Alle inzendingen over Graaf

Zij zal u amper missen in uw graf. Uw dood zo zeer omslachtig in uw ogen - De wereld doet hem in een omzien af.…

je bent voor dit graf veel te schier. Je moet spelen en leren op school. Je bent voor dit graf veel te zonde. Dit graf moet nog leeg zijn, of gevuld met ‘n oud voltooid leven. Maar nooit door jou, lief kind.…

Maar als we komen met z'n twee in het mooie herfstig weer dan nemen we bloemen voor jullie mee en leggen ze op jullie graf dan neer.…

Ik zal jullie bloemen brengen en neerleggen op het graf. Het onkruid gaan wieden dat moet er hoognodig af. Ik kan het soms niet laten om gewoon even stil te staan, even tegen jullie praten om daarna mijn weg verder te gaan. Ik zou nog zoveel willen zeggen we waren nog lang niet uitgepraat.…

(Lourmarin 23-05-2005) een sober graf voor een schrijver die wist dat de dood slechts een punt is achter het leven tussen de stenen een briefje in het duits van een bewonderaar die verslag doet van een ontdekking naar aanleiding van des schrijvers werk...…

Hij bedacht zich dat hij het graf weer eens moest bezoeken, maar de gedachte stond hem tegen. Hij werd altijd angstig op kerkhoven, alsof de dood hem iets nieuws te zeggen had. Dat was een beetje naïef van hem, maar hij had er mee leren omgaan.…

Ik draai mij om, desnoods in het graf.…

Ging met mijn vriendin mee naar haar vaders graf Na vijftien jaar nog steeds een enorm gemis Wat heeft ze allemaal niet moeten missen Het graf was niet zijn doel Zo had hij het voor haar niet bedoeld Zag het verdriet dat haar ogen vulden met tranen Keek in het rond hoeveel vaders hier niet lagen Alles zo koud als marmer De rillingen glijden…

Je ziet in de geschiedenis allerlei experimenten om het kwaad uit te bannen en dat lukt gewoon niet. Het kwaad zit dus in de mens zelf. Ook de communisten bleken uiteindelijk corrupt en mensonterend bezig te zijn.…

iets te drinken gaf ik sloeg op rotsen met mijn herdersstaf en leste mijn dorst met gulzige slokken maar onbevredigd ben ik weer vertrokken ik gaf de sporen, bracht mijn paard in draf onwetend waar de weg mij heen zou lokken voorbij de velden doemde reeds mijn straf het onheil, begeleid door torenklokken de zandhoop van een vers gedolven graf…

Ik wist dat mijn galopperende hart nooit jouw hinnikende wolken kan inhalen zoals ik weet dat deze vers het graf is van een doodgeboren en verzwegen liefde, het graf in het graf...…

ik lees het marmer vandaag eerst zonder tranen zie het onkruid - nu…

Leg geen bloemen aan mijn graf laat niet je tranen op het marmer neer Ik ben gekomen en weer heengegaan maar dáár, nee daar ben ik niet meer…

Dit is haar graf, onder de jonge linden vergaan haar handen en haar zachte ogen. moet men geloven dat wie haar beminden haar eens hervinden en herkennen mogen?…

Waarom ben ik gekomen ben ik naar je toe gegaan terwijl je voor altijd ligt te dromen bleek je lichtje nog steeds aan 'k heb de dood op schoot genomen haar gekoesterd en gewiegd vliegensvlug was zij verdwenen zie hoe schone schijn bedriegt links van mij zat 'n vlinder met de kleuren oranje zwart mooi te pronken als geen ander draag…

Soms kom ik even bij je staan huilen kan er ongestoord rijen stenen rijen benen Soms kan ik niet bij je vandaan heb je me misschien gehoord? rijen mensen rijen wensen Soms kan ik je nog niet laten gaan zoveel ongedaan en onverwoord rijen namen rijen samen?…

