Alle inzendingen over Hoe je hart verkilde

dromen in waarheid als mooiste illusie verdrijft de omklemming van verkilde harten schreeuw van bevrijding doorbreek die kilte laat liefde verglijden in eeuwig dansen dansend hart bezing dit lied mijn waarheid in dromen werd droom werd jij…

in nevelen, zacht omsloten dit verkilde hart nog éénmaal stel ik het open als het breken van de nacht want niets zijn mijn dromen die berusten in het lot hun verwachting gaat verloren in het zoeken naar geluk met op hun weg de beklemming van stille eenzaamheid waar in nevelen doorbroken mijn hart verschijnt…

in nevelen, zacht omsloten dit verkilde hart nog éénmaal stel ik het open als het breken van de nacht want niets zijn mijn dromen die berusten in het lot hun verwachting gaat verloren in het zoeken naar geluk met op hun weg, de beklemming van stille eenzaamheid waar in nevelen doorbroken dit hart verschijnt…

Je wist dit niet, maar je voelde steeds meer verdriet in je hart opkomen. Jij verbleef in Kinderheim L410 en George in Kinderheim L417. Je kreeg kunstlessen van de Bauhaus-kunstenaar Friedl Dicker-Brandeisova, die ook in Auschwitz omkwam.…

Hedenmorgen Opereer ik Mijn hart eruit Met botte handen Want je leefde Met een ander Mijn kloffie verdriet Hang ik straf in Verkilde regen Heimwee spoelt In stromen pijnlijk Lege putten in Een bastaardhond Komt langs, snuffelt Gaat weer verder…

De enige die jou bij me bracht Was toch, mijn eigen verkilde hart…

Mededogen schept ruimte voor een altruïstisch standpunt. We zullen vreugde kunnen ervaren en niet vervallen in het eenzijdig najagen van persoonlijk geluk en persoonlijke verlossing. We zullen ernaar streven onze deugden en onze wijsheid te blijven ontwikkelen en vervolmaken. Met dergelijk mededogen zullen we ten slotte over de noodzakelijke voorwaarden…

Vertel me van de liefde die altijd blijven kan en die haar weg zal vinden naar mijn verkilde hart Laat mij weer voelen warme tederheid voorzichtig ontdooiend de bevroren stroom Die vitale levenssappen ooit een bruisende beek te lang met harde knuisten in een ijzige knelling hield Vertel me van de liefde die altijd blijven zal maar…

En het zal zijn alsof we pas Ontloken zijn als tere bloesems In de wind, die zingt alsof Hij onze harten wil beroeren; Die eens zo onnoemelijk verkild Waren, maar die nu uit hun as Verrijzen en stralen als sterren. Als regenbogen in de zomerregen.…

Dit plaatje heb ik in mijn hart gesloten.…

spiegelen langs de boten ik woon al lang in deze buurt de gevels heb ik met mijn geest ommuurd het plaatje heb ik in mijn hart gesloten…

Lopend aan een boodschappenkar kom ik vorige buren tegen, werp een blik in hun kar en zie daar van alles in liggen. Van die cervelaatworstjes, potjes paté, een prei: dat is wat ik onthouden heb tenminste. Oude buurman zegt: weet je dat ze hier vier verdiepingen hebben? Ik zeg: wat vertel je me nou? Jazeker, zegt ie. Vier etages met echt alles wat…

De vogel die gaat zingen in een verkilde nacht, je hart dat weer gaat gloeien terwijl je ’t niet verwacht, een bloem die gaat ontluiken als groet voor jou en mij, dat is naast vele zorgen: de hemel dicht nabij! Kijk niet alleen naar boven, maar heel goed om je heen, schenk anderen wat vreugde, die bang zijn en alleen.…

voorbij de wind waaide mijn gedachte buiten bereik van mijn hart en in het nu ademde ik winter waar lente was beloofd ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen zo breekbaar als het dunne glas van een kerstbal die schitterend wacht op zijn moment van stralen ligt de toekomst in mijn nog warme handen en beslaat voorbij de dag droomde ik de…

oorden die dag bleef hij in de bedstee en spuwde zwart bloed mee in de avond brak mijn hart en weende ik om grote smart en de wind woei en het huis zweeg stiller en niet eerder zo leeg…

