Alle inzendingen over DOBBEREN

steek in zee, Dobber zacht naar gindse ree, Rol uw wimpeltje uit de kreuken, Laat geen storm uw scheepje beuken. Dobber zoet en zachtjes voort: Welkom en geluk aan boord!…

het zwanenmeer verhult in weerspiegeling naarstig nodig, het aasvisje dobberend vanaf de oeverkant wil ik inhaken in roofzuchtige kaken vangen, ik wil vangen niet oeverloos, eindeloos staren naar opwellende bellen in windgevorkte wateroppervlakkigheden strijdend in bestaan een dobber die moet onder gaan de vis die voor zijn leven strijdt…

Met woorden gerukt uit noodverbanden leid ik zinnen richting zee Is een gedachte niet voorhanden dan zwalk ik dobberend naar geen idee…

De hele dag door liet hij zich willoos deinen, dobberen en meenemen door wind en water. Het werd avond. Doodmoe ging Joost op de bodem van zijn bootje liggen. Koud water spatte over hem heen. Ook al voelde hij zich nog zo ellendig, tenslotte viel hij toch in slaap.…

zelfs in de diepste nacht ter wereld zijn er nog mensen wakker om jonge kabeljauw te vangen soms is het zo donker dat ze hun dobbers niet meer kunnen zien…

de duisternis valt in dobberend op golven val ik maar niet in slaap onder eenzaamheid bedolven…

Een zwoele zomerzon trots omringd door een diepblauwe lucht Dobberend op een bootje Van alles en iedereen weggevlucht Ik laat me drijven 't maakt niet uit waarheen Ik voel het als nooit tevoren Ik ben weer alleen…

Op het blauwgroen geribbelde meer dobberen de watervogels over mijn weerspiegelde gestalte; geel riet wuift naar de schittering van knisperende zilveren belletjes: dag golven, dag watermuziek, dag natte -tenen -dag, dag!…

drijven is evenwicht vinden loslaten wat spant vertrouwen op dobber en dragen van water en hand niet vragen toch lachen want drijven is bevrijd zijn zweven - niets doen genezen van wanen en tranen om dingen van toen en zonder spanen roeien op weg naar een zoen van God…

Charlie ziet in de verte een boot dobberen op het water, en zegt: ‘Dat zou ik nu eigenlijk ook wel willen, een beetje avontuurlijk bezig zijn op zo’n boot en ver weg varen en onbekende landen ontdekken.’ ‘Nou ,’ zegt Snoopy, ‘dat lijkt inderdaad heel leuk, maar is mij veel te gevaarlijk. Weet je, bootjes dobberen niet alleen maar.…

De dobber staat nu net boven water en Foppe heeft de hengel in de aanslag in de hand. Even later gaat de dobber een beetje naar beneden, even wachten en ophalen. Raak! De hengel buigt door en de vis zit aan de haak.…

‘Eerst maar eens op de brasem’ zei hij en peilde met een loodje de diepte zodat hij zijn dobber goed kon afstellen. Bij brasemvissen dient het aas op de bodem te liggen en de pen van de dobber net iets boven het water uit te steken. Na het ingooien zag het er perfect uit.…

Ik ga het er niet over hebben hoe erg het wel is, die instroom van migranten dobberend op de Middellandse Zee en lopend over vreemde bodem om nog vreemdere bodem te bereiken. Al die mensen, zo'n 350.000 tot 500.000 of misschien nog wel meer, hadden daar duizenden euro's voor over. Zij lieten de echte vluchtelingen achter.…

Een parel wat dof in haar schelp Al jaren dobberend op de levensgolven spoelde bij mij aan Haar warme gloed deed bij mij een vonkje ontstaan die oversprong en ze begon te stralen Ze is zeldzaam èèn met karakter en een naam Zo is er bij twee weer nieuw leven ontstaan Een parel vinden op je pad een ongeloofelijke schat…

als de geboortestad een neon paradijs toch mijn thuisplek de tijd zich groeven slijt in de huid de sneeuw nooit went bosmensen uit het warme woud de stad op hun handen tellen de tranen in mij een vloed terwijl ik vrolijk dobber de trein te vroeg te laat vertrekt het is de tijd gevat in mij ongrijpbaar altijd…

ik vul de kuip tot aan de rand schuif schoorvoetend in het hete water zoek in mijn hoofd het laatste woord van een moeizaam gedicht laat mijn gedachten stilaan varen, dobber en drijf weer als een golvend schip geniet van het pure moment waarin het spelend kind met rust wordt gelaten…

