Alle inzendingen over Campert

Remco Campert 's-Gravenhage, 28 juli 1929 Ouders: dichter Jan Campert en actrice Joekie Broedelet Het gedicht waarmee Jan Campert kan worden geïdentificeerd, is het LIED DER ACHTTIEN DODEN. Dit poëem is naar aanleiding van de dood van achttien verzetsstrijders geschreven. Als zoon Remco drie jaar is, verlaat vader Jan het gezin.…

Licht, luchtig, terloops en toch diepgaand, in de geest van Campert, zo zou het ideale stukje moeten worden. Je start met een toevallige observatie, een ongewild opgevangen dialoog, een ingeving, een verlangen.…

Lieve heer Campert, wilt u, al blijf ik zolang een chocolade onbekende, dat doen?' * Volkskrant 22/10/11 'Het oor drinkt' - column Remco Campert…

Van Hesse is 'Narzis en Goldmund', van Campert 'Eetlezen', en van Biesheuvel 'In de Bovenkooi' het beste wat zij schreven. Misschien wil jij ook eens iets van hen lezen?…

Met jou." Het was de ultieme Campert-gedachte in de praktijk gebracht: het leven accepteren zoals het is — soms prachtig en soms een beetje behelpen. Bjarne liet zijn hand van Thomas’ middel glijden en liep terug naar de salontafel. Het kleurrijke pocketboekje van Remco Campert lag er nog precies zo bij als de avond ervoor.…

Maar Campert? Campert zit al in zijn spijkerbroek aan de keukentafel op je te wachten. Hij doet niet moeilijk.…

Zijn vader was de beroemde dichter Jan Campert van 'De achttien doden' en zijn moeder was niet Clara Eggink, maar de actrice Joekie Broedelet, die op late leeftijd nog gastrollen speelde bij 'Van Kooten en De Bie'.…

In je leven ben je voor jezelf een raadsel, maar na je dood weet iedereen opeens heel goed hoe je was - hadden ze je het maar eerder verteld.…

Samen met Remco Campert las ze daar gedichten voor aan enkele universiteiten. Ook deed ze er poëziefestivals met o.a. Rudy Kousbroek, Remco Campert, Hagar Peeters en Gerrit Komrij. Met J. Bernlef las ze gedichten voor aan het Nederlands Consulaat in Istanbul. Ze is docent Schrijftraining en Poëzie aan de Amsterdamse Schrijversvakschool.…

verscholen in het woud zoals een vuurzee met dezelfde lucifer die een sigaret aansteekt zoals liefde met een blik een aanraking iets dat je opvalt in een stem jezelf een vraag stellen daarmee begint verzet en dan die vraag aan een ander stellen - - - - - - - - - - - - - - - -- - -- - - - - - - - - - -- uit het werk van Remco Campert…

Mijn moeder was een eekhoorn In een berijpt en breekbaar bos…

Remco Campert aan Cees Nooteboom Elke dag nog praat ze met zijn grafsteen op het kleine kerkhof aan de overkant uitzicht over het dal met het dunne riviertje glinsterend als een spinnedraad in het Noord-Franse licht sinds hij dood is doet ze minder aan de tuin eens haar trots kreeg er nog een prijs voor de sénateur kwam er nog voor…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - uit 'Alle bundels gedichten 1951-1970' van Remco Campert…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: 'Het huis waarin ik woonde' (1955) van Remco Campert (1929)…

Als we dan liefhebben, liefhebben tussen veel papier, holle mannen en metaal, laten we dan liefhebben, zoals mij goeddunkt: Liefhebben met de rust van de onrust, niet die van de routine, elkaars ogen verliezen en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan, het land in, de streling van onbekende struiken ondergaan, de wind proeven op een steeds…

Een kamer, een tafel, een bed, grillige bloemen van ijs waaieren wit aan het raam - de nacht staat over Parijs. Een oud man weet zich alleen, geen hand die de zijne vindt; zelfs niet eens de goede troost van een enkel glas absinth. De muren zijn verveloos in het armzalige vertrek, waar ik, denkt Paul Verlaine, alleen, als een hond verrek…

Niet te geloven dat ik knaap nog een vers schreef over de zilverwitheid van een berkestam en om mij heen grootse dronkenschap van de bevrijding: het water was whisky geworden. Alles zoop en naaide, heel Europa was een groot matras en de hemel het plafond van een derderangshotel. En ik bedeesde jongeling moest nodig de reine berk…

Zoals je loopt, door de kamer uit het bed naar de tafel met de kam, zal geen regel ooit lopen.…

Als ik doodga hoop ik dat je er bij bent dat ik je aankijk dat je mij aankijkt dat ik je hand nog voelen kan Dan zal ik rustig doodgaan Dan hoeft niemand verdrietig te zijn Dan ben ik gelukkig.…

Godzijdank heeft een ziel geen billen.…

In de zoele middagwind zat ik op een bankje op de Boulevard du Général Leclerc naast een oude heer die Indochina nog had meegemaakt rozet in zijn knoopsgat witte sjaal om zijn uitgedroogde hals en een mormel van een hondje aandachtig aan zijn voet toen Sophie Marceau actrice die ik kende uit de bladen vergezeld van haar fotograaf uit een…

ik geloof in een rivier die stroomt van zee naar de bergen ik vraag van poëzie niet meer dan die rivier in kaart te brengen ik wil geen water uit de rotsen slaan maar ik wil water naar de rotsen dragen droge zwarte rots wordt blauwe waterrots maar de kranten wllen het anders maar de kranten willen het anders willen droog en zwart van koppen…

Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef.…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Jan Campert (1902-1943) De dichter Campert schreef 'Het lied der achttien doden' over achttien verzetsstrijders (vijftien Geuzen en drie Februaristakers) die in hun cel op hun executie wachtten.…

Stem te zijn en anders niet, maar zo meeslepend te zingen, dat elk hart het wonder ziet achter mensen, achter dingen; te schikken en anders niet woorden in zulk een verband dat het onontkoombaar lied -wapen in een man's hand- hen ruggelings overmant, neervelt en boeit in zijn band... stem te zijn en anders niet.…

Soms zie ik spoken 's avonds laat op straat in een vuilwitte jurk jij die niet bestaat of mager in een pak van vooroorlogse snit mijn vaders gelaat of tot mijn schrik in een spiegelruit mezelf die verdergaat. ---------------------- uit: 'Dichter', 1995.…

Sommige poëzie is met een klein mondje nog kleinere dingen zeggen…

Semper florens! dat is de eeuwige glimlach die nooit verveelt, omdat ze leven straalt en leven geeft, omdat ze de "winning smile" is van het leven!…

Er is steeds meer waar je goed op moet letten of je bent het kwijt. Dat geldt allereerst voor levende wezens. Zo heb ik menige hond gekend die vrolijk blaffend voorgoed aan de einder is verdwenen en slechts een trilling in de lucht achterliet waar zijn staart eens kwispelde.…

'Hoe vind je ze dan?' Opgelet: 'Engelse heuvels in maanlicht.' Waanzinnige kletspraat. God, wat haat ik poëzie. Borsten zijn borsten. Mooie borsten zijn mooie borsten. Waar dient het woord 'mooi' anders toe? Ik zeg het gewoon. 'Mooie borsten zijn mooie borsten.' 'En de mijne zijn mooi?' 'Ja. De mooiste.'…