Alle inzendingen over Anke

En dan zijn zij nog verbaasd dat zij de vermoorde Anke aantreffen!...…

Ik riep haar naam bijna uit "Anke!" Ik achtte het uiterst pijnlijk en onbeschaamd haar te herinneren aan onze onheilspellende vakantie in Keulen, gedomineerd door haar borderlinestoornis. De liefde van Cor, haar vriend, was, zoals ze verklaarde, uitgemond in vriendschap...…

Kaag, soms verwantschap tonend met Juffrouw Ooievaar uit de Fabeltjeskrant, vangt forse kritiek op, terwijl minister van Defensie Ank Bijleveld af en toe lachend op de achtergrond haar beurt afwacht. Generaals knarsetanden intussen onhoorbaar in wandelgangen en achter bureaus op kazernes, denk ik.…

hand in hand lopen wij door straten te schandalen gevangen in spanning verlangend naar passie verward en bereid samen te dromen negerend dat morgen verdwaald in elkaar werkelijkheid daar is en afscheid zal komen…

Anke Labrie is dichter en beeldend kunstenaar. Zij vierde dat in de Diderotstraat in Amsterdam-West. Want die straat bestaat. Vooral voor kunstenaars in ateliers. Ze klaagden afgelopen zaterdag: de mensheid is moeilijk naar hun straatje te bewegen.…

Het is raar, maar in Nederland staat voor elke seriemoordenaar wel een ankertje klaar. Hij is weer fijn, kastelein!…

Maar het ging nog verder – Ank Bijleveld, die al een hele tijd niets van zich had laten horen, besloot naar de kerk te gaan in een week dat iedereen begon te denken dat kerken misschien wel een zeer ernstige besmettingshaard waren – en niet alleen op Urk. Gelukkig voor Ank was Hugo er nog.…

mij vaak achter op de fiets in het fietsstoeltje waarmee mama en papa langs het gigantische, schrikwekkende kruisbeeld voor de Trappistenkerk op de Koningshoeven fietsen Ik ben weer drie en vergelijk de stenen in de hobbelige weg bij het Baksche Ven met de brokken Liga in de pap, die ik thuis krijg geserveerd Ik ben weer drie en krijg van tante Anke…

Ik ben weer drie en krijg van tante Anke het gele vest met de ritssluiting. Tante Anke zegt dat mijn vingertjes nog te klein zijn om het leuke spelletje met het touwtje om mijn vingers te spelen.…

(voor Paul Victor Jules Signac (1863 - 1935)) Je bent geboren in Parijs, waar je vader Jules als goedverdienende zadelhandelaar een groot huis beheerde, wat hij al gauw inruilde voor een nog mooier huis aan de rue Frochot, hartje Montmartre, een kunstzinnige mierenhoop, waar je als kind mocht meegenieten van de artistieke bedrijvigheid in de ateliers…

Ze vroeg me of ik de collega's nog kende; Ad, die zijn veertigjarig dienstjubileum had gevierd; Ank en Piet die niet meer te midden van de levenden zijn; Iet die ze uit het oog verloren had en al die anderen....…

Dit paasreces verblijft Ank met aktetassen vol ambtelijke uitzoekerij in haar achtertuin, op fluweelzachte kussens vanwege aangebrande billen. Specialisten van Justitie & Veiligheid hebben opdracht om via de minister-president-hotline van collega Harbers voor haar bereikbaar te blijven.…

Het stelde eigenlijk niets voor Samen deden wij eigenlijk niets Maar toch kwam ik je steeds tegen En voelde ik dat we samen iets deelden Ook al spraken we nooit wat af Ook al zagen we elkaar alleen in de tap Nee, wij spraken alleen digitaal En in het echte leven waren wij niet echt spraakzaam Toch deelden wij die spanning Tegenkomen in…

