Alle inzendingen

Seringen bloeien in de roes door hun geuren is het genieten.

Er loopt iemand met mij mee die waarschuwt bij gevaar... Soms als ik het niet verwacht Word ik haar ineens gewaar... Er is een vrede diep in mij 't Wordt licht in duisternis... Ik weet dat wat mij nu omgeeft van andere sferen is... En toch is het me zo vertrouwd... Er is geen angst in ...

Hoor de regen slaat tegen de ruiten Van tikkel de tokkel de tak Hij trommelt op vensters en ruiten En tokkelt hierboven op dak Wat zullen de mussen nu koud zijn En bang zo in't donker alleen Ik zou vast een beetje benauwd zijn In zo'n nacht als de maan zelfs niet scheen. En de uilen di...

Zij rijdt met mij en slaat mij gade haast terloops met nonchalance Onkundig van ‘t briljante plot. Ik hoor haar boezem almaar dieper zwoegen en voel haar lichaam trillend dampen van hoogtepunt naar hoogtepunt Kordaat blijft zij de strijd aanbinden pleegt zij verzet Geeft mij genot zel...

Je bent zo onbereikbaar, en toch zo dichtbij. Het is raar, Je hoort nooit echt bij mij. Ik droom van de dag, Dat we eindelijk samen zijn. Ik weet dat het niet mag, Maar dat doet zo'n pijn. Ik vind het oneerlijk, Ik vind het zo gemeen. Ik vind het onbegrijpelijk, "vergeet hem" zegt iede...

de Alfa en de Omega hoe kleurrijk zijn persoonlijkheid in Zijn hart geborgen is van meer betekenis dan je misschien ooit zal beseffen.

ik breek geen muren meer zoek zand in de woestijn door wind gedragen vluchtig in herinnering het is een nieuw begin waarin ik bergen breek dalen aarddiep erodeer met water van vergeten de zon mijn toeverlaat weet hoe jouw sarcofaag zich toekomst graaft in een piramide zonder zicht ...

Als hij een begrafenis moest filmen zou hij het vanuit deze positie doen. Inzoomen op de trillende handen van de spreker bij de kist. Prachtige scene. De gedachte aan het fraaie filmbeeld raakte hem meer dan de droeve werkelijkheid. IJskoud was hij, emotieloos, terwijl Anja hevig snikkend naast he...

Buiten schijnt de Zon voor even moeizaam breekt mijn hart alles is nog zo verward ik had toch alles al gegeven Wat wordt er nog van mij verwacht uitgeput zak ik neer ik kan niet meer er is niets meer dat deze pijn verzacht De pijn van veel te lang onrust in de ziel niets dat jou nog b...

Hier sta ik dan, Hier in dit steile stukje straat, Een bult slechts in het landschap Die men in Vlaanderen een berg noemt. Ooit laadde hier een man Zijn hebben en zijn houden op een wagen En trok de wijde wereld in. Was hij verbannen of gevlucht? Was hij een ketter of een geus? Was het ...

een dansende sprinkhaan het paard! trapt de lucht aan scherven dat het glas rinkelt! ratelt voorbij en het zwaard van zijn adem bliksemt! en zijn stem galmt! en zijn hoef graaft de donder op! ---------------------------------------------------- Uit: 'Portret van een landschap', g...

Mijn ogen zijn rood van het huilen Ik wil me nergens meer achter verschuilen de woede, het ongeloof, alles komt er nu uit ik bent standvastig en maak mijn besluit Laat me maar gaan kom niet achter me aan Geef niets om mijn leven het is me allemaal om het even Niet meer vechten vo...

Tederheid strelend als een zachte hand Kriebelend in je nek Met vleugels die zo kwetsbaar zijn Als een jong vogeltje Een afstand niet te overbruggen Niet waarneembaar Werelden van mij verwijderd Onzichtbaar gebleken Als een mens met gevoelens Hunkerend naar alles Wat eens zo mooi was ...

De aarde is moe gestreden wordt geen rust gegund Ze heeft al teveel geleden maar wordt nog steeds verkeerd gerund Vervuiling heerst alom vooruitzichten op beter? Ach, waarom...? dan wordt het maar wat heter! Voor niemand een helder moment voor niemand die realiseert dat je af...

de ruiten staan nog ongehavend in hun verweerde raamkozijn hoelang alweer geleden viermaal een kind van zeven en wat restantjes peutertijd sindsdien niet meer betast hebben de muren langzaam hun geheimen prijsgegeven de barsten tonen twijfels van mijn ziel - zelfs in dit huis zoc...

