Alle inzendingen over Hélène Swarth

Stephanie Hélène Swarth werd geboren in 1859 te Amsterdam. Ze was de jongste dochter van Eduard Swarth en Maria Jacoba Heijblom, die in totaal negen kinderen hadden. Haar vader was koopman, consul van Portugal en bankier te Brussel. In Brussel groeide zij op en zij woonde tot haar trouwerij in Mechelen.…

Henriëtte Roland Holst-van der Schalk, Hélène Swarth, Jeanne Van de Putte en Alice Nahon. Ze werkte mee aan programma's van de Katholieke Vlaamse Radio Omroep. Ook werkte ze voor de Gazet van Antwerpen, op de afdeling archieven en documentatie. In 1936 verscheen haar dichtbundeldebuut 'Door roode vuur'.…

Je zat twee klassen op de meisjes-HBS, waar jij tijdens de lessen stiekem de boeken van Geertruida Bosboom-Toussaint, Jacob van Lennep, Hélène Swarth en Walter Scott las. Daarna zat je op de meisjes-Mulo in Gorcum, want jouw vader was naar de Vestingartillerie in Gorcum overgeplaatst. Je groeide op in een deftig burgermilieu.…

Dat wilde ik je nog zeggen, lieve Hélène... We kunnen slechts ons eigen leven redden, door het volledig aan anderen weg te schenken, zonder aarzelen en zonder voorbehoud.…

Wanneer het gekonkel van de drie pastoors op zijn eind is, trippelt Hélène zo snel mogelijk naar de keuken terug. Wanneer pastoor Sébastien en pastoor Edmond de pastorie op Rue du Collège 17 verlaten hebben, schuifelt pastoor Maxime de keuken in en vraagt hij Hélène om hem een glas cognac te brengen.…

', zegt Hélène. Hubert zit aan een dikke joint te lurken en hij geniet zichtbaar van zoveel vrouwelijk schoons om hem heen. Na een uurtje lachen, gieren en brullen, is het Hélène, die als eerste een striptease doet.…

Als je mijn ogen ziet stralen zoals een sterretje klein Wees dan maar bijna zeker Dat ik gelukkig zal zijn als je kindjes ziet spelen Onbezorgd zoals ze zijn Wees dan maar bijna zeker Dat ik gelukkig zal zijn Als jij bij me langskomt En ik voel me vrolijk en fijn Wees dan maar helemaal zeker Dat ik gelukkig zal zijn.…

Meizoentjes roziggetipt in de wei, Kijken met vragende hartjes mij aan. Bloeiende zoentjes van zonnige Mei, Kon ik hun lentegeheim maar verstaan!…

van bloeiende bloesem tot prachtige peer hangend in de hete zomer ze is nu rijp en rood ongrijpbaar groot daar aan de hoogste tak rijp moet ze vallen want plukken zal niet lukken pienter die peer…

(voor Hélène Berr (1921 - 1945)) Jij bent geboren op 27 maart 1921 in Parijs. Jij was van Joods-Franse afkomst. Jouw ouders waren Raymond Henri Daniël Berr en Antoinette Rodriguez-Ély. Jouw vader was geboren op 30 juli 1888 in Parijs. Hij was ingenieur aan de École Polytechnique en bij het Corps des Mines.…

De narcistisch overkomende sterreporter Jack van Gelder - nog niet zo lang geleden van grensoverschrijdend gedrag tegenover een jonge vrouwelijke tv-medewerkster beschuldigd - liet in het programma Oranjezomer van Hélène Hendriks met zijn bijdragen (o.a. over Eurocommissaris Timmermans) zien dat hij uiterst moeilijk van subtiliteit beschuldigd zal…

Ze is pienter en vrouws genoeg om ook dat taalgebied te veroveren, ze zullen versteld staan over ónze Hélène!…

(voor Hélène de Rotschild van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1863 - 1947)) Jij bent geboren als Hélène Betty Louise Caroline de Rothschild op 21 augustus 1863 op 25, rue du Fauberg-Saint-Honoré in Parijs.…

(voor Hélène Perdriat (1889 - 1969)) Jij bent geboren als Hélène Marie Marguerite Perdriat op 27 juni 1889 in La Rochelle. Jij ging naar een nonneninternaat en met het uitzicht op de oude haven van La Rochelle droomde jij van exotisme en escapisme. Jij zag de Tour Saint-Nicolas, Tour de la Chaîne en Tour de la Lanterne.…

Je was uiterst somber en zwaar paranoïde, want je verdacht Helène onterecht van vreemdgaan en vanuit die waan-jaloezie moest zij absoluut met je mee naar het hiernamaals. Jij werd eenenveertig jaar en Helène werd twintig jaar. Jullie zijn begraven op de Catholique cimetière de Saint-Loebès.…

Ik heb gelachen, wijl ik niet wou schreien Toen mij de vriend mijns harten had verraden Ik stond alleen aan 't kruispunt onzer paden Hij ging, waar blijden zich ten feestdans reien Vaarwel den weg dien wij te zaam betraden Mijn gids verlaat mij in donkere doodsvalleien Waar zon noch bloem mijn blik met hoop wil vleien En 'k eenzaam…

Ik ben met mijn haat door het leven gegaan Een mantel van purper had zij aan En onder die mantel een kleed van rouw Als het slepend gewaad van een weduwvrouw En een kroon van robijn op haar lokken blond En een bittere lach om haar trotse mond En een levende slang om haar middel heen Als een goudgroene gordel van edelsteen Zij droeg in de rechter…

