Alle inzendingen over Jan Donkers

Het is Jan Donkers voortijdig weggelopen uit een Volkskrant-interview gister met Gert J. Peelen. Over de herdruk van zijn ‘Zo Dicht bij Amsterdam’ waarin hij nu nog schrijnender het achterstandsgevoel van Amsterdam-Noord verwoord. In de hoofdstad wonen maar er niet bij horen voelen.…

Ik ben geen moralist, iedereen laat zich wel eens pijpen, daar gaat 't niet om.…

(NRC / Brieven 1 december 2001) Het muntstuk van 10 Thaise bath doet het in automaten net zo goed als het 2-eurostuk. Wellicht dat dit geestige bericht vakanties naar Thailand zal stimuleren, of omgekeerd Thai opwekken om zo hun vakantie in ons land terug te verdienen. Onthullend was het commentaar van een woordvoerder van Financiën: 'We kunnen…

Jan Arends, Jan Emmens: leven te donker, gedichten te over, de dood opgebiecht het leven gewikt en gewogen. Ga dan maar vallen, het laatste gedicht is het lichtste, het zwaarste, het nekt uit een soort mededogen van overgewicht. Lieve dood , o zo helder, wat ben je toch licht.…

Soms in het donker wordt ik wakker terwijl licht mijn wezen omarm Stoor me aan het daglicht het donker is wat mij raakt Ik kijk maar zie niets En weg is de kracht dan leef ik de dag Tot ik morgenzon weer zien mag…

Mysterieus wanneer voetstappen klinken hol en leeg sporen die je achtervolgen als je alleen in het donker slechts verlicht door het flauwe schijnsel van de maan geschrokken omkijkt maar van tevoren weet dat er niets is en toch dat onbehaaglijke gevoel langs je rug kruipt lopend door donkere, verlaten straten…

Bedek het blauw Met smetteloos wit De regels zien simplisme Elke letter speelt verhit Zijn trillend spel Niets verlet de tonen van stilte Een onhoorbaar begin In donkere kilte…

De nachten zouden donker blijven, de dagen in triestheid gehuld. Maar jij hebt nooit opgegeven bewaarde steeds je geduld. Het gat waarin ik was gevallen en hoe donker het ook bleef, daar heb jij me uitgetrokken, nu weet ik weer dat ik leef. Je hebt mijn tranen gewist mijn verdriet weggekust.…

Als het donker pijn doet aan je ogen, Als het licht enkel leeft in de krochten van je ziel, Neem dan mijn doornenhand, Waterbloed zal stromen, En laaf je aan mijn verleden, Omarmd door mijn engelen, Versier je met mijn demonen.…

Ook in het donker heb je een gezicht.…

Ik heb mezelf leren lopen in het donker. Als overlevingsmechanisme sloop ik stil, zonder énige vorm van beweging kenbaar te maken. Enkel in het uiterste geval kon en kan ik zeer snel handelen. Dit is een natuurlijke wijze van leven geworden, overdag, die ik dagdagelijks toepas. Ik ben er goed in. Ik ben er immers nog steeds!…

met woorden als gif borrelend vanuit zijn keel tracht hij haar te straffen zij slikt alles grif hij krijgt straks zijn deel als zij hem af zal blaffen de dolk in haar rug het zwaard boven zijn hoofd hun liefde raakt de grens de klok telt langzaam terug de kaars reeds uitgedoofd een uitgebluste wens wat was er toch gebeurd? wat waren…

donker smaakt een beetje koud - fris – maar aangenaam donker smaakt een beetje wanhoop - pijn – maar vol gevoel donker is alleen een gedachte…

In het water gooi ik een steen, Die net als mijn trieste gedachten naar de donkere diepte verdween…

zijn de uren eer jij zijn droom teder optilt en elk pareltje wederom openvouwt de sluiting valt haast intiem langs haar ranke hals en het laatste stukje goud zacht twinkelend bij het beroeren van de naakte huid geeft een lichte huivering…

Duisternis zit in een hoek te wachten grijpt zijn kans en slaat genadeloos toe. Het duurt een poos voor je wat gewend bent aan het duister en je ogen weer wat om je heen kunnen zien.…