Jij kent mijn leven, jij bent mijn leven, jij was mijn alles, mijn voor- en achtersteven, mijn zeil in de wind, mijn kapitein, mijn roer maar nu ligt het schip stuurloos te dobberen als haaienvoer. In een zee van verdriet, vergeten, windstil, maar de tranen drogen niet.…

er daalt een libel neer op de lelie vlak bij de dobber die zou moeten onderschieten. geurig is het pas gemaaide gras het is niets dan hooien en hooien voor de runderen vredig in het gras. twee vissen zwemmen in de fuik de zonewarmte is overweldigend de twee voorns laat ik vrij.…

op het wad komen woorden samen van anderstaligen deinend dobberend in golven van hoog hoogtelijnen scheren door ons achterland uit de fles wordt geschonken berenburg of hooghoud woorden in half vergane taal bekoren ons op bogen van wilgenhout krassen wij onze gedichten eb drijft letters uiteen wat blijft zijn de pieren die…

dobber ik niet genoeg in uw wassend water niet genoeg in uw zilver meer vlinder ik veel te veel tussen nu en later veel te veel tussen nooit en weer laaf ik me niet genoeg aan uw dikke druiven niet genoeg aan uw droge wijn tortel ik veel te veel tussen grijze duiven veel te veel tussen echt en schijn open ik niet genoeg de deur…

Ik dobber verder op de stroom, ik ben nog heerlijk naakt.…

Het leven op de zee altijd aan het varen met de kapitein aan boord hij was de anker in je leven wat nu wreed werd verstoord Nu dobber je maar rond niet weten wat te voelen tranen dansen op je wangen, in je hart het is nog niet daadwerkelijk realiteit alles gaat zo snel en lijkt verward Straks zal de zee betijen en stuurt je bootje weer…

koffie geurde mijn ogen neergeslagen haartjes sloegen blad na blad het N.R.C open maar ik las niet ja, mijmerde wel ik wilde rennen in je armen jou als plaid op mijn prauw uitvaren zonder vuurtoren eenvoudig dat dagelijks onstuimig vrijen zilverkleurig verguld jouw scarabee zijn ja dat, zou ik willen gewoon zo maar dobberen…

oprollend zich de slaap gevat met opgetrokken knieën, het hoofd in tussentijd gestoken door ontbrekend glas, gewikkeld in donkere vachten, geen gedachte die mij hier niet wiegt, in deze schemerzee ken ik mij pas, warm gevouwen deinend deint alles dubbel, ik lig er bijna ongeboren bij, dobber in eigen sop tot de dag er op volgt: 'goeiemorgen…

regendruppels dansen op mijn zomerjas bemodderde voeten stappen in een plas fietser kijkt chagrijnig naar man op zijn pad hond blaft naar eend kater zoekt kat visser ziet alleen zijn dobber jongen roept meisje na: trut, fiets maar gauw verder!…

ik vind je zo aardig ik vind je zo lief fluister ik vaak in het oor van mijn lief eerst schrikt hij een beetje en rommelt zijn maag dan begint hij te knorren en stelt mij een vraag: zeg liefje mijn duifje en wat al niet meer ik vind jou ook heerlijk altijd maar weer want jij bent de zee en mijn watertapijt waar ik zacht op dobber…

Kijk even naar de dobber er zwemt een eend voorbij ze snatert luid, pas op ik heb jonkies achter mij. Als 'n standbeeld staat 'n reiger dromend aan de overkant óf hij staat te wachten op zijn lief...heel elegant. Water, vogels, riet en rust heb genoten, heel bewust.…

Zij wil niet anders dan rusten aan ‘t oppervlak van het uitgestrekte meer om dobberend te drijven dus legt zij zich tevreden als tere bloesem neer Met open ogen staart ze tot de ondergaande zon lokkend op haar wacht ze vouwt devoot haar blad’ren toe "het daglicht maakte mij zo moe" klinkt ijl nog in de nacht Aan de stille waterkant…

jij zou lachen Maar de golven doen jou dobberen op een tergend eb-en-vloed. Laten me telkens aan jou ruiken om dan harder te beseffen, wat jou missen, met me doet.…

ik zie eilanden doelloos drijvend losgeslagen dobberende ikken in eenzaamheid als wrakhout wanhopig op zoek naar het schip dat breuk liep op rotsen van onwetendheid ik zie bruggen soms wankel soms stevig geslagen tussen tijdelijke wij’s als handen hoopvol vasthoudend aan de liefde die grenzen vervagen zal ik zie stormen…