Alle inzendingen

Weet ik veel hoe poëzie eruit moet zien. Niet dat statische, dat uniforme. Daar hou ik niet zo van. Dezelfde toon herhaald tot in den treure, en dat dan 'vormvastheid' noemen, of 'een eigen stem', dat soort gelul. Nee daar hou ik niet zo van. Geef mij dan maar het favoriete snoepgoed...

Haast is een van de grootste dwalingen van deze tijd. Haast is in het laatste decennium van de 20ste eeuw verworden tot een statussymbool. Wie geen haast heeft, stelt niets voor; is maatschappelijk niet belangrijk. Niet alleen zakenlieden hebben haast, maar ook kinderen rennen uit school naar vriend...

er dwarrelt bloesem in je ogen voorbij het blauw en groen in rood en wit buigen de takken door de rijpe oogst van toen in vlagen wind proef ik de kersen en wil het kind wel uit je persen laat het toch vrij in zonnestralen, ze kan nog steeds haar jeugd inhalen een generatiefeest...

Misschien was het sommigen van u Goed uitgekomen, ik werd afgelopen avond Tot twee keer toe bijna dood gereden Eerst met zo'n 100 kilometer per uur Van links, op de terugweg zag ik nog de sporen Even later moest ik weer in de remmen Van rechts nu, voorrangsbord voor z'n kop Helaas voor u le...

Ja dokter, ik haat álle stekelbaarsjes, het liefst draag ik een dames-nachtjapon en ik besprenkel vaak het stadsgazon met heet vet, druipend van waxine-kaarsjes. Ik zag mij graag geplet door vrouwenlaarsjes, ook hoor ik steeds mijn naam: Napoleon. En ik wil brand in elke kapsalon en klein...

Wat leuk dat Laura over Bush komt klagen: ´Goed Engels spreken ligt buiten zijn range Ook nucleaire kennis is hem strange En elke dag ligt hij al vroeg te zagen´ Vervolgens komt ze stralend tot de kern: ´De president is zelden nog intern´

Mijn zoon zit vol vreugde als papa er weer is, Dan glundert hij van top tot teen Overdag voelt hij toch een gemis, En voelt zich een beetje alleen, Papa, Papa, hij zegt het wel honderd keer, Nee, schat vanavond pas, Vanavond zie je papa weer....... Hij hoort hem al voor ik hem zie, En da...

inderdaad majesteit u hebt het gelijk aan uw zijde zelfzucht en ontevredenheid beide zijn debet aan deze harde tijd wis en waarachtig majesteit u weet het treffend te verwoorden sociaal kwetsend-valse akkoorden verharden de anti-solidariteit vanzelfsprekend majesteit hebt u moeite met d...

Er heeft laatst een man in Hoboken Met het spiritisme gebroken Eerst was ie nog blij Als ‘n geest eens iets zei Maar nu ziet ie overal spoken

- Kon ik maar - Ach als ik toch kon vliegen Alle mensen kon bereiken Helpen waar het nodig was Dan zou de wereld beter lijken Ach als ik toch ter plekke kon zijn Ieder persoon kon bemoedigen Omarmen en omhelzen kon Het geluk wat kon bespoedigen Ach wat zou de wereld juichen Lachen e...

Twee jaar en een kleine vijfhonderd gedichten heeft het geduurd om tot besef te komen, dat het schrijven van ‘verhalen’ mij beter ligt.Vooral in kortverhalen loopt één en ander vlotjes. Dus lijkt de tijd zowat aangebroken om de keuze te maken. Knopen doorhakken noemen ze dit. Voor die perio...

Kaarsen met een flakkerende vlam muziek aan… ik ben even vleugellam; de jeugd noemt het “chillen”... voor mij is het: niks willen. De accu wordt opgeladen Oren open, ogen dicht de wereld even uit het zicht. Door de magie van de muziek doe ik gewoon aan “Struisvogelpolitiek”

Je denkt ik heb het al in handen Het grote gat onder het teken van de vraag Maar het glipt onzeker glijdend richting duisternis De toekomst wacht wijd open en vol vragen Onvoltooide brand van liefde en van wonden Ouderdom fronst gerimpeld zonder tanden Onvermijdelijke d...

Waar zwaluwen schier onvermoeibaar in en uit scheren en geen moment de grond raken rakelings langs de smalle ladder omhoog schieten en weer terug vallen door het vervallen raam Waar onkruid onder de pannen groeit nog authentiek nog niet bedorven Waar insecten oor verdoven duive...

