Alle inzendingen over Bunnik Angelique van Vredenburch

Angelique besluit Victorine in de val te lokken, want ze is er heilig van overtuigd, dat Victorine de gezochte moordenares is. Op ongeziene wijze observeert zij de boerderij uit 1674 op de Dorpsstraat 1 in Bunnik, waar Victorine en Roeland wonen. Zodra Victorine boodschappen gaat doen en Roeland alleen thuis is, gaat Angelique aan de slag.…

klein kordaat en alle maten hebben haar tot vrouw gemaakt Angelique heeft dat fanatieke weet dat haar kus naar kersen smaakt heeft meer van ovaal dan ronding doelend op haar zwoele monding Angelique heeft dat feminieke moederstudent tot verwond'ring houdt zichzelf goed in de gaten dicht dikwijls haar karaktertrek Angelique heeft iets…

Haar enige opmerking aan het adres van Angelique, de chauffeur, die nog troost schijnt te bieden, bestaat uit de armzalige woorden: "maar ik leef nog" Het leed gaat aangekleed over straat; het menselijk leed in haar oneindig gevarieerde gedaanten en gestalten heeft de wereld overwoekerd en overrompeld op ongekende wijze......…

Mevrouw gaat nog altijd iedere week naar het graf van "ons Angelique" aan de Hoflaan en ook vandaag, als ik haar ontmoet in de bus, staan de tranen haar in de ogen. Ze draagt echter de groen/oranje carnavalssjaal, naar eigen zeggen "om er toch maar iets van te maken".…

In een indrukwekkende beschouwing in de NRC van 14 november betogen Angélique Eijpe (oud-diplomaat) en Shimon Pinto (Nederlandse Israëliër, opgegroeid in een kibboets, zoon van Holocaust-overlevenden) dat Nederland zich voor een Israëlisch propaganda-karretje heeft laten spannen in zake het geweld rondom de Maccabi-supporters.…

de zee lokt met haar ruige beweging wild ademend neemt ze mijn innerlijk tot zich laat me daar mezelf zijn kwetsbaar rilling bij de eerste aanraking laat ik mij golvend meeslepen in de woeste diepte…

mysterieus in al haar vormen en creaties onbereikbaar en toch dichtbij alsof ik haar aan kan raken met mijn vingertoppen zacht....…

diep verborgen een rijkdom aan emoties onzichtbaar ontastbaar niet ongevoelig voor signalen van buitenaf voorzichtig schuifelend treed zij naar buiten innerlijke vrijheid…

Haar vrouwelijke vormen in naaktheid zichtbaar kwetsbaar doch uitnodigend Lokt zij en brengt je in vervoering Wil je haar aanraken Voelen en proeven Met zachtheid omarmen en liefhebben tot lust, bezit en liefde samensmelten Tot een geheel…

naakt lig ik in de sneeuw het gevoel van absolute verlatenheid midden in de natuur die onverschillig is Het vriest berijpte weilanden weerkaatsen in het licht van de maan Kromme geknotte wilgen vormen aan weerszijden van het pad een erewacht voor mijn langgeleden gestorven ziel Hun kromme takken verwelkomen mij nemen mij in liefde…

zij nadert ik kijk haar aan herkenning In haar ogen zie ik de beelden van pijn en angst Ik herinner mij haar bevende stem toen ze smeekte te stoppen Toen was ze klein nu staat ze daar met ronde borsten voor me haar tepels priemen uitdagend naar voren Haar massale dijen staan in het teken van cellulitis Een echte vrouw Ik wil haar leren…

haar ogen zo zwart als kool kijken mij aan brandend op mijn lijf mijn handen knellen van het nylon koord in de verte hoor ik het knallen van de zweep en het rammelen van de kettingen ik wacht volledig machteloos op wat komen gaat alle tijd om mijn zonden te overdenken…

alles wit voor mijn ogen sneeuwblind herinneringen vervagen gedachten kleurloos gevoelens messcherp bloedrood…

ik liet los keer op keer het kwam terug net als de lente die de koude winter opvolgt en je verwarmt met haar eerste zonnestralen…

Harde woorden over en weer een gevoel van eenzaamheid overspoelen de gedachten aan wat eens is geweest…

vertedering in hun ogen liefdevolle aanraking onder water adem stokt het water deint lust in hun ogen verrukking bijna hemels het water wordt rustig stilte afscheid in hun ogen…

