Alle inzendingen over Cees van der Pluijm

(voor Cees van der Pluijm (1954 - 2014)) Je bent geboren als Cornelis Leonardus (Cees) van der Pluijm op 12 januari 1954 in Radio Kootwijk, een dorpje van ruim 100 mensen, wat rondom de zendmast is gebouwd. 'Ik ben geboren aan de voet van de Watertoren', schreef je. Het dorpje ligt in een bos- en heiderijk gebied op de Veluwe.…

De dichter Cees van der Pluijm woonde ook in Beek, waar hij 50 gedichten over schreef. Je had drie oudere zussen. Na de lagere school ging je naar het gymnasium in Nijmegen en daarna naar het christelijk Jongensinternaat in Zeist, waar je de bijnaam Pike (= snoek) kreeg. Je veranderde de spelling in Pyke. In Utrecht studeerde je rechten.…

Hij heeft de mooiste ogen die ik ken Van diep en prachtig glanzend donkerbruin Als hij me aankijkt, raakt ik zo bewogen Dat ik het eerste uur van slag af ben Soms stoeien wij een beetje in de tuin Dan komt hij los en wordt hij opgetogen Vooral als ik hem kietel en hem jen (Zo rolden wij het rozenperk in puin!) Wij hebben een apart soort…

Bevreemdend is voor mij dat als ik denk Die Cees belt ook nooit meer en in een wenk Gaat dan de telefoon met Cees hoe gaat ie Ik heb dat ook met Joop en Jan en Henkie En soms worden mijn gedachten geleid Naar Cees, Jan, Henk Vincent en Joop Ik grijp de telefoon en bel geheid Nooit heb ik ook maar enige ijdle hoop Want altijd is er dan communicatie…

Als ik open doe, zie ik Cees ruziën met Radical. Radical was me gevolgd naar de badkamer. Cees had dat gezien en wilde mij beschermen. Dat geeft me weer hoop op een goede afloop. Bij Cees blijven. Na een tijdje zeg ik zo kalm mogelijk tegen Cees dat ik graag weg wil en of hij mij weer naar beneden naar mijn appartement wil brengen.…

Even legt ze de hand op de bovenarm van de verloofde van Cees, omdat ze troosten wil. Zij houden allebei van dezelfde man, dan moeten ze ook evenveel verdriet hebben, toch? Ze mompelt iets van ‘geen keus’. Eigenlijk weet ze zelf niet goed wat ze daar mee bedoelt. Dat Cees geen keus kan maken tussen hen?…

Aangekomen bij een stil metrostation, staar je gedachteloos naar het perron. In je hoofd klinkt nog net het macabere sonnet over het ritme van leegte dat de metro zong. De deuren sissen dicht voor je beseft dat die zwarte leegte jou betreft. Jouw eindige bestaan. Voor je dit voelt ga je met rappe spoed je eind aan de horizon tegemoet.…

De wereld glipt uit mijn greep, glijdt uit mijn hand. Als water sijpelt zij door mijn vingers, achterlatend een leegte. Het zand wordt verspreid door de kille wind die over mijn vingertoppen speelt. Vloeibaar leven krijgt vorm, verdwijnt. Water wordt vuur, wordt aarde, wordt lucht, wordt wind die luchtig het mos van mijn nagels schraapt en…

De wereld glipt uit mijn greep, glijdt uit mijn hand. Als water sijpelt hij door mijn vingers, achterlatend een leegte. Het zand wordt verspreid door de kille wind die over mijn vingertoppen speelt. Vloeibaar leven krijgt vorm, verdwijnt. Water wordt vuur, wordt aarde, wordt lucht, wordt wind die luchtig het mos van mijn nagels schraapt en…

ik zie eilanden doelloos drijvend losgeslagen dobberende ikken in eenzaamheid als wrakhout wanhopig op zoek naar het schip dat breuk liep op rotsen van onwetendheid ik zie bruggen soms wankel soms stevig geslagen tussen tijdelijke wij’s als handen hoopvol vasthoudend aan de liefde die grenzen vervagen zal ik zie stormen…

“Het vonnis dat ik hier vanmiddag vel Voor u en voor uw witteboordenboeven, Geachte hoofdverdachte Van der Hoeven, Is twintig maanden brommen in de cel. Maar toont u mij direct uw bonuskaart Dan blijft een half jaar celstraf u bespaard.”…

ga niet bij het onderwijs, en als u toch bij het onderwijs gaat word dan liever geen rector…

Het is vaak heerlijk te rusten in het gras dat je ergens over hebt laten groeien.…

' zei het jongetje dat de wet van Newton gelezen had en hij steeg als een leeuwerik in de dampige najaarshemel en geen sterveling op aarde heeft hem ooit nog teruggezien uit het werk van Cees Buddingh' (1918-1985) Gedichten 1938-1970…

hérschept wat dichters verzinnen in gedachten, luidop als ooit Cees Buddingh’ nooit versagend gaat ze door én door met penselen van haar versjes waarvan André Hazes post mortem een stijve krijgt…

In Benidorm ontmoet ik Cees, een veertigjarige makelaar. Cees heeft een kantoor aan de boulevard en ziet mij van daaruit dagelijks op het strand. Hij laat door een chique ober een drankje en een briefje brengen met de vraag of ik ’s avonds met hem wil dineren.…

