Met de slingers nog in mijn hand
Ik wilde de slingers al ophangen voor de jarige überhaupt geboren was.
Laatst was er prachtig nieuws in de familie. Zo’n moment waarop het leven even glanst. Mijn eerste reflex? Delen. Vieren. Meteen een bericht in de gezinsapp. Geluk is in mijn hoofd nu eenmaal een vuurwerkshow: pas als je samen omhoogkijkt, wordt het echt groot.
Klik. Verzonden.
Ik dacht dat ik warmte bracht.
Toen ging de telefoon.
De stem aan de andere kant was zacht, maar de boodschap duidelijk. Ze hadden het nieuws liever nog even voor zichzelf gehouden. Het was nog te vroeg. Te broos voor de groepsapp.
Mijn maag trok samen.
Het was hún verhaal. En ik was met mijn armen vol enthousiasme een ruimte binnengestapt waar ik nog niet was uitgenodigd.
Natuurlijk bood ik mijn excuses aan. En ik meende ze. Maar terwijl mijn hoofd de grens allang begreep, moest mijn gevoel nog volgen.
Waarom doet een grens pijn, juist als je begrijpt waarom hij er staat?
Ik ben de oudste van zes kinderen. Bij ons thuis was privacy iets voor de buren. Nieuws ging rond voordat je zelf wist wie je nog moest bellen. We deelden elkaars blijdschap en verdriet, praatten mee, leefden mee. Iedereen wist van iedereen.
Dat kon benauwen. Maar het was ook een deken waar we allemaal onder pasten.
Nu heeft iedereen een eigen voordeur, een eigen leven, een eigen tempo. En sinds mijn vader er niet meer is, merk ik dat ik soms harder probeer vast te houden aan wat ons bij elkaar houdt. Alsof verbondenheid iets is wat je kunt vasthouden door maar hard genoeg je best te doen.
Misschien ben ik sindsdien gewoon bang geworden voor de stilte.
Als ik de slingers niet ophang, blijft het stil.
En misschien zit daar de pijn. Dat iets wat ik als liefde geef, soms óók voortkomt uit mijn eigen angst om mensen te verliezen. Aan de tijd. Aan de afstand. Aan alles wat ongemerkt tussen mensen in kan komen te staan.
Dat inzicht vond ik ongemakkelijker dan die grens zelf.
Voor mij betekent liefde vaak: dichterbij komen. Meeleven. Vragen. Delen. Er zijn.
Voor een ander kan liefde juist betekenen: de deur nog even dichtlaten.
En daar zit geen goed of fout tussen. Alleen verschil.
Sindsdien zweeft mijn vinger iets langer boven het scherm.
Is dit van mij om te vertellen? Of is dit zo’n moment waarop ik gewoon blij mag zijn zonder mezelf ertussen te zetten?
Misschien is dat wel het moeilijkste: erop vertrouwen dat je elkaar niet kwijtraakt alleen omdat je even niets doet.
Dus ik sta hier. Met de slingers nog in mijn hand.
Niet minder blij.
Alleen iets stiller.
Tot de deur vanzelf opengaat.
... Over hoe liefde soms ook betekent dat je even niets doet. ...
Schrijver: Malika Elabboudi, 7 september 2026
icloud.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: liefde
liefde
4
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!