Alle inzendingen over Anna Frederica Braak

Één van hen was Anna Frederica Braak, met wie je in 1870 trouwde. Omdat je steeds meer opdrachten kreeg, vroeg je ontslag bij Minerva aan. In 1874 werd je verzoek ingewilligd en verhuisde je met Anna naar Brussel. In 1875 gingen jullie in Den Haag wonen, waar jullie ruim 25 jaar verbleven.…

Het genot bestaat niet in de ontdekking van de waarheid maar in het zoeken ernaar.…

.' Waar kan ik braken?? Diezelfde avond word ik thuis gebeld door de bank. Wat ik van hun service vind in het algemeen……….. Dat heb ik hem, in het algemeen, uitgelegd.....…

In een eerste fase enkel wat diarree en braken, later zal het virus ongenadig muteren naar een dodelijke variant en ons een pijnlijke verstikkingsdood doen sterven. Net voor we op onze knieën onze laatste adem uitblazen zullen we nog hijgen voor wie het horen wil: Nooooo-rooooo.…

De wijn brak in mij spoelt weg van jou die gekraakt in mijn tempel alle beelden aan stukken slaat en mij zielloos achterlaat.…

geopend wordbestand in een ander pand van een ander mens niet dat ik me dat zo bewust was maar ik las: 'ik voel je om mij heen' meteen wist ik zo mooie regel zo maak 'k er geeneen werd hevig verlegen kon er niet tegen deez' inbreuk in privacy op intimiteit in tederheid…

Anna haalt haar schouders op. Verlaat het café. Haar koffie staat nog onaangeroerd op de bar. ´Wat is er met jou aan de hand?´ Petra is naast haar moeder op de bank gaan zitten. Anna reageert niet. Ze slaapt. Om haar mond verschijnt een vage glimlach.…

Frederica, die Wander niet ziet liggen, loopt ineens vlak langs Wander, terwijl zij op Nardus aan het schieten is. 'Psst! Frederika!', fluistert Wander. Frederica kijkt verschrikt naar Wander en Wander schiet haar neer. Nardus rent vlug langs de neergeschoten lichamen van Aurelie en Frederica. 'Wander, hoe ernstig is?', vraagt hij.…

Leer mijn vlindervleugels dansen op de melodie van jouw gedachten die mij leiden zonder woorden als een paso-doble van de geest. Dans om mij heen met gesloten ogen en bespeel het verlangen van mijn lerende vleugels, onze ziel zo verbonden zoals zij nimmer verbonden is geweest.…

Wat ik niet verwachtte Niet wilde Niet kon En niet voelde Gebeurde toch Elke keer als ik voor me kijk Spoelt die golf mijn gedachten weer weg En kan ik voor de duizendste keer maar niet geloven Dat jij hier zo voor me staat…

De traan op jouw wang Mijn bange blik Het moment van herkenning Een seconde Even voelt het goed Zoals het zou moeten zijn Dan loop jij door En weet ik weer mijn plaats…

Zij deed een schreeuw in mij groeien: De nooit gehoorde vissersschreeuw van het eenzame dier, dat door haar eigen zee wordt overweldigd. zij wast als de vloed en ruist met donkere vlerken dreigend als de branding. En sist verderfelijk als schuim.…

De burger, die geboren is in huwelijks-, geloofs-, gemeenschapszekerheden, is zozeer doordrongen van de 'natuurlijkheid' zijner wereld, dat de schoonheid, de dichterlijke betekenis hem zelden raakt.…