Laat nu de doodsklok voor mijn Liefde luiden! Vlecht in haar lokken leliewitte rozen, Hecht aan haar boezem bloemen wélgekozen, Die weelde en leven, dood en rouw beduiden. Laat in haar hand de levensappel blozen, Strooi om haar peluw koele balsemkruiden, Geef háár de sluier en de dos der bruiden, Hul míj in 't zwart, de kleur…

O de heilige onsterflijke sterren, hoog boven mijn sterfelijk hoofd, Waar 't geloof met zijn kindervertrouwen mij een hemel eens had beloofd, Als deze ogen zich sluiten voor eeuwig en dit lijf wordt ten grave gebracht, O de stille onbegrijpelijke sterren! o 't mysteriënheir van de nacht! Lief, de dag is zo druk en zo nuchter, zo voor 't kleine…

Gelijk een spelend kind, in zoete waan, Haar pop aan 't liefdevolle hartje drukt, Van 't zielloos mondje menig kusje plukt En meent haar kindjes hart te voelen slaan, Het vlassen haar met bloem en lintje smukt, De kleertjes aantrekt, die zo mooi haar staan, De wassen wang, wier rooskleur haar verrukt, Warm streelt - de verf hangt lipje en vinger…

De wagen zwart, met één chrysantenkrans, Voert traag een dode waar hij rust zal vinden. Als wenend mee met wie die mens beminden, Vloeit droeve regen uit d' omfloersde trans. Stil ritselen neer van bleekvergeelde linden, Te regenzwaar voor wilde werveldans, De laan bevloerend met hun matte glans, De bladren, zacht gedragen door de winden.…

Mijn levensboom stond groen van lenteloof en blank van bloesem - ieder blaadje een droom, en elke bloem een vreugd; - mijn levensstroom was licht van liefde en blauw van blij geloof. Toen schudde een lentestorm mijn levensboom: Een wolk van bloesem en van blaadren stoof in 't grijs der lucht; de stroom stortte in een kloof ... en wenend zeeg…

Als een die, vreemd'ling in zijn vaderstad, Na jarenlange reizen wederkeert, Aarzelend zoekt, de taal van 't land verleerd, Naar 't ouderhuis het oudbegane pad; En vreest vervreemd wie met hem heeft verkeerd, Of hij geen vriend meer en geen broeder had;- Doch wedervindt zijn heelen weeldeschat, In 't hart der zijnen heerlijk ongedeerd;-…

O God ! nu is mijn liefste dood, Mijn leeuwriklied, mijn morgenrood, Mijn zonnestraal, mijn lentevreugd, De blonde liefste van mijn jeugd! Ik heb zijn eenzaam graf bezocht. Dat was een lange, bange tocht. Mijn hart, dat sloeg en joeg mij voort, Als wachtte ginds zijn liefdewoord. Ik vond de plek, de grond was week... Daaronder slaapt hij…

Knaap, breng mij kersen op een zilvren schaal, Strooi blanke rozen over ’t frisrood fruit, Drijf ’t licht der zon met purpren voorhang uit En buig de schenkkan naar de wijnbokaal. Nu aan uw lippen zet de slanke fluit, O blondgelokte, en speel voor nachtegaal, Met zuiver juichen vul de marmren zaal Of zachte klacht, een regen van geluid.…

O de heilige onsterflijke sterren, hoog boven mijn sterfelijk hoofd, Waar 't geloof met zijn kindervertrouwen mij een hemel eens had beloofd, als deze ogen zich sluiten voor eeuwig - en dit lijf wordt ten grave gebracht, - o de stille onbegrijpelijke sterren! o 't mysteriënheir van de nacht! Lief, de dag is zo druk en zo nuchter, zo…

O nevelnacht, waarin geen sterren stralen! O diepe, doffe stilte dezer stonde! Geen klokketoon, die plechtig 't uur verkonde, Niets hoor ik, dan mijn eigen ademhalen. 't Waar zoet voor mij, de in 's levens strijd gewonde, In 't rustig rijk der dromen rond te dwalen. Dan, ach! ik voel de fantasie mij falen, Die vaak mij leidde, opdat ik…

Toen bracht mijn gids mij in een stille tuin, Met donkre lanen, kronklend over 't gras, En bloemen bloeiden tussen 't struikgewas, En gouden vruchten sierden kruin bij kruin. Ik plukte een schone bloem, doch eer zij was Gebroken van haar stengel, werd zij bruin. Ik plukte een vrucht - het zonlicht lonkte schuin…

En langs een wand van rotsen, rug aan rug, Volgde ik een pad verlicht door maan noch zon. Toen stond ik vóór een afgrond en ik kon Geen handbreed verder en geen stap terug. En de angst des doods kwam over me, ik begon Te beven en ik riep: - ‘Wie bouwt me een brug?’ En 't ver gebergte gaf mij, honend-stug, Mijn woorden weer, tot wanhoop…

Hij nam de beker en Hij brak het brood. Hij sprak het woord dat onvergeetbaar klonk Door de eeuwen heen. En onheilspellend blonk Op Judas’ rosse lokken ’t avondrood. En elkeen at van ’t brood en elkeen dronk De purpren wijn, die hem Zijn liefde bood. Doch ’t brood was Judas bitter als de dood, In elke wijndrop gloeide een helse vonk. Kalm…