Alle inzendingen over humor

Het was een mooie dag, echt zo’n dag om lekker de stad in te gaan en jezelf eens te verwennen. Ik parkeerde mijn fiets bij O'Reilly's, de Ierse pub en liep richting Dam. Ik begrijp niet, waarom iedereen zo klaagt over dat plaveisel. Met een paar flinke bergschoenen is het best te doen. Bij de bijenkorf ging ik naar binnen en zocht naar ‘herenmode…

Het is op zaterdagochtend druk bij de bank. Voor de balie staat een rij wachtende klanten en ook bij de geldautomaten duurt het even tot het uitgespuugde geld in hebberige handen kan verdwijnen. Voor de deur stopt een taxi. Een oude dame stapt moeizaam uit en schuifelt naar binnen. In haar handen klemt ze een boterhamzakje met wat muntgeld. Vanachter…

Mijn gedachten kan niemand van mij afnemen, maar ja, eens schuifel ook ik door de gangen van het tehuis, dement verloren zoekend naar wie ik was.…

“We zijn hier samengekomen om een man te herdenken die sporen heeft nagelaten in vele levens. Harry was een aparte man. Hij liet mij altijd denken aan de figuur Fat Bastard van de Austin Powers films. Om kort te zijn. Harry was dik. Zijn familie heeft mij aangewezen om de grafrede te houden. Ik zal mij proberen te kwijten van deze zware taak.…

Nadat Pasen en Pinksteren op kerstavond vielen, werd Ernst van Piemelen burgemeester van de gemeente Bommelerskont, alwaar hij een gerestaureerd krot betrok in de Prutlaan. Zijn naaste buren waren de doden op het uitgestorven kerkhof. Ze lagen er rustig bij en trokken zich nergens wat van aan. Zelfs niet toen er middenin de zomer een lawine over…

Zijn hoofd zit er nog op hoe eng ver het ook uitstak boven dat maaiveld. Geen hoogvlieger die Sven Kramer uit Oudeschoot.…

De eerste 2 beweringen op dit tabblad zijn eigenlijk recensies.…

Het houdt nooit op al zet heel Groningen de Bijbel op z'n kop.…

Wie dit leest is gek genoeg.....…

Recensies bevatten een kern van waarheid, ook al beweert u het tegendeel.…

het morrelt acher mijn ogen, de slaap slaat toe en vindt een poezenkind in de morgen op het warmste gedeelte van mijn lijf, ik vervloek de wekker.....…

Ha Tansy, riep de mevrouw enthousiast en ze bukte zich over het hekje om onze Cavalier over zijn kop te aaien. Tansy drapeerde zijn oren over haar handen en keek haar bevallig aan. Hij is jarig, zei ik. Hij is drie geworden. Als ik later jong ben, zei de vrouw, dan ga ik met hem trouwen.…

Ik trek mijn jas aan en pak nog snel het zakje met afgewerkte batterijen uit de la. Die kan ik vast wel ergens inleveren in het winkelcentrum. In een fris voorjaarszonnetje zet ik er flink de pas in. Onderweg zie ik een postbesteller, met een pakje onder zijn arm, driftig op een deurbel drukken. Niemand doet open, behalve de buurman. “Gooi ’t daar…

Het kan dus nog korter. De haas rent door en ik heb iets te vieren.....…

Ik laat hier alle leestekens weg, gewoon omdat het kan. Presentator: U vermoedde dat uw vader een geile Italiaan had kunnen zijn, want moeders hield het niet droog zodra zij bruine ogen zag. Zoekmens: Inderdaad, dat klopt, mijn moeder had/heeft iets met mediterrane mensen, en met Toon Hermans. Presentator: Nou, dan heb ik een verrassing voor…

Oh what a day. Ik ben net over mijn spierpijn heen. Het dagje ‘teambuilding’ van mijn werk bleek dus een dagje in een hut op de hei. Brainstormen en daarna letterlijk de hei op. Het team en ik verdwaalden hopeloos tussen de schapen. Uiteindelijk kwamen we in de veilige stal voordat de totale duisternis inviel, want buiten de stad hebben ze alle verlichting…

Op de keeper (ee aub, ie is foutief) beschouwd, is egotripperij hier en op de zustersite gedichten.nl schering en inslag. Ongebreideld breit men hier proza, weeft men tomeloos wollige woorden, wolkend drijft men over, soms met schattige sonnetten, vaker nog met net geen gedicht. Toegegeven, ik doe er zelf aan mee, maar liever sta ik aan de zijlijn…

In koffieshop Appie raakte ik gisteren bij toeval aan de praat met de opmerkelijk fit en jongensachtig ogende Fred Oster die me zonder aandringen eerlijk en blijmoe­dig over zijn moeilijke tijd bij de Avro vertelde. De sympa­thieke oud-presentator van de Wie-kent-kwis (een vondst van wijlen Bueno de Musquita) klapte onder het genot van een Rivel­la-light…