Verkild is wie verkilling met verstand verwart.…

je hart en vervreemdde je van de arbeiders en strijders die je verstootte als vijand van het volk - de sikkel tot zeis geslepen nu je na vijftig jaar nog rondwaart in nachten dreigend en vol van beloften word je gemist, gehaat en bewonderd om de droom die nooit werkelijk werd en ik voel alleen de oostenwind…

Wrange vruchten torst zij thans - een verkilde oogst.…

hart verwarmen Je zult je hoofd verschuilen in zijn armen En tranen zullen jullie wederom verbinden……

Voor de grootste schrijver van weleer kwam in bezieling een ommekeer was daardoor verstild gevoelens verkild toen had de dromer geen dromen meer. De schrijver pakte zijn jachtgeweer en schoot zichzelf uit wanhoop neer vond dat het leven niets meer kon geven toen had de dromer geen dromen meer.…

Je hebt ze vast wel zien hangen die grote lappen plastic met daarop de tekst: dat de scholen weer beginnen! Of we dat met zijn allen niet allang weten en ik in elk geval want we wonen tegenover een school en begrijp me niet verkeerd er is dus niks mis met een school maar wel met het volgende: Als we van de week, met onze gemeente- cabrio naar appie…

Turend naar de verre einder waar het licht al avond schijnt houdt ze de ondergaande zon behoedzaam in haar handen maar als zij louter vagend zijn liefde schimmen ziet drijven koesterende stralen dovend in verkilde tranen weerloos drinkt ze stilte uit geleegde eenzaamheid voor ze als gewezen engel vleugellam verzinkt…

De invoering van het puntenrijbewijs, dat voornamelijk voor jonge automobilisten is bedoeld, kon wel eens averechts werken aangezien men in sommige computerspelletjes juist punten krijgt voor het omver rijden van voetgangers.…

of een gum al de contouren van de bomen heeft gewist resten slechts de vage vormen van de bomen in de mist roerloos hangt de dichte nevel de geluiden zijn verstild koude wringt zich door de kleding al het leven wordt verkild vogels laten zich niet horen de omgeving wacht verstomd tot de mist zich laat verdrijven als de zon tevoorschijn…

zicht Kregen we het onheilspeldende bericht De dood had je in zijn greep Ik zag hoe angstig je keek Je wilde nog zoveel vragen Hoe verder de komende dagen Er was niemand die je verstond Geen woord kwam er uit je mond Je stem die voor jou zo belangrijk was Was verdwenen als de sneeuw op het gras Veranderde in een ijzige stilte Die mijn hart…

Houd mij heel even vast raak mijn verkilde huid, verjaag waarheid, neem mij mee naar het hoogste duin, waar passie aderen vindt in omwoelde grond, laat ons wij zijn, geef bloei aan het naderende voorjaar fluister liefde richting lente en geef ons die dagen waar licht alleen maar zon zal zijn, reik mij jouw hand…

Zij die lief hebben zijn niet dezelfden als die gelukkig zijn.…

Ik wilde de slingers al ophangen voor de jarige überhaupt geboren was. Laatst was er prachtig nieuws in de familie. Zo’n moment waarop het leven even glanst. Mijn eerste reflex? Delen. Vieren. Meteen een bericht in de gezinsapp. Geluk is in mijn hoofd nu eenmaal een vuurwerkshow: pas als je samen omhoogkijkt, wordt het echt groot. Klik. Verzonden…

berekend op gevecht Benen omklemmen straf de flanken van het paard 't vizier aldoor gesloten in aanslag het puntig zwaard Het harnas schuurt pijnlijk dat wat diep geschonden is doch nimmer is geheeld bij gebrek aan vergiffenis Wat zacht en kwetsbaar is verborgen achter het schild zal nooit naar buiten treden het is reeds lang verkild…

Ik kijk je vol in je ogen die als wolken bij me weg lijken te drijven alsof ze niet op hun plaats kunnen blijven en voor het contact alweer zijn gevlogen Ik vraag je zachtjes wat er is verveelde zuchten langs me heen verkilde blikken snel van steen ik heb het fout, ik heb het mis Bedrukt vallen er gaten in de atmosfeer storm dreigt in koude…