Alle inzendingen over Dromen Ontwaken

druppels kleuren licht het regent duizend rozen harten scheuren warmrood en zacht pulseert de dood handen breken in verleden tijd vrijen weer vandaag kom ook morgen want de uren gaan zo traag keer het leven om neem een andere horizon verlaat de dromen ontwaak toch uit de slaap en laat de dag maar komen…

druppels kleuren licht, het regent duizend rozen harten scheuren warmrood, en zacht pulseert de dood handen breken in verleden tijd vrijen weer vandaag kom ook morgen want de uren gaan zo traag keer het leven om neem een andere horizon verlaat de dromen ontwaak toch uit de slaap en laat de dag maar komen.…

ontwakend pijngevoel maakt gisteren weer nu…

Maar morgen, of misschien later, zal ik uit deze nare droom ontwaken, zal ik er vast weer iets van maken, ben ik niet de vlinder op 't water.…

Voor mensen, die 's nachts uit een akelige droom ontwaken, Zijn zulke lichtjes geschikt, om hen nog akeliger te maken, Zodat zij van angst wegkruipen onder het beddelaken. Gelukkig, wie, als U, Mevrouw, 's nachts nóóit wakker schrikt, En voor wie het daarom eender is, of een hond, of een kat, of een uil naar haar blikt.…

Het koude zweet loopt me over de rug als ik uit deze droom ontwaak. Miljarden worden er uitgegeven op jaarbasis over de wereld aan wapentuig. Er kleeft bloed aan de handen van velen. En steeds maar weer bezuinigen ter wille van ... wie? Voor velen is het te hopen dat er geen god bestaat.…

ik uit een droom waarin ik graag zou zijn gebleven…

Dan slaat de klok ik tel zeven of telde ik acht ik verdwaalde vannacht in mijn slaap gewekt door geluid ik droomde huid perzikzacht de rest van de nacht droomde ik elk beeld brozer terwijl duisternis eeuwig en diep ik droomde dat ik sliep helaas... het leven is hard…

." Pauls laatste gedachte voor hij wegzakte in een droomloze slaap was: "Wat ik in mijn droom beleefd heb, zal in de toekomst zo nu en dan als een oplaaiende vlam voor mij uit gaan."…

Ik Mis je Als ik ontwaak Op de fiets soms Maar vooral als ik droom Ben je dichtbij me Als ik ontwaak Voel ik Jou…

Stil als een droom is mijn gevoel, verstild als vlak voor het ontwaken wanneer de dag er nog niet is maar wel al zachtjes aanzet in het eerste licht zo ver en onbereikbaar voel ik jou de vogel wiens geluid ik hoor bij het ontwaken mijn ogen zijn gesloten nog en dan, hij is al weer gevlogen zijn lied blijft klinken in de laatste droom die…

armen namen mij mee Naar een duistere doodskring Het tranenzout droogt op mijn huid Je laat mij weer in het licht ontwaken Ik huil mijn tranen op je schouders Gelukkig hoef je mij nog niet kwijt te raken…

ik los van ’t aards bestaan en nu me de ogen zijn opengegaan het besef weer volop gaat stromen heb ik van mijn ontwaken al spijt…

Er is geen ontkomen aan dat bij het ontwaken op de dorre en doodse snelweg naast mijn huis onveranderd het ene blik het andere achtervolgt in een nooit eindigende race zoals iedere morgen en dat de bestuurders die zijn als monniken in hun cellen stuurse en norse blikken naar buiten werpen en voor zich uit, naar de dag, naar de toekomst, naar de schijnbaar…

Als een droom, waarbij ontwaken sterven zou zijn. Zo perfect, zo mooi. Tot men mij wakker schudt, waarbij ik ontwaak en langzaam sterf.…

De stemmen fluisterden en vonden haar gemaakt en klaar voor hun droom waarin ze niet bestond en niet hoefde te ontwaken. Slechts klein en in het donker mocht ze schuilen tot een volgende droom…

waar maanlicht mij laat dromen sterren zacht bekoren het duister niet laat schrikken de nacht verlossing brengt ligt er angst in het ontwaken schenkt de morgen weinig hoop kan de zon dit hart niet raken bloeien wensen langzaam dood van een wereld zonder pijn dageraad in dromen waar ontwaken uit de nacht verlossing naar mij bracht…

Een droom Iets speciaals, vaak verwarrend ... gewoon Een droom Een stiekem verlangen, onthuld ... gewoon Een droom Weggestopte angst, beleefd ... gewoon Een droom Meeslepend, klamzwetend, alleswetend ... gewoon Een droom Bij ontwaken een zucht, opgelucht ... alles weer gewoon.…

Droom van genegenheid, van vervuld verlangen en opgegeven strijd. Droom van vriendschap, van verdwenen rangen en de laatste stap. Droom van dromen, van niet alleen te staan en onbevreesd komen. Droom van staken, van vredig slapen gaan en kalm weer ontwaken.…

Gevangen in mijn tranen in mijn eigen persoon Zit ik hier al dagen opgesloten in een droom Droom van wanhoop van twijfel en spijt Zeg me deze droom is geen werkelijkheid Laat me ontwaken ik wil het niet meer Gevangen in mijn tranen elke dag weer…

De zon is een oog in mijn verlaten dromen waar ik zoek naar de silhouetten van eenzame dromers die blind blijven als ze ontwaken in de hel die hen alleen in de schaduw van hun dromen nog inspireert…

Het werd een nacht dat ik in dromen zocht naar woorden in stilte gebracht Tijdens het prille ochtendgloren is in een laatste slaap deze stilte geboren Bij het ontwaken verloor ik weer zonder woorden de dromen stil…

En ‘k juichte: ’O God, als aan de levenskim De morgen uwer heerlijkheid zal blaken, Wat glimlach zal dàt wezen bij ’t ontwaken.’…

De tijd is haar verhaal van dromen die haar laten ontwaken waar ze vergeet wat ze is geworden toen de liefde haar niets meer vroeg en slechts de stilte haar metgezel wou zijn.…

stralen dit hervonden geluk laat ontwaken in tijd…

De tijd fluistert zonder herhalingen de woorden die haar wiegen als het kind dat droomt wat haar tijd weer zal ontwaken als ze in de cocon van haar droom haar dood weer ontmoeten zal…

waar een kind zijn tranen tot de ochtend huilt nachtenlang op zoek naar een droom niet wil ontwaken in wat is verdwenen zijn wensgefluister reikt tot een ster om wat is verloren in het land der schaduw waar zielen verdwaalt dolen in licht op zoek naar verlangen de weg in tranen zijn ochtend ontwaakt zacht als een droom…

waar een kind zijn tranen tot de ochtend huilt nachtenlang op zoek naar een droom niet wil ontwaken in wat is verdwenen zijn wensgefluister reikt tot een ster om wat is verloren in het land van schaduw waar zielen verdwaald dolen in licht op zoek naar verlangen een weg in tranen waar de ochtend ontwaakt zacht als een droom…

In het donker van de vragen die altijd wachten en de stilte die niemand vergeet is de grootste twijfel de gedachte en de droom die zonder het leven niet meer ontwaken wil waar de dood slaapt en het licht niets meer verandert…

Teder en onverwacht Voel jij aan als toen Na een eenzame nacht Gelijk de eerste zoen Een stil ontwaken Na verloren dromen Van witbevroren daken En nog stille bomen…