Alle inzendingen over Doolhof zonder uitga

(voor Jeanne Eagles (1890 - 1929)) Je bent geboren als Eugenia Amelia Jean Eagles op 26 juni 1890 in Kansas City. Je ouders waren Edward Eagles en Julia Sullivan (1865 - 1945). Je had drie broers en twee zussen: George, Leo, Paul, Edna en Helen. Je zat op de St. Joseph's Catholic School en de Morris Public School. Vanwege de armoede kon je op je…

Een doolhof van doodlopende paden waar de uitgang niet te vinden is. Hoog opgetrokken hagen bebladerd uitzichtloos geen weg kunnen vragen alles is hopeloos. Op weg om mezelf weer te vinden omkijken naar niets blik op oneindig. Toch blijkt niets is zomaar verloren ik ben gewoon ik alles uit mezelf geboren.…

Steeds maar weer lopende in cirkels, in dat doolhof waar geen eind aan komt en waar het begin van zoek is; verdwaald in het doolhof van eenzaamheid. Koortsachtig zoekende naar een uitweg, een zij-route of rustplaats ... maar niets van dit blijkt te bestaan daar, daar waar ik ben, helemaal alleen.…

Mijn leven is een doolhof Ik ben de weg steeds kwijt Wie zegt me waar ik heen moet In deze drukke tijd. Welk pad moet ik bewandelen Hoe krijg ik men leven in balans Harder werken, carrière maken Dat was mijn stimulans. Maar na heel veel jaren Van luxe, vakanties, stress Besef ik steeds meer en meer Dit is geen levensles.…

Ik loop naar links Niet wat ik wil Hier moet ik uit De doolhof is oneindig Niet voor mij Winnen wil ik Wat is winnen Eerst verliezen En opnieuw beginnen? Rechts of Links? Mijn hart of mijn kop? Doolhof Ik sta in het midden Steeds dichter bij het eind Het begin achter me…

Ik huil mijn leven lang zonder tranen en zoek een eenzame weg om door dit doolhof te geraken Telkens vind ik een kleine opening en wil ik gehaast de aarde raken De hemel regent dan blije dagen meer dan ik kan verdragen Maar dan verdwijn ik weer in het klaaglijk geluid van de regenzang en word met elke druppel oh zo bang Ik wil rennen door…

Het labyrint van mijn bestaan verloren zoekend naar geluk ...Nog zo veel wegen te gaan Het doolhof sluit mij langzaam in de uitgang hopeloos onvindbaar ...Opnieuw, sta ik aan het begin Jouw hand, lieflijk toegestoken bleek weer een fata morgana ...Mijn hart, opnieuw gebroken…

De ziel van een eenzame is een doolhof.…

De ziel van een eenzame is een doolhof.…

Ik hou inderdaad zielsveel van jou, maar wat voel je nu eigenlijk voor mij, Je weet dat ik je alles geven zou, nog steeds, na 7 maanden aan je zij. Weer heb ik een hele dag nagedacht, over hoe het nu verder moet. Bedacht me steeds hoe je lacht, en je blik na een knuffel, zo zoet. Ik heb de hele dag in doolhoven gedwaald, om jouw liefde…

door de beslagen vensters van mijn geest zoek ik naar vaste vormen naar waarden en normen en hoe het is geweest door de bestofte kamers van mijn hart dool ik door honderd hoven van onwetend naar geloven en voel mij zo verward door de bedauwde draden van het web verstrik ik in hersenspinsels van waarheid en verzinsels en verlies…

een dwaalspoor heeft gezet Zoveel paden en zoveel wegen Zoveel kruisingen kom ik tegen En alles schijnt mij onbekend 'Van waar kwam ik toen toch aangerend' Omzwervingen waren er velen die nu wéér mijn oogmerk stelen om het voor elkaar te maken op de juiste weg te geraken Maar alles wat ik tegenkom vergrauwt in muren rondom De doolhof…

O, verlies de draad niet in de doolhof, Je bent op doorreis naar jezelf.…

(De doolhof heeft een uitweg.)…

Waarom heb je me in dit doolhof gezet? Zie ik het wel goed? Misschien is de uitgang precies de andere kant op. Maar die kant is donker en lijkt eindeloos. Ik wil je niet kwijt. Kan ik je vertrouwen? Misschien had ik al veel eerder een stop op mijn gevoelens moeten zetten. Misschien had ik je al veel eerder moeten laten gaan. Ik kon het niet.…