Evenals een vrouw, die eens zich gaf, Baren moet, of ze al dan niet wil baren, Want het kind is groeiende in haar schoot, Is elk wezen zwanger van de dood, En het voorbestemde doel van 't paren Is niet minder dan de wieg het graf.…

Vandaag was ik bij jouw graf Iets wat me een gek gevoel gaf Je bent er en toch ook niet Ik vraag me af of je mij ziet De plek waar ik jou liet gaan Deze plek....waar ik nog vaker zal staan De plek waar stilte beangstigend is De stilte van gemis Langzaam zak ik op de grond Ingezakt waar ik net nog stond Met mijn handen over jouw graf Haal…

Ik houd van poëzie waarvan de dichter de sleutel in het graf meedraagt.…

Donna Sebastiana stift dagelijks haar Lippen rood voor de kameleon van zuiver Kwik. In négligé verlaat zij zonder huiver Het portiek, schikt snel de slip en gaat op weg naar Valentino-park: hier wacht een minnaar onder Abrikozenbloesems op zijn veile deerne: Blootvoets zustertje der slaap uit de taveerne…

Op de eerste dag van de week kwam Maria Magdalena vroeg in de morgen - het was donker - bij het graf en zag dat de steen van het graf was weggerold.…

Een baron en een graaf hadden ruzie bij 'n zakenlunch over een fusie. "Ik noem ons bedrijf liever 'Kom aan m'n lijf' " zei de ene "zoals ik het nú zie". De baron kon de graaf overreden: het werd "Voor opstandige leden". " 'k Ben seksbaron," zei de baron, "dan ben jij pornograaf" en toen sloten ze vrede.…

Opgehemeld door geleerden waar hij in zijn jaloers gewoel mee competeerde, zich bij voegde – Terwijl de vrouwen die hij, in zijn angst van ze te houden, zwetend streelde zwijgen als het graf.…

Hadden ze jou maar bloemen gegeven Eerder in je bewogen leven En niet hier bij het koude graf Kon je dat nog maar even zeggen Met je bleke scherpe bekkie Voel jij je ook zo bedrogen Door al die woorden Die zijn uitgesproken Over hoe goed je was Ik spreek je straks nog wel Dan hebben we het er nog over…

Veel confessionele politici hebben het uitsluitend aan de Opstanding te danken, dat Jezus zich niet in zijn graf omkeert.…

staand bij je graf overdenk ik het leven het heeft ons zoveel gegeven zorg, ziekte, gemis toch ook heel veel vreugde en nog meer plezier maar...toen was jij nog hier…

Ik heb het gat van het graf al gegraven, en ook de steen is in gedachten al klaar, het is op een kerkhof met mos en raven, waar ik wel meer van mijn fantasie bewaar. Maar in werkelijkheid is dit een begraafplaats, met gras en vlinders om de stenen, niemand kijkt hier triest of neerwaarts en ook de raven zijn hier verdwenen.…

Ze zullen schrijven op m´n graf: ´Hier ligt de jonkman die alle mooie meissies liefhad!´ ------------------------------------------------------- uit het dichtwerk van Eduard Douwes Dekker (1820-1887)…

Verse graven hier en daar, onbegersde moldebuilen, ziet men uit het kerkhof puilen, dit onzalig ziektejaar! Kinders, sprakeloos, gekist; ouders, al te vroeg gaan slapen, wonden die in 't herte gapen... deerlijk om herdenken is 't! Ach, hoe broos, hoe onbestand, onbewaarbaar is het leven, dat gij, Here, ons…

Breek, o mens, uw sluimer af, Dank aan ’t graf! Leer u-zelve recht beschouwen: ’t Leven weet geen stand te houen, Maar ’t ontsnelt ons in zijn draf. Haast genaakt u ’t ogenblik Dat u aller schepslen schrik, In een blinde hoek verscholen, Aangestapt op wollen zolen, Onzacht toeroept: Hier ben ik!…