Alle inzendingen over De strohalm brak af

(voor Helen Marie Jurgens (1908 - 1958)) Je bent geboren op 25 december 1908 in Brooklyn, waar je naar de openbare school ging. Je vader Williams Jurgens was een reclame-manager van de New York Evening Journal. Je verhuisde naar Flatbush, waar je een broertje kreeg. Je studeerde aan de Brooklyn Heights Seminary. Je studeerde een jaar aan de Art…

Aan elke strohalm klampte ik me vast op het laatst stond er nog maar een Ook hij bezweek onder mijn zware last en daarmee ging alle hoop van mij heen O, eindeloos leeg en verlaten hart je had het toch kunnen weten nu zit je daar met al je smart je zult hem toch echt moeten vergeten.…

Duizend rozen heeft mijn tong gegeven Fonkelend en vlammend, ware kleurenpracht Eender aan het blozende stilleven Door en door met eigen falen voortgebracht Langs de afgrond manoeuvreert mijn stem Onuitgesproken val ik over randen Hoop en vrezen zetten mij nu klem Tussen doodstille zwart besproken tanden Praten doet nu niets meer tegen muren…

Weet ik mij, standvastig van geweten, zeker van vergaan. Gedachten niet vergeten en blijven we altijd staan? Aan het einde niet meer zeker, van liefde, dodelijke kreten en is er leven op de maan? Zo houd ik mij verdrietig vast aan de laatste dag, gegeven hoop misschien of een volgende keer maar blijven staan is geen keuze meer.…

.' Waar kan ik braken?? Diezelfde avond word ik thuis gebeld door de bank. Wat ik van hun service vind in het algemeen……….. Dat heb ik hem, in het algemeen, uitgelegd.....…

Rampzalige spiegeling Stuitert voor mij uit Mijn stappen gaan voort Mijn lichaam wordt onttreden Armen schreeuwen houvast Zich vastklampend Aan strohalmen Rustig wiegend aan de waterkant Het rimpelende watervlak Overdenkt mijn daden Ik hoef alleen maar Te verzinken…

Touw is strohalm, is mijn angst die beter past. Ik blijf dus hangen zeker van de afstand die ik nauwelijks durf te klaren want dat touw... hoe houd ik dat in godsnaam vast.…

Je nog maar één strohalm hebt die je een reden geeft Je enige verantwoording dat je vandaag nog leeft Wat dan? En wat als... Eenmaal die laatste reden niet meer ziet wat je bedoeld Dat zelfs dat vervaagd bij wat je voelt Wat dan? Wat dan...…

hoe schaduwrijk is mijn tegenlicht als de maan zich wentelt boven nevelig moeras en strohalmen zich sieren met gevallen blaren als een satanische jas als de damp zich kringelend omhoog drijft en laat galmend gekwetter in alle omvang klijft is de dag gestorven en door de ongrijpbare duisternis ingelijfd…

In een eerste fase enkel wat diarree en braken, later zal het virus ongenadig muteren naar een dodelijke variant en ons een pijnlijke verstikkingsdood doen sterven. Net voor we op onze knieën onze laatste adem uitblazen zullen we nog hijgen voor wie het horen wil: Nooooo-rooooo.…

handen klauwen naar houvast groevenloos voelt steen nog zachter dan de dood in uitzichtloos verglijden het blauw dat gele koren zingt in het glooien van de hellingen verblinkt als stilte in de samenkomst van dalen is wit het graf dat sterven heeft gebaard rust die neerdaalt in de laatste strohalm die als roos geworpen is…

Daar stroomt het circus vol Het kansspel van de trapeze Een dwarslat als een strohalm Slingerend aan strengen Of het grofmazig vangnet Daartussen de salto mortale De berekende zweefsprong Zwierend om het middelpunt In het veld van de zwaartekracht Het lichaam dat juicht Hoont om de absurde klucht Van streven en beven Voor de worm die…

De wijn brak in mij spoelt weg van jou die gekraakt in mijn tempel alle beelden aan stukken slaat en mij zielloos achterlaat.…

geopend wordbestand in een ander pand van een ander mens niet dat ik me dat zo bewust was maar ik las: 'ik voel je om mij heen' meteen wist ik zo mooie regel zo maak 'k er geeneen werd hevig verlegen kon er niet tegen deez' inbreuk in privacy op intimiteit in tederheid…

niets geleerd fout op fout een terugkerend fenomeen, noem het een familiekwaal elke belofte een laatste strohalm elke man weer opnieuw twee handen en alleen thuis de baas neem het zoals het komt en liefdevol vergeven maar niets geleerd en fout op fout…