Niet dat onze Cees een typische nür fur Reichen Schreiber is, verre van dat, en daarom alleen al hoop ik dat iedereen, die dit leest, net als ik wil duimen voor de respectabele, bescheiden schrijver Cees Nooteboom!, die van ver is gekomen en ver is gekomen!…

terwijl mijn klas geduldig lijdt en geur van tienerzweet verspreidt kijk ik weemoedig naar de meid die opstelschrijvend jeugd verslijt terwijl haar borsten heel benauwd steun zoeken aan het harde hout kijkt ze plots op ze zucht en vrouwt waarna ze verder brouwt en klauwt ze zomert in de zotheid van het leven terwijl het wintert in mijn…

Mijn eerste meid was paaps, moest zoenen biechten bij de pater En ik kon bij hervormde Kees op schoot. Met roomse vrouwen wordt het nooit wat, jongen, zei hij later Altijd op vrijdag vis, dat wordt gewoon je dood. Maria was wel mooi, maar bleef een roomse donder Haar eigen vader zag me ook niet graag in huis Dus dwong hij vrijen af in 't…

Ik kon als kleuter Kees geen korstjes kauwen en kreeg de krengen zelden door mijn keel Mijn moeder was zo'n vrouw als vele vrouwen, raapte ze van de grond en zei in vredesnaam nooit veel. De dokter vond amandelen wel lekker pellen Ik was een jaar of vier, en onschuld was zo groot En voor mijn slokdarm zwollen de gezwellen Als dat zo doorging…

Mijn vingers vast in Maartjes mouw en hand gestoken samen op weg naar het kleine kinderpaviljoen. Ik wist niet zeker wat zo'n ziekenhuis ging doen en had het nakend onheil gisteren pas geroken. De voorhuid is te nauw, zei dokter Slager tot mijn zus. Mijn moeder lag te bed met vage vrouwenklachten zij lachte schalks…

- Vlaardingen revisited- Onder de eeuwig wakende vlam van Pernis en de altijd penitrerende stank van de Shell stond aan de havenkade van de visserstad het lage huurhuis van mijn geboortegolf. De echte Vlaardinger herkent het wel. De geur van rotting onder uit het kruipluik waarin mijn vader liggend op zijn hangbuik 's winters zijn laatste…

De schaamte van mijn jeugd waren gedragen schoenen. Ik moest soms wachten van de juf - tot na de les. De hakken onder ‘t zand, bruin leer nog op te boenen. Mijn vader was heel arm en ik was amper zes. In de derde dropte dezelfde juf versleten kleren. Ze zei het “lekker hard” onder een rekensom. Mijn pov’re pa was arm, maar ik kon prima leren…

Mijn vader, meester van een magazijn, maar slecht betaald - Zelf kunstgebit bij Evipan:” in één dag nieuwe tanden” Ik droeg nog melkgebit toen ik hem, bloedend opgehaald, ontbijten zag: gedoopt beschuit en tanden in zijn handen. Zo’n oorlog had toch diepe wonden nagelaten Een tandarts was voor rijken, en dus niet voor mij Daarom vulde op…

Zeg maar Excellentie…

Achterberg ik kan zijn code nu wel dromen ik roep zijn gasfitter balorig in de les 6 vwo ziet hem liever gaan dan komen is dit verhaal ab ovo of in medias res beatrijs ik ken haar kloostercel van buiten ik roep haar minnaar aan onder de eglantier 4 vwo slaat melig aan het muiten vergalt al twee rapporten lang mijn lesplezier ik ben het lijdend…

De stank van ochtendpis staat altijd tegen. Incontinentie heet zo fraai haar kwaal. Ik kan de vel geworden kont niet vegen. De zuster doet het als ik koffie haal. Wat vlekken op haar borsten vastgezogen veeg ik vlug weg zij het met harde hand. In geen gebaar toon ik haar mededogen. Verbroken is de ooit zo hechte band. Intussen kijkt mijn…

Het leven afgesloten maar de kist nog open wacht ons gezin op wat er komen gaat. we loten: wie zal er naast het lijk meelopen? Juist mij treft weer het lot dat ik zo haat. Want bij een open kist de taal der liefde spreken doet niemand en wat verder dan het obligaat "ze is nog steeds dezelfde" blijven steken dat is wat ik in deze rituelen…

De kamer is vol schuivende geluiden Mijnheer de Bruin lobbyt luid om hulp. Zuster Sonja rolt zijn rijstoel op het zuiden en rukt zijn handen van zijn goor geworden gulp. Mevrouw de Winter bibbert met de koffie: ze heeft haar Parkinson weer op bezoek en kleinzoon Theo wil geen vlekken op zijn kloffie Een bronzen plak verstoort haar grijs gewassen…

De sluipmoord draagt de naam dementie het ongewenst bezoek heet Bechterew je morst weer melk een blik vraagt om clementie en van mijn komst heb je het minst besef mistflarden taal ze vluchten uit je mond eerst zeg je zoon daarna ben ik mijnheer rusteloos reist het oog de kamer rond stoot op de foto zo zijn we er niet meer Drie maanden rust…