Een mooi Lente dag Ik en mijn zieke lijf rijden door de natuur Ik snuif de geuren van herboren gras voel de zon op mijn huid lammetjes dansen zorgeloos in de wei Ik zie een jogger in de verte Het is een jonge vrouw net als ik... zij joggend ik in mijn invalide scooter Het contrast steekt als een dolk ik in de steek gelaten door mijn…

zomaar, omdat je mij neemt,zoals ik ben, nooit verwachtingen schept. omdat je, als de enige die ik ken, nooit over het verleden rept. mij de ruimte geeft, adem te halen, mij niet vasthoudt, als ik wil gaan, mij leidt over bergen en dalen, mij de zin in doet zien, van het bestaan. vaak zijn woorden overbodig, begrijp je mij meteen. je steunde…

Ik voel me hopeloos opgesloten in het hart van de roos verliefd je houdt me gevangen maakt me gek van verlangen verliefd het voelt als een kooi waar ik niet uit kan komen verliefd het is niet altijd rozig en mooi verliefdhopeloos-over-jou-dromen…

Saffierblauwe ogen kijken gevoelloos starend in kilte porseleinen gelaatskleur glimt ijspegels in de nacht bevroren lippen glimmend met een laagje verzacht neuriënd haar refrein met volle maan in diepe stilte Kraakhelder is de verschijning in ‘t eeuwige licht over sereen witte vlakte glijdt zij geluidloos rond maakt van water een ijskoude…

Zij nadert ik kijk haar aan herkenning In haar ogen zie ik de beelden van pijn en angst Ik herinner mij haar bevende stem toen ze smeekte te stoppen Toen was ze klein nu staat ze daar met ronde borsten voor me haar tepels priemen uitdagend naar voren Haar massale dijen staan in het teken van cellulitis Een echte vrouw…

Aan het einde van een lange pad Onbewuste wereld die op mij wacht Zonder tranen en zonder pijn Deze lange weg heb ik toen gelopen Het vervaagde mijn pijn en verdriet Deze wereld... In deze wereld wil ik soms voor altijd zijn…

Wendeloet, Gradda en Cisila hebben hem met paard en wagen naar het centrum van Bunnik teruggebracht. Dat is verder iedereen in Bunnik ontgaan. De kans dat hij zich iets zou herinneren was te verwaarlozen.…

Gedachten, vaak in flarden, met geluid en met gevoel. Ik herinner nog de beelden jouw gezichtje, wit en koel. Wij samen op het strand ik beleef het telkens weer. Dan voel ik ook de pijn wat doet dat vreselijk zeer! Immer hoor ik de klaagzang klinken, voel ik de tranen, het verdriet, van ‘n jaar, heel lang geleden. In mijn gedachten echter…

Angélique is geobsedeerd door de oeroude thema's van Eros en Thanatos.…

Ik zit op een terrasje aan de Kromme Rijn in Bunnik en betrap mezelf op iets geks: ik hoor de aangrenzende A27 niet. Een autoloze maandag? Loeiende koeien en kwetterende vogels melden zich, razend snelwegverkeer blijft uit. De omgevingsgeluiden worden steeds indringender.…

Een jaar nog maar en wat is er veel gebeurd. Een jaar met veel verdriet maar ook heel veel vreugd. Een jaar met heel veel vragen, met veel onzekerheid. Allemaal om jou onze kleine meid. Als ik naar je kijk naar die lieve blik. Lees ik in je ogen: "waarom ik?" "Ik wil zo graag ik doe m'n best. Maar ik kan het niet zoals de rest.…

Na enkele pinten op het terras van Le Berganty aan het kerkplein begeven Gaspard en Durand zich naar het Kasteel van Vixouze, waar markiezin Angélique hen hartelijk begroet. In de ontvangstsalon vallen hun ogen meteen op 'La femme en robe verte' van Claude Monet. De vrouwelijke intuïtie van Angélique ziet hun begeerte meteen.…

We waren bijna in Bunnik, zijn toen iets eerder omgekeerd op verzoek van zoon. T. zit achterin, ik voorin, tussen ons in zit Maarten. Met zijn zwemvest aan en zijn peddel paraat, weet ik. Zien doe ik het niet echt, ik durf me niet naar hem om te draaien, uit vrees dat de kano gaat schommelen. T. doet veruit het meeste roeiwerk.…

We zitten in een Canadese kano op weg naar Bunnik. ‘Ik doe namelijk helemaal niks’, roept hij triomfantelijk. Man zit achterin, tussen ons in zit zoon. Met zijn zwemvest aan en zijn peddel paraat, weet ik. Zien doe ik het niet echt. Ik durf me niet naar hem om te draaien uit vrees dat de kano gaat schommelen.…