Maar, Soms komt toch ineens die strohalm Soms voel je je niet alleen Soms zijn mensen ineens engelen Soms begrijp je het meteen...…

In de akkers kraken de strohalmen, onder de warme middagzon. Fladderende vlinders accentueren bloemenweiden, waarin lustige paartjes zich begeven. In de bomen tjirpen de krekels, boven de koele avonddauw. Heldere hemellichamen schijnen sterrenlicht, waarin in donkere silhouetten zweven. Augustus is wonderschoon, om te beleven.…

Omdat ze wilden stoppen, spraken ze af, hun shag te laten staan, hetgeen mislukte, want ze braken hun woord en weer een pakje aan. De rook begon hen ziek te maken; ze braken rookrecords. Hun geld ging altijd op in rook. 'Ze braken hier alles onder,' werd verteld.…

ik ploeg en zaai vind mijn draai in het oogsten met de zeis ik maai met korte streken de strohalm is taai een karwei van enkele weken als het gewas zijn bloemen heeft is één zwaai genoeg omdat het leven zich dan overgeeft je lijkt verbaasd als ik je nader kijkt naar omhoog en roept de Vader je bent nog niet volledig uitgebot…

Roep ik ontzet De nood is nu toch minimaal acuut De laatste strohalm zie ik snel verdwijnen Al zwetend word ik wakker… naast m’n bed…

ik stemde af op jouw frequentie bracht je in je kaart en je brak door in totalitair schrijven het waren niet de minste woorden die je schreef je raakte de draad niet meer kwijt je oogt nu als een gedicht…

Na de excuses die ik gelaten en nu toch ondertussen lichtelijk geïrriteerd accepteer, moet ik nog naar de supermarkt en vraag me van tevoren al af wat me daar te wachten staat.…

Ik ga mijn lijstje af of ik alles gedaan heb wat ik wilde doen vandaag en kom tot de conclusie dat wat ik niet gedaan heb, ik later op de dag ook nog wel kan doen.…

Omdat ik niet in de gelegenheid ben zelf een column te schrijven, deze keer opnieuw eentje van mijn vriendin Bianca. Veel leesplezier! De decembermaand is weer voorbij. Sinterklaas is weer terug naar Spanje, de boom ligt weer in de doos op zolder en er is weer voor een vermogen aan vuurwerk de lucht in geschoten. Na alle eet– en drinkpartijen…

Kastje voor kastje pak ik aan en tussen de bedrijven door droog ik netjes alle glazen en bekers even extra af die schoon staan te wachten in de vaatwasser tot ze terug de kast in mogen. Het is een werk, maar als het klaar is dan schittert en blinkt alles weer zoals het hoort.…

Ik trek al krom, zo broos worden mijn nerven De strohalm zal mij niet lang kunnen dragen Ik hunker naar het zijn in aardes lagen En velen zullen- weet ik- met mij sterven Wat was de lente fris, de zomer drukkend Velen van ons zijn daardoor vroeg bezweken De wolken hielden zware donderpreken Het loof, met twijg en al, van bomen rukkend Zelfs…

Wankelend in het schemergebied tussen leven en dood, balancerend op dit slappe koord, heeft mevrouw het uitgerekend over de Oranje-gekte, alsof Oranje de ultieme troost zou betekenen in dit onverklaarbare heelal en universum, waarin intens beangstigde wezens zich vastklampen aan de laatste strohalmen van Bijbel, New Age, boeddhisme en zelfs van Oranje…

hij pakte geluid wrong emoties eruit mat zinnen af voelde de klanken met ijzige blik smeed toen de woorden keihard in je gezicht hij brak dat wat hij wilde zonder een toon wanklank was wat je hoorde je verstilde en zag uitgemeten zijn hoon je bent niet verslagen hebt alles verdragen het viel van je af in het breken ben je veranderd…

Wij raken van de regen in de drop Zodat ik mij vertwijfeld af ga vragen: Hoe komt het toch dat al die wolken braken En wie zal die gebroken wolken maken?…

toen de kruik brak sijpelde mirre over zijn voeten de albasten scherven riepen : schande mirre is niet voor voeten Maria wel voor liefde schreeuwden twee ogen ze begon hem af te drogen met zoute kussen en magdalena-haar…