wijd open jij geeft alles weer kleur Jouw mooie donkere ogen kijken me liefdevol aan de kamer wordt verlicht een glimlach van de maan ...

Verschrikkelijk vond ik het, iemand in te moeten werken. Ik moest mijn plaatsje afstaan en zij ging mijn werk doen, zij nam mijn plekje binnen het bedrijf in. Ik voelde een vreemd soort jaloezie en onzekerheid. Stel nu dat ze het beter doet dan ik of dat ze haar aardiger zullen vinden. Belachelijk ...

Kijk ik zie hoe jij je botten scherpt staart naar wijdte zonder blik hoe breekt zij ons het vluchten splitsen fonteinen hoog aan het bed van verlaten ben ik die jij hebt vast geslagen zoek! roep ik, meer nog hetzelfde versplinter het tot stof of minder het moet

waar wij eens speelden diefje met verlos beukennootjes deelden was toen een ongerept bos leven is een wonder kijk eens om je heen natuur wie kan er zonder het houdt velen op de been laat vreugdetranen vloeien schuif verdriet aan de kant zie kleine kinderen stoeien ouders lopen hand in...

jij verbrijzelt de sterren in mijn ogen blikt handgeslagen wangenwoorden waar vingers afdrukken laten in het rode stromen van mijn bloed elke morgen breekt het brood op mijn ongebeiteld graf wachtend tot de kille nacht haar geheimen verbergt onder welig tierend onkruid letter n...

De boer haalde net aan de honderd, nu de hemel nog. Hij gaf de tienden, hij hield knechten en dienstboden en dankte met Maria Lichtmis de minder validen af. Liefde had hij voor “dienstknechten in de wijngaard des HEEREN die de bevinding des harten kennen”. Hij liet in Brussel hun...

in de rustige straat wuiven de platanen even eenzaam hier in huis ruist een moerbeiboom met mij onder haar tintelende kruin rond de bast vloeit bloed en zwelt pijn god konden vleeswonden maar de mijne zijn om haar te overstemmen want ze zwemt steevast spattend door mijn bloedb...