Alle inzendingen over Kreukels

reclame die speciaal gericht is op rimpels van die kreukels in de huid die mensen met voldoende geld kunnen laten volspuiten met middelen als botox of andere spannende behandelingen.…

Het is niet mooi verpakt zeg maar rustig lelijk in simpel bruin papier door hergebruik vol kreukels Op watten ligt een broche van eigen makelij de vorm van een hartje, hoe blind ben ik geweest…

Geslagen merktekens van ’n onvrij voorgeslacht, erfenis van angsten in mijn ziel gebrand Diepe waters verken ik door stroming meegesleurd, op golven berijd ik mijn grillige levenszee Patronen geweven van draden van onmacht, in de stof van mijn leven strijk ik de kreukels glad…

Als ik drink dan ben ik beestig feest ik door de ganse nacht alles vind ik dan erg geestig ben de laatste die nog lacht Lig ik 's morgens in de kreukels kraak ik als een oude schuur braak de stoep vol frit-met-pickles toch nog vind ik de prijs niet duur Nuchter ben ik erg verlegen ben ik stuurs een stroeve vent en ik kan ook nergens tegen weet…

De beek in verval ontdiept zichzelf met kreukelig blad en met zand van hogere lagen ze kruipt weg in de schaduw van verwilderend hout fijnstof met het sijpelende water zichtbaar waar de zon wat ruimte krijgt het nazomerlicht breekt brokkelig de schaduw die over haar stroomgebied hangt stuiptrekkingen van een lang gerekt bestaan…

Maar zij, zij zit in de kreukels en is nog schuldig ook! Met deze regels en wetten vallen er dus doden en dat soort dingen begrijp ik niet.…

opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje bij beetje kreukel…

opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje bij beetje kreukel…

Onder de zevende hemel zonder kreukels in vogelvlucht ter aarde valt zo’n gedachte altijd goed. De beste tijd tussen de lakens is een wandeling zonder einde.…

liefde omsloten door haarzelf kreukelend in slaap van intimiteit in besef van het niets waaruit het ontstaat bedekt over nieuwe lagen van aarde verborgen in zomen van toekomst bedekkend dwalend in gedachten ontluikend in stille sprongen van oneindige lentewinden koesterend en strelend in elkaar opgaand ritmisch bezielend als ooit tevoren…

Dat hij dit blaadje heeft vastgehouden 's hemels mooiste kreukels erin heeft gelegd en de meest vloeiende krullen over het papier heeft uitgespreid dat hij elk woord heeft gelezen geen puntje overgeslagen heeft dat hij mij naam heeft herkend en toch de kleuren uitgezaaid heeft over dit eerst zo bleke papier zijn geur onbewust heeft uitgesproeid…

ik streelde tweedehands je plooien en de vouwen voelde me nog mans genoeg om als een vent van je te houden ik streek langs ruches die zich bolden om de soesjes die waren opgeklopt met room een sensuele opgefokte droom jouw handen trokken kreukels uit mijn spieren gaven schouder weer profiel ik kon mijn feest gaan vieren maar mijn…

Met rimpels komen we ter wereld, met kreukels groeien we ook op.…

je haren in een permanent de krullers vertellen me de jaren ik moet er telkens weer naar staren liever dan naar het perkament dat kreukelig mijn ogen kwelt vertelt van eeuwen lang terug over “zullen we nog even vlug hier stiekem in het open veld” waar we verdronken in het spel van ‘t glijden op elkanders vel tot tijd ons golvend overspoelde…

Dacht je dat je haar verstond of lust je geen verlaten meer Ze houdt de spanning in haar huid voor hen, haarzelf, maar ook voor jou Denk je dat je haar verstaat of geef je enkel gitzwart af Soms slaat ze alle kreukels uit haar hemd, haar huid, maar ook uit jou Soms geeft ze af Soms geeft ze gitzwart af Soms ligt ze in je eigen weg…

De sporen in de sneeuw zijn onvoorspelbaar, en kreukelen de deken van satijn. Zolang het sneeuwt is alles nog herstelbaar, en houdt het tafereel zijn extra schijn. En kijkend door het kader van het raam, zie ik een wereld, maagdelijk en rein, ervaar ik vrede en intens geluk.…