Je oom wilde graag de banden tussen Van Mecklenburg en Pruisen strakker aantrekken, wat lukte, want Frederik hapte, terwijl zijn jongere broer prins Louis Charles (1773 - 1796) met Frederica aanpapte. Op 24 december 1793 trouwde jij met Frederik en twee dagen later trouwde Frederica met Louis. Zij kregen drie kinderen.…

bodem maar er bleek niets te zijn kretologie van knuffels en kussen, elkaar ruimte gevend om het eigen geweten met prietpraat te sussen je brak glas beseft dat nu pas keert terug naar de geest waarin je jezelf weer beleeft…

de flauwe winterzon heeft zo hoog ze kon haar rokken opgetrokken ze flaneert nu langs de lanen ze spiegelt in het helderblauw en kleurt het grauwe laken ze schudt nog even gauw wat witte vegen van de daken haar frisse adem blaast het water van de vaten die haar goudgeel vocht met het witte schuim in kristallen glazen koel…

ze braken mijn vleugels vertraagden mijn vlucht zijn jaloers op mijn kleuren moet ik uit de lucht?…

Het was verschrikkelijk. Op 1 februari 1953 was ik met verlof thuis. Ik was dienstplichtig soldaat ingedeeld bij de Luchtdoelartillerie en gelegerd in Arnhem, en woonde nog bij mijn ouders in Amsterdam. Op die dag raasde een hevige storm uit het noordwesten over ons land. Het zeewater was tot grote hoogte opgezweept door de springtij, want juist tijdens…

Waar ben je nou? Ik kan je niet vinden, Waar ben je nou naartoe? Net als ik je nodig heb, ben je me moe. Waar ben je nou heen gegaan? ben je dan nooit geweest wie ik dacht dat je was, heeft die persoon dat nooit bestaan? Ik zie je wel, maar je bent het niet, nu zie ik geen liefde meer in je maar alleen maar verdriet, waar is de oude jou,…

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer…

Al ben je oud, ik voel de pijn van vergeten rituelen. Jouw lach en hopeloze woorden, zo leeg en anders als zij zijn, ik kan ze niet meer delen. Een klein gebaar is wat ik wens, een flikkering in je ogen. Het is het niets dat ik nu zie, verdwenen gedachten van een mens, zo stil en onbewogen. De verandering, die zoveel verhult, is die…

Wachten op het antwoord op een vraag die nooit werd gesteld. Luisteren naar een verhaal dat door niemand werd verteld. Alles willen nemen, maar toch een beetje geven. Lezen in een boek dat door geen schrijver werd geschreven. Houden van iemand terwijl je hem haat. Stil blijven zwijgen terwijl je druk praat. Ontzettend populair…

Weg wil ik, weg van jou, weg van de persoon waar ik zoveel van hou. Weg van de pijn, weg van het verdiet, voordat jij het ziet. Als dat alles weg is kan ik weer normaal leven, en jou opnieuw mijn glimlach en vriendschap geven.…

bijna een jaar, sinds het sprookje begon, verblind door liefde, levend op een rose wolk, dag na dag, week na week, de liefde leek eindeloos, maar uiteindelijk liet je me toch in de steek. zonder reden, kapot was ik ervan, tranen vloeiden dag en nacht, nu zie ik je was het niet waard, ik heb te lang op je gewacht. je hebt nooit geweten hoe…

Mijn huid fluistert dezelfde woorden die jouw lippen spreken als het verlangen uit haar schaduw treedt en teder de liefde aan zich bindt.…

Het licht van de nacht beschijnt alles wat ik zoek maar reeds lang bezit.…

Zomers fietst zij blij met rare capriolen... Daar is hij, de zon!…

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer…

hartverscheurende pijn, het zit diep in mijn bloed, duizend vragen in mijn hoofd, ik weet niet wat ik er mee moet. een gevecht tussen hart en geweten, ik kan geen antwoord krijgen, op de vragen aan mezelf, over alles blijf ik maar zwijgen, ik wil de waarheid niet weten, het kan niet waar zijn, ik moet het vergeten. waarom doe ik de dingen…

de ballen in jouw boom wil ik zijn van die rode glanzende of de poedersuiker op jouw oliebollen klef en zoet maar het liefst ben ik de belletjes in de champagne waarmee je klinkt op een goed nieuw jaar en dat je dan even aan me denkt als ik over je tong dans…