Alle inzendingen over Anja Bloemen

Ze heet Anja Bloemen en ze draagt vaak strakke kleren, die weinig verhullen. Hij mag Anja wel. In het bijzonder haar onvoorstelbaar grote boezempracht. 'Is dat echt puur natuur?', denkt hij vaak, wanneer ze bewust ver naar voren buigt om zijn inkijk te vergroten. 'Fantastisch therapeutische memmen!', denkt hij dan.…

Anja Duijn.…

het is weer stil in de bonnenpolder ik zie niemand behalve de ekster anja die nam zojuist een knauw uit mijn lasagne het is gewoon banaal zij is zo ongelooflijk brutaal en dat op een natuurmonument na een bruisend dichtersevenement…

Het liefste van de liefst. wat er maar kan bestaan, heb ik in jou gevonden. ik laat je nooit meer gaan!!!…

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde, nu weet ik wat ik nooit zal zijn vergeten, ik lever het bewijs van mijn bestaan omdat na het verleggen van die ene steen het water nooit weer dezelfde weg zal gaan...…

“Een bruine bever in de randstad, dat lijkt me sterk Anja, kom vlug in de auto, straks vat je nog kou.”…

Gelijk een spelend kind, in zoete waan, Haar pop aan 't liefdevolle hartje drukt, Van 't zielloos mondje menig kusje plukt En meent haar kindjes hart te voelen slaan, Het vlassen haar met bloem en lintje smukt, De kleertjes aantrekt, die zo mooi haar staan, De wassen wang, wier rooskleur haar verrukt, Warm streelt - de verf hangt lipje en vinger…

Zij leest; haar ziel blijft aan de bladzij hangen. Zij laat zich leiden naar het dromenland, schier ademloos, met vonklend oog en wangen, waarop de blos der rode rozen brandt. O zomerzon! o gloed der minnezangen! Het liedrenboek ontglipt haar blanke hand. Daar heft zij ’t op en drukt, vol wild verlangen, haar rode lippen op de rode band.…

Anja Kausanen is geboren op 23 mei 1954 in Kallio, Helsinki. Haar schrijfnaam werd Anja Snellman. Van 1973 tot 1981 studeerde zij Engelse filologie, toegepaste psychologie, Finse literatuur en geesteswetenschappen aan de Universiteit van Helsinki. In 1981 verscheen haar debuutroman 'Sonja O. was hier'.…

Wat al veronica's! - ik wou, ik kon mijn voet bezij hun diep-blauwe-oogjes zetten, maar 't is te vol.…

Hulpeloos keek hij naar Anja. Hij zag hoe ze schrok van zijn aanblik en hoe die schrik razendsnel plaats maakte voor die ene verschrikkelijke conclusie!…

Als een bloem zo mooi en pas ontloken, zo heb ik jou gekend voordat je was gebroken. Een leven vol liefde heb je gekend, en werd door hem met van alles verwend. Tot eens op een dag hij niets meer kon geven, een ongeluk overkwam hem er kwam een eind aan zijn leven.…

Denkend aan Anja met een blik in haar hand En Bernhard die nu de boete niet meer betaald Aan Maja het meisje in een Bemmels weiland En de armoe die over Nederland neerdaalt Meelij met Friso, met z’n wijf van die lange En ook Margaretha houdt zo erg van haar man Maar, zegt Jan Peter, dat mag je niet zeggen Omdat de koningin zich niet verdedigen…

Neem een persoonlijk besluit om verliefd te zijn op de mooiste, opwindendste en waardevolste persoon die er bestaat: jij zelf!!!…

Ook geknakte bloemen kunnen bloeien.…

zzz, de zoemer gaat vanzelf heel zacht en bijtijds is roos uit haar slaap…

Dit bloemetje wordt ook wel roomse kamille genoemd Omdat het in Rome alom werd geroemd Achttien witte blaadjes waaieren uit een geel hart Als een uitstromende energie die je klaar maakt voor een frisse start Het hart van de bloem staat bol net als een opgezette buik Hieraan ontleent deze plant ook wel zijn hedendaags gebruik…

Fluweelzacht, (haar wangen een dieprose gloed) ligt zij op mijn hand. Alleen. Ze bloedt, als ik met een mes haar stengel kort. Samen met de anderen zet ik haar in water opdat het bloeden minder wordt.…

Er rest mij soms maar deze éne behoefte, te rusten, en met een bloem tussen mijn tenen en een ring van zonlicht op een knie niets te zijn.…

Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld meer durfde heten maar die nu weer een dieper weten, ja, die 'k genade noemen wil.…

ik was de vlinder jij de bloem waarvan ik de nectar proefde en besefte toen meteen dat ik uitgevlinderd was en niet verder hoefde…

Op je raam, op je kozijn Tevreden zijn DANKBAARHEID Dat is wat je voelt Voelt als de grond niet meer dorst De bloemen hun kleur en vorm kunnen behouden Dankbaar zijn…

Weer een verjaardag, bloemen, wensen, een tijdje stilstaan bij wat was, een droom, een onvervuld verlangen, een kijken door het vensterglas; Weer een verjaardag, dagen gingen en heel veel stroomt zo snel voorbij, we worden oud eer we het weten maar in ons hart zingt helder-blij het diep besef: we zijn geborgen bij Hem die Leven is en Licht…

Wie wil die nu niet bezitten, dat prachtexemplaar, welriekend en schitterkleurend. Zij maant ons tot gedichten en onbereikbare vergezichten, wij verliezen onszelf in liefde en stamelen "kom met mij mee". De confrontatie met een epifyt als de orchidee loopt altijd weer uit op teleurstelling. Ze is zo mooi, je wilt haar maar ondertussen zuigt ze het…

Benieuwd wanneer de bloem tevoorschijn komt, een prachtige Amaryllis, ik stop met schrijven want het is weer tijd voor een praatje met haar.…

Als er opnieuw sprake is van zinloos geweld, (want dat is geweld ALTIJD, zinnig is het nooit geweest), zoals bij Anja Joos b.v. bij die stille tocht was de opkomst best enorm, maar zeg eens eerlijk, wie geeft erom, niemand toch? Zo hard is de maatschappij geworden, dat alles alleen maar erger wordt.…

Jouw bloemen zijn verwoord, In duizend nieuwe strofen, Aan jou opgedragen. Ik leg ze in de eeuwigheid, Totdat ook ik, De tuin wordt binnengeleid.…

Daar stond op een teedre Bloem, Van God op aard' geplant, Om tot zijne eer te bloeijen. De vruchtbre morgendaauw Droop mildlijk op haar neer, En deed haar welig groeijen.…

Een ROOS dat ben je niet, evenmin een ORCHIDEE, een CHRYSANT zou kunnen, die gaan tenslotte eeuwen mee. Een FRESIA zou ook wel passen, een TULP staat niet zolang, ik maak je gewoon mijn BOTERBLOEMPJE, dat ik steeds weer plukken kan.…

dat ik dan gebogen over boerenvelden loop en tussen vlas-en korenbloemen op blauw als van je ogen hoop Het is haast zeker dat ik dan in een klaverbed zal dromen van geluk als zeldzaamheid schim zal zijn die tussen bomen langzaam het moeras inglijdt Je krijgt het vuur uit mijn verhalen elke lange winternacht maar ik weet niet of ik bloemen…