De luie stoel waarin opa zat die kon je helemaal verstellen en hij wist altijd te vertellen dat hij hem niet echt nodig had Mijn opa had in zijn levensjas de kreukels van vergane jaren maar zei zelf in verwonderd staren dat de buur bejaard geworden was Mijn opa leefde en genoot tot hij drieëntachtig jaren telde en toen op ‘t eind de zeis…

Wie als kind gekreukeld is, moet als volwassene leren strijken.…

Ik strijk de kreukels uit mijn hart Hang mijn tranen nu te drogen Bleek elke donkere schaduw wit Strooi pretletters in mijn ogen Ik geef mijn mond een glimlach Laat me met energie doorstromen Gooi alle pijn en hoop overboord Samen met mijn verloren dromen Ik laat mijn ziel een tijdje rusten Veel meer nodig…….. heb ik niet Doe mezelf…

Bekijk mijn handen Strijk glad die kreukels Voel de ruwe huid Betast de blauwe aders Dat afgestompte duimpje Die korte vingers De afgekloven nagels Het knokige geheel Niks rank en slank Wel kort en krom Nooit glanzend gelakt Altijd mat antiek gevlekt Ben je teleurgesteld? Zijn dat pianohanden? Wees eerlijk.. ongeloof?…

beleef ik de benauwende realiteit waarin onvoldoende ruimte is om te ademen laat staan eisen te stellen aan de luchtkwaliteit met een uiterste krachtsinspanning bevrijd ik me van vijandige vingers weet op de tast een eind te maken aan de kwalijke lozing van giftig gas herademend probeer ik mijn gezicht in de plooi te krijgen haal kreukels…

De beelden schuilen onder lagen stof die zij verwoedt probeert te weren toch blijft het telkens koppig keren tot haar denken; moe en dof De bonte plekken tussen het wit sorteert ze als onrusten knagen bij het strijken van de dagen terwijl haar prinsje heerlijk zit Zij perst de kreukels uit het leven terwijl hij zijn stoom afblaast…

en zei: kleed je maar weer aan Hij is toen met zijn 80 jaar Zelf naakt aan 't poseren gegaan De cursisten keken erg sip Toen zij de leraar in zijn blootje zagen Hij zei: ze kwam zodat jullie konden leren En niet om jullie te behagen Dus pak je penseel en je verf en schilder me op je doek En ja ik weet dat er in m'n oude lijf meer kreukels…

Mijn zoon keek mij aan: "Anders komen er kreukels in de stof van mijn bank mam" Maar mijn nieuwe bank dan ? Dat is anders zeggen de kinderen. Waarom wordt mijn kapstok niet gebruikt en hangen ze de jassen over een stoel. Waarom vind ik zelfs nu nog (als ze bij ons zijn) schoenen in de woonkamer.…

Uiteindelijk gebeurt het onvermijdelijke hij slipt met hoge snelheid en rijdt zichzelf en de auto in de kreukels. Hij zal alles uit kast moeten halen om de auto, indien het mogelijk is, te herstellen en de boete voor te hard rijden te betalen – een hele zware opgave. En hopen dat z’n vader hem deze gruwelijke fouten ooit zal kunnen vergeven.’…

De VVD gaat niet kijken naar de beëdiging van Houwers, omdat zijn constante aanwezigheid de kreukels laat zien in de blazoen van absolute onkreukbaarheid van de VVD. Dat zit ze dwars.…

Een vetzwarte kreukel onderaan zijn rechter broekspijp vertelt dat ’onze’ Robin zijn knijper voorgoed is verloren. (O ja, joh?)…

Waarom schrijven zoveel kreukels op deze site? Waarschijnlijk omdat zij zich diepe denkers wanen. Er zijn overigens ook een paar hele goede auteurs op deze site. Die worden dan vaak heftig aangevallen door de mislukte lintwormen. Waarom schrijf ik zelf? Dat is heel eenvoudig. Mijn vrienden zeurden aan mijn kop.…

Teken aan wand Weg van de verduisterende nacht groeit opnieuw koperen ploert aan de hemel in kreukelig schijnsel van reeds verloren dag Een echt alleszins doorzichtige wand van gebroken mist enigszins dus slechts heel langzaam oplossend door een lauwe zon warmte kom en trek dat gordijn open...…

Ik heb haar zwaar in de kreukels meegemaakt en haar destructieve kanten tot mijn grote verdriet ervaren. In die zin voel ik me extreem gebruikt, zeker na haar harde wegrennen, zonder een spoor van gewetensbezwaar te tonen, bijna onmenselijk meedogenloos.…