Alle inzendingen over (On)gelovigen

Werk, bewonder en vecht Voor een wereld, de aarde van jou en mij Continenten verenigd, de globe vrij Allemaal bevrijd van een troebel zicht Gedragen door een helder Licht In de chaos van onze complexe wereld, met Voor ogen een doel, slechts één effect: In naam van alle (on)geloven; RESPECT…

Dit is een strijd/gaat een strijd worden tussen de zogenaamde gelovigen en óngelovigen. 'Zogenaamde' schrijf ik, want het respect voor elkaars gedachtengoed is tegenwoordig en al veel langer ver te zoeken. 'Geloof' zorgt voornamelijk voor miscommunicatie met als gevolg misverstanden.…

Dan wordt dit geloven door alle religies en daarmee religieuzen ook nog op verschillende wijze geïnterpreteerd, om het over de verscheidenheid maar niet te hebben. Er zijn inmiddels -tig geloven met een keur, een waaier aan interpretaties van het geloof.…

Eerlijk zullen wij alles delen, ik een beetje meer dan jij; eigenlijk ik alles en jij niets...! Rolverdeling - Benjamin Netanyahu als De Duivel - Mahmoed Abbas als Rechthebbende - De Israelieten als Grondbezitters en - De Palestijnen (als Gazanen), vertegenwoordigd door Abbas als Rechthebbende Vragen - Is de grond die de Palestijnen opeisen…

waar is mijn geloof gebleven nu'k het nodig heb ben ik het kwijt hoog heb ik er van opgegeven nu viert hoogtij droefgeestigheid lieve Heer, ik wil niet twijf'len gelijk een golf op woeste zee wees mijn rots in sterke branding en, neem ook mijn twijfel mee…

De vette groove van harde dancemuziek kenschetsen wij, de wetenschap gelovend, als echt adembenemend oorverdovend, dus DJ’s, roep voortaan naar het publiek: “Hey everybody, moving to the beat, come on now, clap your lungs and stamp your feet !”…

de lieve hunkering naar jouw woorden, de tedere zoektocht naar jouw lach, de zachte triestheid in jouw stem, de voortdurende pijn in jouw wezen jouw zoeken in een ander, jouw vertrouwen en jouw hopen, jouw trillend hart zegt meer dan al deze ijdele woorden…

geloven ik of jij jou of mij... Maar geloven dat kan ik niet.…

Niet te geloven dat ik knaap nog een vers schreef over de zilverwitheid van een berkestam en om mij heen grootse dronkenschap van de bevrijding: het water was whisky geworden. Alles zoop en naaide, heel Europa was een groot matras en de hemel het plafond van een derderangshotel.…

Ik moest je bellen, de telefoon gaat over. Drie keer...vier keer, niemand neemt op. Geen stem die zegt "Alles is goed met mij, geen zorgen voor vandaag." Het blijft stil... veel te stil naar mijn zin. Ik rijd naar je huis, wetend dat jij er niet bent, er ook nooit meer zult zijn. De straat, de stoep, die mij zo goed kent. Lijken plotseling…

Geloven, ja wat is dat nu eigenlijk? Jan Coessens Noot: Geloven is aanvaarden voor waar van iemand die gewoonlijk de waarheid spreekt. Eens?…

Ze 'geloven' dat ze 't gaan maken, op 't middelbaar onderwijs. Ook dat gaat meestal goed, ze 'geloven' tot elke prijs. En 't gaat, zoals 't gaan moet. Ze 'geloven' heilig in 't krijgen van een baan en vaak lukt dat nog ook. Van tochten maken naar de maan, dat lukt dus niet, maar geloven is geen ramp.…

Ram de letters uit mijn vingers pers de woorden uit mijn strot ben op zoek naar enig houvast bid wanhopig tot een God wil niet wakker, wil niet slapen droom alleen maar terug in tijd wil niet weten, wil niet denken raak vertrouwen plotsklaps kwijt kijk de dagen naar het voorjaar pluk alleen maar stil verdriet slik gedachten naar het einde…

