Alle inzendingen over Je praat zelfs melod

(voor Sara Beth Bareilles (7 december 1979)) Je bent geboren in Eureka, in de staat Californië. Je vader is Paul Bareilles, een verzekeringsagent, en je moeder is Bonnie Capellas, een werknemer bij een uitvaartcentrum. Je hebt twee jongere zussen en je bent van Duitse, Italiaanse, Portugese en Franse afkomst. Je hebt een jaar in Italië gewoond en…

Stilte in de straat stilte plakt op de muur op de glimmende steentjes in de stoel met de kussens op de marmeren tafel onder de autobanden zelfs stil is de vochtige volle maan de spaken van de fiets de druppel in de kolk de dichte jalouzieën de stilte geurt in geel en groen de stilte zoemt de stilte suist de stilte houdt de adem in…

Zelfs mijn verdriet lacht om zichzelf, is hypocriet. Ik wou niet zijn zoals die vele teerbeminden maar die hun minnaars toch niet minden, die kuis en koel vereren lieten wie hen vereren wou met rozen en muziek. Ik wou een vrouw zijn met een Groot Gevoel.…

Zoveel moeilijker Zoveel echter En zoveel harder Dan schrijven Is het om te praten Met minder woorden Toch hetzelfde zeggen Zodat je laat zien Wat je voelt Door middel van praten Door je houding Laten spreken Wat je eigenlijk Nog zeggen moet Maar zo zorgen Dat je toch Uiteindelijk Niet te praten hoeft Spreken van ogen En gebaren…

Waarom wil je nu pas praten als ik uitgepraat ben met jou Kansen genoeg heb je gekregen Ga nu maar... Zonder mij als vrouw Ik zal mezelf wel redden Geen irritaties meer Geen spanning en geen tranen Die heb ik nu niet meer...…

keuze uit zesentwintig letters daarmee maak je een gekozen woord en toch weet jij mij te vertellen iets dat ik nog nooit heb gehoord ik kan het alfabet zo opnoemen daar is echt niets aan maar wat jij mij net zei kon ik gewoon niet verstaan…

harten laten zich niet storen door praten om zich heen…

Wij praten gelijk de zee ik de golf die wegtrekt jij de golf die terugkomt een onafgebroken gaan en komen soms woest schuimend soms zacht ruisend maar altijd klimmen naar de top op zoek naar de verzoening altijd als één eindigend nooit alleen.…

Over zelfdoding praat je niet.…

Ze lachen, praten met elkander, maar ik hoor niet waar 't over gaat. De man praat druk, de vrouw zij luistert, en ze lopen langzaam door. 'k Zou ook zo graag eens willen praten, maar waar vind ik een luisterend oor?…

Niet kakelen maar eieren leggen.…

misschien praat de mens teveel daar hij patent heeft op de beweging verplaats je monden gaan in proces meestal van elkaar…

kun je en mag je zo maar niet negeren Verbroken relaties,woede,verdriet ga maar door Het is iets waar je met praten op kan reageren Schrijven valt ook onder de categorie praten Je hebt alleen geen oogcontact met elkaar Dat is dan geen reden om het maar te laten Een beetje belangstelling,is een mooi gebaar Ik weet dat ik de wereld niet kan…

Maar praten en naar elkaar luisteren, is er practisch niet meer bij.... Er wordt niet meer gepraat, dus gooien we de knuppel in het hoenderhok... Liever scheiden van, dan praten met mekaar... Wat zit de mens toch raar in elkaar... Er wordt niet meer gepraat, dus is 't stil.....…

praat met mij vertel me wat er is praat met mij schreeuw toch alsjeblieft ik zal niet zeggen dat ik je kan helpen ik zeg alleen: 'hier ben ik' misschien een stukje vertrouwen of een goedkeurende blik er is een schouder gereserveerd voor jou alleen ik wil gewoon maar even zeggen ik ben er al kun je nergens meer heen weet dat mijn…

De oplossing, hoe bizar 't ook klinkt is, wat 't vroeger was tegenwoordig steeds meer een gemis, want wat nog steeds telt, is praten... en overleggen. Verder valt hierover niets te zeggen.…

Zolang er nog steeds oeverloos geouwehoerd wordt, kunnen we wel vergeten dat er een ' gewoon' gesprek ter tafel komt.…

Ze vroeg me: heb je even tijd voor me en ik zei natuurlijk, kom maar, de deur staat open. Ze was er zo, alsof ze achter de deur had gestaan. Ik wil zo graag gewoon, gewoon zijn zei ze en ik liet haar. Hier ben ik gewoon, gewoon zei ze, maar daar, daar wordt zo op me gelet dat ik niks zeggen kan, daar wordt naar me gekeken alsof ik anders ben. Ben…

Uitgepraat ben ik: leve de pen en ‘t toetsenbord!…

Het beeld wordt gekneed in Liefde vervormd door verkrampte handen gesneden met het mes glijdt klei door vele lagen, dieper dan ooit raken kartels verstrengelde vingers in het zoeken naar elkaar daar waar woorden tekort schieten spreekt het lichaam nimmer gesproken taal…

zelfs met beide voeten op de aarde sta je in wankel evenwicht zelfs met voldoende eigenwaarde schrik je van een vreemd gezicht zelfs met vertrouwen in elkander weeg je ieder woord weer af zelfs met respect voor die ander schend je telkens weer zijn graf zelfs dat moet je hinderen leer je het je eigen kinderen zelfs dit…

zo schitterend verlegen herkende ik haar Lady van de liefde schoonheid troostend in schimmige nacht nam ze mijn te grote hand en ik vertelde haar met zachte vingers ‘iets harder door verlaten nacht‘ mijn angsten teleurstelling onmacht ‘ik dreig een kluizenaar te worden de harde maatschappij die ik veracht’ en zij luisterde liet mij praten…

Over dat, waarover men niet kan praten, moet men zwijgen.…

De man heeft dus nooit gepoogd te praten? Praten is bij uitstek de oplossing om bij elkaar te komen, om meningsverschillen uit te praten, om de zaken waar je blijkbaar niet zomaar uitkomt, neer te leggen en te overleggen!…

Je praat zo veel kan het wat minder Je praat zo luid kan het wat zachter Je praat zo schel kan het wat warmer Je praat zo snel kan het wat trager Liever vind ik je als je leest Ik vind je lief als je lacht Ik vind je zo lief in de tuin Bezig met bloemen als je zwijgt…

Als ik kon zou ik praten met de boom Als ik kon zou ik praten met de wolk Als ik kon zou ik stromen met de rivier Naar ik weet niet waar Dromen van ons samen Voor eeuwig en altijd Tussen bomen en wolken Maar ik zwijg tegen de boom En ik zwijg tegen de wolk En blijf waar ik blijf In stilstaand water…

woord voor woord spel jij je leven schrijf je geschiedenis praat van je af markeren je tranen waar je was gebleven een ware getuigenis verre van laf woord voor woord verlicht je je zorgen verzacht je je pijnen vergeet je verdriet schonen je tranen wat was verborgen maar altijd blijft schrijnen… …ik wist het niet…

Ik ben het zat zoals iedereen over me praat, ik schijn zelfs de enige te zijn, die geen idee heeft waar het over gaat, maar ik voel ook als enige de pijn! Ze zeggen dat ik je moet vergeten, hoe dom ik omga met de situatie, ik vraag me af hoe ze dat dan weten, of betreft het puur sensatie?…

Als je trilde op de trilling van een ander, in bijna perfekte harmonie, ben je je bewust van de kleinste dissonantie in wat was, je mooiste symphonie.…

Wil je nu eens echt met mij praten misschien...…