Dood zijn wij en tóch zijn wij in leven zij aan zij staan wij naast elkander in ons nauwe graf Struiken, modder, ijs en steen, vertellen niet, kunnen doden echt niet leren spreken zoals men ziet het gelaat gaat snel verbleken het wordt koud Slechts even was het streven de hel te ov...

die extra plooi is juist wel mooi wat zal ik die bevechten? hou op schei uit ieder pondje gaat langs de rechter in drie jaar mijn omgekeerde streefgewicht gezwicht voor de jojo what goes down must come up weigerende ritsen twee handen op een ronding meid wat ben je lekker vol ...

ze keken allemaal monden vielen open iemand kreeg de hik het doelgerichte stappen de echo van de hakken de zelfbewuste tik een nonchalante lok de iets te korte rok ogen met wat schrik ik zag het neusje en de blik in die blik was ik

Vandaag las ik in de Leeuwarder Courant een recensie over het boek ‘De Gouden Regels van de opvoeding’ van gezinstherapeute Gitty Feddema. Er staan talloze tips en regels in die ouders de helpende hand kunnen bieden bij concrete vragen. Vele van deze tips lijken mij goed en behartenswaardig. Eé...

Waar zand zuchtend op en neer kruimelt in het blauwe bloed van de zee daar drijven mijn gedachten op de punt van mijn gebroken potlood mee ik kleur de lucht tot aan de horizon waar twee voorbijgangers hoeven uitstuiven hun haren geweven in de wind en de golven die hun...

Een boodschappenbriefje achtergelaten, verloren je vouwt het uit, strijkt glad leest hardop woorden vervuld Aan de hand van het lijstje loop je de supermarkt rond geboeid in het handschrift van een onbekende vrouw

De Eendjes op rij de trotse moeder voorop het blijft bekoren!

De satelliet Solar A In een hoge baan om de aardkloot geschoten Belicht de straling De hete streken in de heliosfeer Ontastbaar voor het bloot mensenoog Gezeefd door de dampkring Astronauten nemen als eerste waar Aan boord van hun hemelse huls De film in de ver reikende lens Versmeert het...

Nederland, mijn rood wit blauw Samen vieren we onze vrijheid Geen vreselijk oorlogsgeweld Vijf mei, een dag van blijheid Nederland, mijn rood wit blauw Laat mij weer tolerantie voelen Veilig wonen tussen alle mensen De vrijheid delen die we bedoelen Nederland, mijn rood wit blauw Geef m...

de dag van de arbeid en ik denk mijmer in een ochtendgroet is het zijn het de dingen de pogingen de zee water en schelpen terug te geven een schuttersstuk schilderen de tijd hoe groot moeten handen nog kleiner begraven weer opdiepen wat voor de hand ligt is het echt gele...

Daar was de brief. ‘In naam der koningin’ stond helder op de envelop geschreven. Zou ik het nu dan toch een keer beleven, zag men mijn waarde eindelijk eens in? Zo’n lintje geeft een mensenleven zin. Waardering is dan niet het hoogste streven, maar toch ... het moede hoofd wordt opgehe...

Door geldbehoefte werd z'n vrouw bezeten. Hij had daarom een bankbiljet gestolen en bij fouillage bleef de flap verholen, want honderd euro wist-ie op te eten. De kerel was hierdoor nog niet bij machte z'n vrouw tevree te stellen met de poen. De boodschap, die ze in de stad wou doen, moes...

de eerste oogopslag zoals je daar stond genageld aan de grond van bestaan iedere steen in de straat zou symbolisch voor een zoen kunnen staan ieder sprietje groen het riet zou deel van een heerlijk ruiker kunnen zijn die dag stopte mijn denken bolde mijn jas tot cape ik holde nerge...

Haar donkere ogen onverstaanbaar wanneer ze nauwelijks zichtbaar, niets meer wetend, zich neerlegt naast het water. Haar koude schouders rillen wanneer haar adem de nacht instroomt, niets meer voelend van het vuur dat binnenin haar smeult. Op een afstand lijkt ze op een klam...

nu ze hier op dit linnen in de ochtend het eerste licht filtert door het duister gloed verspreidt met kleuren die minder intens lijken alsof niet de aanwezigheid niet de vitrage niet het loof dat het venster raakt maar de zon gewoonweg de zon ze minder van kracht voorziet alsof ge...

O, opnieuw daar te zijn waar ik ooit in de nevelen, in de nevel van het jonge jongensjarenland. O op dat strand, aan dat randland tussen de onzichtbaar aanrollende golven en het onzichtbare land, daar ieveranst tussen Breskens en Cadzand. En dan dat monotone. Dat zo monotone zich bovenw...