Als je zegt; ik geloof in jou in tegenwoordige tijd zou het verleden dan meespelen……

Naar aanleiding van een discussie met iemand over het christelijke geloof, wat in principe een nobele kern in zich draagt, moest ik denken aan de beroemde strofe uit het gedicht ‘Het Huwelijk’ van Willem Elsschot: Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand…

Geloven, extreem geloven, kan rare dingen met je doen. Het hoeft niet eens een religieus geloven te te zijn. Geloof in het nationaal socialisme heeft bijvoorbeeld ook weinig goeds gebracht. Ook dat was de afgelopen week te zien op de - Duitse – tv in de driedelige drama serie Unsere Mütter, Unsere Väter.…

Niet te geloven.…

We zijn toch niet blind, en dus geloven we ergens in. Behalve dan die enkele zichzelf heel intelligent wanende mens, die beweert dat er niets is. Misschien zijn dat mensen die het ontbreekt aan voorstellingsvermogen en of creativiteit.…

Je kunt het niet geloven, maar het gaat echt om jou, jij bent voor mij diegene, waar ik zielsveel van hou. Gewoon zoals je bent, zou ik je alles willen geven, geen voorwaarden of eisen, maar een deel zijn van je leven.…

Hij is onzichtbaar zonder het geluk dat hij kan verdienen in momenten die hem weer bedwingen achter de kast die hem laten zwijgen van verlies en dankbare lichten die hem beloven dat hij mag wachten zolang hij leeft en zijn waardigheid opgeeft…

Wachtend met oude boeken ben ik een oude man zonder verhaal en staat alleen het bord met vragende kinderen naast mij en zwijg ik dapper over het einde dat ik zal lezen in het boek van mijn verloren kindergedachten.…

Vragend in het naakte licht fluister ik naar haar vreemde gezicht wat de tijd niet antwoordt en breekbare woorden machteloos herhalen met een stem die bang de tijd vraagt wat achterblijft als de stilte weer terugkeert waar onze liefde slecht een eenzame echo is…

Elke bom is een bewijs van angst en macht die valt en elke leugen laat winnen omdat de dood alleen met onverdragelijke stiltes terugvecht…

Weggedragen in het wit zwijgt hij voorgoed want op de bergen heeft hij gewonnen en triomfen gevonden. Maar de pijn in de afdaling naar het einde heeft hem gestopt en laten liggen in een tragedie die begint met zijn lijkwade waar we nu naar kijken en weten dat hij niet meer kijkt en opstaat om weer…

Verdrinken in de stilte. Niemand is herkenbaar. Kijken naar de horizon die bang maakt. Niemand wacht. Verlaten wie aan de toekomst dacht zijn ze eenzaam achtergebleven en was er niemand die hen vroeg of ze ooit iets hebben geweten.…

Ongeloof is een vinding van gelovigen.…

De woorden zijn stenen die vallen in de cirkel van beloftes die nooit breken in de verlaten schaduwen van vrienden die niet in vijanden geloven en minaars die alleen hun eigen eenzaamheid beminnen.…

Waar de geliefden vreemdelingen zijn in oude schaduwen van bittere wonden van nijd en angst is de tijd wat ik wens en niet meer zal vragen als de dood mijn laatste vriend is en alleen een geboren droom mij nog zal laten ontwaken in het licht waarin alles zonder levenskracht bestaat…

De stilte spreekt want de woorden zijn dood en verdwenen in het lachen dat begon tot de ontdekking en de waanzin elkaar volgden en alleen de stilte van het scherm mij zou vragen waarom ik weer wilde biechten in de leegte die nooit antwoord…

Klein in elk hulpeloos woord schrijf ik wat ik wil fluisteren in de nacht waar jij weer de schaduw bent die ik was toen jij dacht dat mijn droom een geschenk voor onze nachtenlange liefde was…