Dan zou wraak nemen ook niet meer mogen, maar gisteren sprak ik boer Jan verderop, die van boer Piet drie kalkoenen had gestolen en op zijn beurt pikte Piet weer twee geiten van Jan. Dat is stelen van elkaar en wraak nemen, twee zondaars.…

Als Noorderling kan ik er niet trots op zijn dat de meest opvallende dwarsdenkers uit het Noorden komen: - 'ondernemer' Jan Huzen (eerder o.a. veroordeeld wegens opruiing en smaad) met zijn zelfbenoemde grenswacht bij Nieuwe Schans om donkere asielzoekers er uit te pikken.…

Stille tranen op mijn gezicht drogend in de wind brengt de zon licht nu ik mij in het donker bevind…

De zonnen verdwijnen In de nachtelijke soep De manen verschijnen Bij de eerste uilenroep Het duister schittert In de armen van de nacht Het licht versplintert En donker sluimert zacht Opengesperde pupillen Zien geen enkel verband Ontvangen geen verschillen Zijn niet langer informant Bij het dalen van de dag Is alleen de blinde man…

opeens een explosie diep vanbinnen lichtstralen nu gebroken door de nacht donker overal in mijn hart en dromen waarheen nu? rennen, vluchten in de duisternis geen uitweg de schaduw van jou blijft me omringen…

Ik zoek je Kan je niet vinden Ik zoek je Verdwaalt in mist Ik zoek je Donker is de weg Ik kan je niet meer lezen In de raadsels van je gedachten Ik kan je niet meer bereiken Het missen doet zo'n pijn Ik zoek je In duisternis van liefde Ik zoek je Dolend in onzekerheid Ik zoek je Laat je vinden...lieverd…

Vol winteravondschem'ring ligt de laan, Een buis, de wand hier, ginds grijswit als krijt; De tram, een blok van gelig schijnsel, rijdt Tussen twee lichtrechthoeken af en aan; Soms knapt, verwaaiend links, rechts van de baan, Een bouquet van meteoren los en smijt Blauwgroene sterren door de donkerheid, Waarin plots'ling zilv'rige sprookjes…

Waar de kilte huist in zinder wacht ‘n tere Zwarte Vlinder tot hij, uit zijn cocon bevrijd, kan gaan zweven naar de stilte die vervloeit in d’ eeuwigheid en het Koolwitje buigt trillend haar vleugels in verslagen als door de wind gedragen zijn schaduw haar ontstijgt…

het is de laatste regel waarop ik loop aan het einde wacht ik even dan stap ik op naar het andere blad met onbeschreven regels onzichtbaar in donker licht…

Slaap met het donker, vrouw slaap met de nacht ons diepst omarmen heeft de droom omgebracht donker en zonder erbarmen zijn bloed en geslacht slaap met het donker, vrouw slaap met de nacht. uit: Verzameld werk van H.Marsman (1899-1940) Deel 1: Poëzie. Amsterdam/Bilthoven, 1938.…

En weer kijk je moeilijk En weer zucht je flink En weer zie ik je denken Ik wil niet dat ik zink Het is zó ingewikkeld Je voelt je zo alleen Je glijdt weg in donker water als een grote zware steen Ik zag ergens nog een glimlach totdat ook die verdween want je kijkt weer moeilijk want je zucht weer diep en je ziet me denken…

uit alle hoeken schreeuwt de stilte van de nacht ze vreest de zachte lach en klampt aan angst die iedere beweging doodt je dieper hijgen laat en je verlamt in wazig rood donker licht soms duister op beweegt zich in verstarring dreigen maakt je rust kapot je handen tasten in verwarring ze verliezen zich in vaagheid zonder raken…

De warme velden worden donker overronnen. Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen en zijn van zijne majesteit doorzegen. Ergens is er een onderspit gedolven. En iedere vrouw is ons genegen haar bloed te mengen met de zwarte zonnen, die van de zomen van ons bloed zijn opgestegen. O lente, zon-bedronken en van donker overrompeld.…

in het donkere bos wuiven de bomen zacht heen en weer voorzichtig valt een zonnestraal door de takken leidt het licht bij vooruitzicht de weg nog een keer…