Nu is het tijd om na te denken. Nu is het tijd om nu te doen. Nu is het tijd om aandacht te schenken aan nu en niet aan morgen of toen.…

ik kijk niet op, doe alsof maar weet precies wie er nieuwe lakens heeft een teken aan de wand schijnt vandaag koopzondag tijd voor weer iets nieuws in weerspiegeling zie ik haar niet mijn vriendin, de zijne vandaag krijgt zij haar trekken thuis arme Violaine…

noem mij graaf noem mij meester fluister jij, verduiveld zacht tussen rijst, papier en muren op futons van leer, dat mag leer jij mij rood tot wit doorschijnend alle verleiding van de nacht…

wat zal ik zeggen wat kan ik zeggen behalve dat jij, als vrouw die loyaler dan trouw zachter dan rood velours en lekkerder dan gevulde chocola de muze in mijn dromen bent of mag ik je zeggen, vriendin van puur goud versierd met opalen en luisterende oren vandaag in to blues kijk naar de kleuren op je palet en weet naast loodgrijs…

eigenlijk is het puur uit respect voor hen die zich ouder noemen dat ik dit schrijf zelf stel ik niet veel voor figurerend in hun schaduw en mijn verhaal is dan ook gauw verteld de aanhef, pap en mam, doet niets af aan het feit dat ik me ongewenst voelde zij omarmden mij, en nog dit probleem bevindt zich hoogstens tussen mijn oren…

heb je het gehoord gehoord van haar én hem hij is er kapot van voelt zich vernacheld, verneukt ja zelfs begraven in bloemen, dat wel…

Ik zie het verdriet in je ogen Je ziet een tank die weg gaat Verwoeste huizen, kogels overal Allemaal puin waar je op staat Je slentert naar je huis Alles is kapot Je hoort je moeder huilen Die voelt zich ook al rot Je vader die wat puin opraapt Niets is nog wat het was Je kunt nergens spelen Er ligt wat bloed voor je huis, op het gras…

weet je ‘t zeker, hapert zij met de juiste tik verrassing en blijft afwachtend staan geprikkeld bekijk ik haar en lispel zachtjes, mag ik even dichter bij het raam…

vertederd strijk ik haren de een zo donker de ander blond doe mij twintig chocolade vingers die blaadjes tot bloemen kleuren en ik smelt van puur geluk…

glinsterend water rechts van haar het fruit wordt links gegist met uiterwaarden vaag vooruit tussen flarden mist de ochtendzon vangt haar blond en spint het om tot goud kleurt de kleine wereld groter onthult uitbundig onbebouwd een bankje langs het wandelpad nodigt uit tot weids genot van steltlopers tot gele plomp de stilte is aan bod…

ik had gedacht dat ik ooit ouder worden zou zoals de boom in onze achtertuin gewoon bebladerd blijven alleen een beetje knokig zijn en wat verstijven de groeven op mijn bast als fraaie levenslijnen die mijn rijpe schoonheid slechts subtiel verfijnen het gaat heel anders weet ik nu ik zie verwonderd al mijn lijnen groeven, plooien…

het was vreselijk zo pijnlijk ook een ware kwelling voor allen die er wel bij moesten zijn die inspanning tot misselijkmakend toe terwijl de oplopende druk zichtbaar steeds benauwder naar een opening zocht en dat lijkbleke gezicht achter haar hortende adem waarna het plotselinge rood van gigantische ontzetting toen de beerput toch…

wij doden geen tijd sluimeren of slapen niet dromen geen paarden maar tellen seconden en drijven de wijzers van minuten naar uren verhalen van spinsels en pennen de letters in krullen aanéén de woorden naar zinnen verre van waarheid van levensbelang…

zorgvuldig balsemt zij haar onderlip alsof een wijsvinger enkel daarvoor bedoeld tussen haar lippen speelt een tong echter al met de gedachte aan meer…

centimeter na centimeter gaan haar vingers over het regenboogtapijt zoveel kleur zag zij nog niet in Oma’s nieuwe huis tot het kind toch onverwacht een kleurig draadje extra ziet zo eentje waar je aan kunt trekken…

kom eens hier verleg mijn grenzen sta je toe en speel met mij bind mijn handen stel je eisen trek strak aan en dichterbij laat me smeken sluit mijn ogen doe alsof en maak me vrij…

mijn oppervlakte toont in spiegelbeeld de grijze duif die ik ben moedigt me aan om op te gaan in dit vlakke land maar mijn sproeten, eens koper vermoeden nog vuur en dat vonkje van binnen lijkt nu te twijfelen tussen bijstellen of stel ik teleur deze nieuwe start van getijden trekt mij terug van het droge laat ‘t voelen en woelen weer…