Polletje Piekhaar weet er alles van, want hij was overal bij. Hij heeft het van begin tot eind meegemaakt, maar zwijgt al decennia lang in alle talen. Ik weet niet eens waar hij nu verblijft en of ik hem nog te pakken krijg tijdens mijn leven, maar ik zal mijn uiterste best doen hem op te sporen om samen met hem de naakte waarheid onder ogen te zien…

Proza is een verhaal vertellen, je mening ventileren, je zegje doen in de kantlijn. Maar soms is proza meer, onderworpen aan regels maar niet aan wetten, opent het werelden waar gedichten dicht slaan, worden haren tegen de vleug in gestreken. Ik daag uit, ga soms te ver, bijt de hand die voedt. Gek genoeg voelt dat goed, ongeplaatst vertoef ik gaarne…

Zijn eerste is hij, zonder een spier te vertrekken, ijskoud voorbij gelopen. Zij kenden elkaar toch niet. Het doosje chocolaatjes voor haar maar aan zijn moeder gegeven. De tweede had het allemaal te letterlijk genomen, daar stond zij, mét zonnebril en geleidehond. Ze bleek écht blind te zijn. Nummer drie? Dat bleek zijn bloedeigen tante te…

Regelneven en -teven overspoelen dit eens zo tolerante, flegmatieke land. Strikstropdassend, kokerrokkend, glimgitzwartgeschoend, tik-tak-hoge hak, de regentenkanker woekert als nooit tevoor. Geschoeid op Amerikaanse leest, de graaiende mens gaat met zijn tijd mee, gaat te zijner tijd ten onder. Want: lenen, lenen, lenen = betalen, betalen, betalen.…

Eens aaide, paaide, streelde dit toneeldier Beatrix, vuistdiep de royale billen verkennend. Ik stel mij daarbij voor dat zij rillend, trillend een borstbeeld klaar kreeg. Hansje Pansje, halal kreeg je het gelijk aan jouw kant, de dames stonden in de brand die jij had aangestoken op het rubberen spijkerbed. En dan zet je niet door, waar jij spijkers…

Bas Harskamp is een gelukkig mens. Zoals bijna iedereen die er in geslaagd is zijn of haar hobby tot beroep te maken. Bas exporteert weidestreuvels. Reeds op zeer jonge leeftijd werd hij gegrepen door de weidestreuvel, een fascinatie die tot op de dag van vandaag voortduurt. Volgens eigen zeggen was Bas toen hij voor de allereerste keer geconfronteerd…

Ik ben best slim eigenlijk. Ja! En ik kan dat bewijzen ook. Ik heb immers een heel stel briefjes van mensen, die mij over bepaalde onderwerpen tot op het bot ondervraagd hebben om mijn kennis te testen, als bewijs. Ze noemen dat ook wel diploma’s. Niet dat ik er wat aan heb. Nee! Want hoe slim ik ook ben, ik ben nog te stom om voor de duvel te dansen…

Ze zat aan een tafeltje tegenover ons. Ik schatte haar een jaar of vijftien. Wat bleekjes, niet onknap en alledaags gekleed. Voor haar stond hedendaags tienervoedsel: een blikje Red Bull en een hamburger. Van het laatste was slechts een enkele hap genomen. Kennelijk was het er niet van gekomen de maaltijd af te maken. In haar armen lag een baby van…

Tot dan durfde ik niet, in het land van mensen die zo schrijven dat het lijkt dat ze het gelijk aan hun kant hebben, daar heb ik zomaar een column geplempt. Dat dacht ik, het werd dus een recensie, de titel is "Zinnen verzetten", was ik dronken of laat, ik weet het niet maar wel dat ik verkeerd ben begrepen. Tussendoor kommaneukte ik een citaat…

Wetend dat ik nu tegen een muur van onbegrip oploop bij sportvissend Nederland, moet ik eerlijk bekennen dat ik niets heb met vissen. Nou bedoel ik niet de diersoort die met deze benaming wordt aangeduid. Op zich vind ik deze koudbloedige zoogdieren best aardig om te zien. Een aquarium vol gekleurde koraalrakkers kan mijn aandacht wel enige tijd vasthouden…

Ik heb de tijd vermoord! En nog niet eens expres ook. Het gebeurde gewoon, toen ik een spelletje met hem speelde. Echt waar! Ik heb er niet eens veel voor hoeven doen. Helemaal niks eigenlijk. Ik heb alleen wat zitten klikken, that’s all. En toen zag ik -in een onbewaakt moment- opeens hoe laat het was. Ik had de tijd gedood! Ik hoef niet…

Voor we weggaan roept mijn vrouw uit de keuken: ‘Help me even onthouden, het toiletpapier is op.’ ‘Schrijf het even op’, roep ik terug. ‘Ja.., ik heb nou mijn schoenen al aan’ hoor ik haar tegenwerpen. De logica ontgaat mij volkomen. Maar dat gebeurt vaker, dus houd ik verder mijn mond. Mijn vrouw is ondoorgrondelijk in haar argumentatie en ik heb -…