Gebed reikt verder dan 't plafond en wordt echtwaar gehoord Wees niet geneigd te denken, het wordt toch niet verhoord... Als niets of niemand meer kan helpen wat jouw probleem ook is, vouw dan je handen samen in deze duisternis... Waar wetenschap ophoudt te bestaan, kan Hij een w...

Beide handen vouw ik open een warm welkom voorbereid jij verkiest door hard te lopen jouw eigen weg in eenzaamheid Ooit zal ik de woorden spreken in de letters van de tijd eens zal ik de draden breken in strakke lijnen van de strijd Beide oren willen horen ied’re klankkleur in jouw st...

Nauw zichtbaar wiegen op een lichte zucht de witte bloesems in de scheemring. Ziet, hoe langs mijn venster nog, met ras gerucht, een enkele al te late vogel vliedt. En ver, daar ginds, die zachtgekleurde lucht als perlemoer, waar ied're tint vervliet in teêrheid... Rust. Oh, wondervreemd ...

Soms heb ik mijn twijfels. Ik hou wel van hem, maar niet altijd. Wil ik bij hem blijven of wil ik hem kwijt. Er zijn momenten, dan gaat het prima, maar er zijn ook momenten dat hij me niet wat doet en dan vraag ik mezelf weer af, wanneer en hoe doe ik het nou goed? Als ik ga, krijg ik h...

Het is vaak heerlijk te rusten in het gras dat je ergens over hebt laten groeien.

Ondanks dat de anekdote gekarakteriseerd wordt als een alleskunner, een techniek die de drie inleidingsfuncties tegelijk kan vervullen, valt het op dat departementale speechschrijvers die weinig toepassen.

Er was laatst een stuntman in Hagen Die wat graag een meisje zou vragen Hij dacht: 't is geen stunt Te doen wat je kunt Maar dit durf ik echt niet te wagen

(In dit stukje wordt met kunstwerk meestal een taalexpressie bedoeld) De Duitse dichter Rainer Maria Rilke schrijft in een brief (opgenomen in “Brieven aan een jonge dichter”): “Met niets kom je een kunstwerk minder nader dan met kritiek.” Een kreet vanuit het hart, zou dat een minder ...

Dikke tranen, groen blauwe ogen Stoer gedrag ogenschijnlijk onbewogen Het minuscule contact in een neergaande lijn Totdat er niks meer over is………………… Alleen gemis en pijn!

Een zwoele zomerzon trots omringd door een diepblauwe lucht Dobberend op een bootje Van alles en iedereen weggevlucht Ik laat me drijven 't maakt niet uit waarheen Ik voel het als nooit tevoren Ik ben weer alleen

Ons elftal leeft nog, dus ik kan wel janken, Ik huil oranje tranen van geluk. En Tsjechië kan voor mij niet meer stuk; Hoe moeten wij die spelers ooit bedanken? O ja, daar schiet mij toch al wat te binnen: We laten ze in de finale winnen!

Ik voel me zo verloren Tranen die komen….. Zo, n verdriet om jou En mijn verloren dromen De schemer in mijn kamer Weerkaatst diep in mijn ziel In godsnaam hoe kan het Dat ik zo diep viel Ik zal je beeld moeten wissen De herinneringen verdringen Zodat ik op een dag Weer kan dansen en...

De bronzen klok dreigt een duister uur als zij de twaalf slagen galmend slaat en waarschuwt tegen ‘t duivelskwaad verpakt in het helse hemelsvuur dat zich laaiend in het maanlicht baadt en bloederig langs de wolken schuurt voor het zijn gele gif naar aarde stuurt met de zwarte bezieling ...

Ik heb getracht te schrijven te schrijven over het bos om de herinnering te laten beklijven de herinnering aan het mos om de stralen te voelen de stralen van de zon om het pad te benoemen het pad waar mijn reis begon Ik heb getracht te schrijven te schrijven over het gras om de herinneri...

In m'n hoofd loom, in m'n lijf stil. Je warmte zo dichtbij, is alles wat ik wil. De ruimte klein, de kansen groot. Verdwaalde gedachten, in een hoofd zo rood! Kijkend in je ogen, voelend het genot. Liefde gedeeld, hart klopte in mn strot. Gedeelde spanning achter beslagen ramen, in el...