Hij sjouwde en vloekte zich door buxushaagjes waar oneindige paden steeds hetzelfde ogen kringloop van `zijn` tot de volgende boom..…

Het zijn allemaal zijwegen, een doolhof: een erg kil doolhof. Het was een mooi, lief en vredig sprookje, maar nu is het een kille donkere put. Het is angstaanjagend na te denken over welke zijgang je moet kiezen, bedenkend wat er daar op je zit te wachten.…

Ze gaat met haar vriendinnen naar het pas geopende doolhof. Spannend! In het doolhof zijn haar vriendinnen opeens verdwenen. In paniek rent ze door de gangen, rechtdoor, linksaf, weer terug, rechtsaf… In haar gedachten ziet ze het beeld van de Leviathan, het monster, het symbool voor angst en ondergang. Ooit had ze daar een verhaal over gehoord.…

Kleurenblindheid is niet alleen een handicap bij het interpreteren van fluorescentie-microscopie afbeeldingen, immunohistochemische analyses en pH papier, maar maakt tevens een waar doolhof van het Parijse metronetwerk.…

Je stootte mijn korsten open niemand kon dat beter dan jij en droeg me naar Golgotha toen bloed de wonden schoonde daar stierf ik in de open ruimte waar grenzen van de doolhof waren neergehaald en ademen weer voelde als toen…

ik heb bemind in armoede van hebben en groeipijnen van zijn liep vaak verloren in de doolhof die het leven als verleden tijd in gedachten achterliet in ouder worden kwam eindelijk de rust wat ik heb en wie ik ben vloeien naar een nieuwe morgen als een bron die naar de monding vliedt…

Verdwaald in zoveel ideeën loop ik doelloos rond Verdwaald in mijn eigen gedachten pieker ik mij suf Verdwaald in zoveel onrecht zoek ik nog steeds wat rust Verdwaal in een eindeloos doolhof van denken Wie toont mij de uitgang?…

een zacht gevoel overdondert wanneer ik even in gedachten zweef door de koelte van een lentebries lijkt mijn geest voor jou gevangen dolend als een lamme zak dwaal ik in een doolhof rond maar kan jou nergens vinden mijn hart verandert in een tranendal…

Het leven is een doolhof. Een doolhof van ontelbaar veel snelwegen. Je kunt een afslag missen, afgesneden worden en zelfs op cruise control rondtoeren. Het leven is doolhof van ontelbaar veel snelwegen. Soms kun je snelheid maken, soms zit je in een file, soms zijn er wegwerkzaamheden.…

Avond aan avond. Van het oefenen in geduld geleerd dat wachten om een goede conditie vraagt. Je billen doen er soms pijn van. Wil ze wel, wil ze niet? Eeuwig gelukkig of verdriet? Als het zover is. Een zucht symboliseert wat er aan voorafging, vat alle avonden (naar de film, in de kroeg, voor de buis) samen en doet de billen nog een…

nu de nakende morgen haast voelbaar wordt tussen deze lakens wikkel ik mij nog een laatste maal in de doolhof van jouw handen waar ik mezelf kruimel tussen hart en levenslijn er teder knoopjes leg opdat jij me sneller terug zou vinden en ik wacht -nu al…

Rouw dragen de bomen en grauw is de lucht 't gezang van de vogels verstomd door verdriet het zwijgen van alles wat leven moet zijn is als het graf dat mijn ziel heeft geborgen moe dwalend door 't doolhof blijf ik zoeken naar 't licht dat doofde op het moment waarop jij mij verliet...…

Omzichtig door de doolhof die zij is. Daar is een kamer vol met alles wat zij mist. Feiten, dagen, mensen door elkaar. Het heeft gewaaid in haar. Een man is hier die dood is. Een kind dat niet bestaat. Ik snuffel in een leven, kan met alles niets beginnen.…

zachte zinnen verbrokkeld tot kruimels woorden dwalend in lege rusteloze dagen het licht gedoofd in vroege jaren weer ontstoken het broze lichaam uitgewoond, zijn oude ziel verstild nog een schim van wie hij was op weg naar huis vanwaar hij kwam zijn doolhof al geruisloos verlaten…

Het eeuwig duistere doolhof waar de caroussel draait, zwevend in de lege leemte om hem heen. De adelaar vliegt door de onvatbare wolken en ziet haar prooi alsof het altijd op haar iris heeft gezeten. Zij stort als een raket neer. Niet te missen... ...op weg naar...…